Lokahnykkurinn…

Published by begga on maí 25, 2008 in Blogg. 1 Comment

Já er ekki kominn tími til að setja punktinn yfir i-ið…..

Þann örlagaríka dag 12. Maí kvaddi ég þau Auði og Sævar og hélt sem leið lá til London til móts við mömmu, systur mínar og frænku….

Þegar ég lenti á Heathrow eftir 10 tíma flug skundaði ég beinustu leið á klósettið. Sem er sosum ekki frásögufærandi – nema að maður hafi verið ábyrgur klósettnotandi í Asíu í nokkra mánuði…. Klósett urðu jafntíðrædd meðal ferðalanga eins og veðrið er okkur íslendingum hugleikið. Ef maður þurfti eitthvað umræðuefni brást aldrei að brydda uppá klósettum og ja, nánast allt sem þeim viðkom. Það var heldur alls ekki óalgengt að það rigndi yfir mann spurningum um klósettaðstöður gerðist maður svo heppinn að nýta þær t.d. á veitingastöðum, lestum – ja eða bara hvar sem er. Er hola? Var einhver klósettpappír? Var ruslakarfa? Er hægt að þvo sér um hendurnar í vaski? Klósettin voru nú misjöfn eins og þau voru mörg og ef maður var ótrúlega heppinn gat maður sest á vatnsklósett, skeint sér með þessum líka fína klósettpappír og svo þvegið sér um hendurnar. Það var nú talið að detta í lukkupottinn ef það var almennileg sápa við vaskinn og að ég tali nú ekki um handklæði.

Svo er það nefnilega eitt sem maður þarf að passa sig þegar maður er að nýta asísk klósett – og það er að það má alls ekki setja klósettpappírinn í klósettið sjálft!! Pípulagnir klósetta í Asíu eru nefnilega ekki uppá marga fiska. Ef maður gleymir sér og setur pappírinn í klósettið má maður búast við því að sjá nokkra kínverja, daginn eftir, í skolpræsinu í götunni – líklegast blótandi þessum ferðalöngum sem vita ekki neitt…..

 

En svo við vindum okkur aftur að mér – þarna á klósettinu á Heathrow…. Nýkomin úr þessum klósettmenningarheim. Þarna var nefnilega ruslafata við hliðina á klósettinu og þar sem maður var búinn að hafa mikið fyrir því að venja sig á að henda blessuðum pappírnum í ruslafötuna þá lenti ég í ákveðinni „ákvarðanafælni“ – Klósettið eða fatan – fatan eða klósettið. Á endanum áttaði ég mig á því að líklegast væri nú bara allt í lagi að skella pappírnum í klósettið, stóð upp og sturtaði niður…. en fékk þó vott af samviskubiti – svona bara af gömlum vana og vonaði að pappírinn myndi ekki stífla rörin ;0)

Annars hafði ég það bara mjög gott í London . Visa kortið fékk aðeins að finna fyrir því til hvers það á að vera notað, horfðum á dansandi bleikar dömur og leðurklædda gaura í Grease og gerðumst algjörir túristar í tveggja hæða strætó, rúntandi um borgina.

Ég hitti svo Auði og Sævar aftur í terminal 1 á Heathrow þann 15. Maí. Ég held að ég geti sagt að þau hafi verið orðin frekar ferðalúin eftir allt flugið. Við áttum svo gott flug heim og lentum heil á höldnu á íslenskri grundu eftir 4 mánaða fjarveru. 

„Hið venjulega líf“ er svo komið á fullt…..  við ætlum nú samt að reyna að blogga eitthvað meira hérna – bæði um löndin sem við vorum í sem og ýmsar skemmtilegar uppákomur sem við höfum ekki enn náð að festa á netið. Þannig að ykkur er óhætt að „kíkja við“ öðru hvoru…. aldrei að vita nema að í boði verða nýsteiktar kleinur og nýlagað kaffi ;0)

-Begga  

Stiklað á stóru um Kína

Published by saevar on maí 13, 2008 in Blogg. 3 Comments

Við höfum ekki verið beinlínis dugleg við að senda fregnir af ferðum okkar heim, svo nú ákváðum við að stikla á stóru um ferðir okkar frá því við yfirgáfum Xingping til dagsins í dag. Við segjum svo kannski betur frá hápunktum ferðarinnar og upplifun okkar af Kína og Kínverjum síðar.

20. apríl

Haldið frá Xingping og vegabréfið hennar Auðar skilið eftir í náttborðsskúffunni… Longji Titian um kvöldið, hrísgrjónaakrarnir á bakbeini drekans.

21. apríl

Ferð með MAMA um hrísgrjónastallana - Congjiang að kveldi til eftir hristing á moldarvegum í um átta tíma og nokkur höfuðhögg utan í bílrúðuna. Uuu, hvar skyldi vegabréfið vera…?

22. apríl

Meiri rúta og loks lítið þorp! Enn var þó 6 km ganga í áfangastaðinn Zhaoxing, fallegt þorp með skemmtilegum karakterum, flestum af Dong þjóðflokknum.

23. apríl

Upphaf rútuferðarinnar til Fenghuang. Enginn miði alla leið - Huahei, okei!

24. apríl

Fenghuang! Fuglinn sem rís úr öskunni - sjálfur kínverski Fönix. Listaspírur á hverju horni með pensilinn á lofti, götusalar við hvern fót og götumatur af bestu gerð.

25. apríl

Fallegar litlar Fenghuang-götur myndaðar í bak og fyrir. Örlítill fyrirsætuleikur fyrir Kínverjanna, kaffihúsarölt og mannlífið tekið beint í æð.

26. apríl

Dehang - tístandi Miao kona, litlar sætar götur, kvöldsýning með drekum, söng og drumbuslátt og ferðamannahópar í massavís.

27. apríl

Hóparnir flúnir og stefnan tekin upp þrönga litla stíga í átt að fallegum fossum.

28. apríl

Lestarferð til þriðja staðarins sem við vissum ekkert um, Xiangfan. Dagur að kveldi kominn og lítið annad að gera en að halda förinni áfram. Lest kl. 03:22 um nóttina til Xi’an, borgarinnar með 6000 leirhermönnunum. Einu lausu plássin voru í yfirfylltum “hard-seat” vagninum. Staðið fyrstu tímana eða þar til nokkrir Kínverjanna sýndu góðmennsku sína í verki og stóðu upp fyrir okkur…

29. apríl

Xi’an og besta farfuglaheimili sem fyrirfinnst! Fyrsta kortið af Xingping teiknað í leit að vegabréfinu.

30. apríl

Málglaði Kanadamaðurinn Jordan, hjólhestaferð um borgina, Pagóður borgarinnar skoðaðar. Fyrst litla villta gæsa pagóðan og svo hin stóra við mikla ljósadýrð og gosbrunnasýningu.

1. maí

Terracotta leirhermennirnir barðir augum. Hittum 3 kínverskar stelpur og eyddum deginum með þeim, fyrst í Terracotta og svo í Múslimahverfinu í Xi’an.

2. maí

Hua Shan - eitt af heilögu Taoista fjöllunum - hæsti tindur í 2160 m. hæd, Suðurtoppurinn. Við klifruðum upp nokkur hundruð tröppur upp á norðurtindinn í sól og blíðu, síðustu tveir kílómetrarnir bókstaflega beint upp á við… Begga hafði brunað upp með kláfnum og fundið okkur rúm í svefnsal þar sem við kúrðum með kveikt ljósin milli 12 kínverja…

3. maí

Vöknuðum klukkan 03:30 til þess að ná sólarupprás á Austurtindi. Auður hringdi í Örlyg pabba á leiðinni upp til að óska honum til hamingju með afmælið (ennþá annar maí heima). Það birti smám saman en sólin var hvergi sjáanleg. Hæsti tindurinn klifinn og þá fór að rigna. Tveir tímar í röðinni eftir kláfnum niður… Og tveggja tíma bið við fjallsrót vegna smá viðskilnings við Kanadíska Jordaninn okkar sem aldrei skilaði sér… Hann tók svo á móti okkur með bros á vör á farfuglaheimilinu. Annar uppdrátturinn af Xingping í leitinni að vegabréfinu…

4. maí

Múslimahverfið í Xi’an í góðra vina hópi - kynntumst ýmist á Hua Shan eða á farfuglaheimilinu - djúsí lamb á grillpinnum, baunaréttur með deyfingarpipar, fimleikafuglar. Um kvoldið var svo gaman að við slepptum því að fara að sofa, geymdum það allavega þar til við gátum pantað morgunverð…

5. maí

Síðasti dagurinn í Xi’an. Röltum aftur um Múslimahverfið með Mike, Carly og Andre, og auðvitað fengum við okkur lamb á teini. Vegabréfið loksins fundið og sent með hraðpósti til sendiráðsins í Beijing. Næturlest í mjúku rúmi til Beijing…

6. maí

Berglind vaknaði árinu eldri í höfuðborg norðursins, 北京. 25. aldursárinu fagnað með Pekingönd og góðu en nokkuð áhugaverðu nuddi.

7. maí

Hittum Andre brasilíumann aftur. Röltum um göngugötur með götumat og ýmsum varningi. Sporðdrekar og krossfiskar á pinnum, sumir enn á hreyfingu… Smökkuðum kjúklingahjörtu.

8. maí

Múrinn sigraður, eða að minnsta kosti 10 km af honum… og sólin brosti við okkur á meðan.

9. maí

Daxing grunn/menntaskóli skoðaður. Frábærar móttökur hjá skólameistara og kennurum, örlítil skódýfa hjá meistaranum við sýningu á sundlaug skólans og hádegisverðarboð. Sumarhöllin í rigningu og kulda eftir ljúffengan matinn.

10. maí

Forboðna borgin í sól og sumaryl undir leiðsögn sjálfvirks leiðsögumanns.

11. maí

Verslað og prúttað á flóamarkaðnum - prúttað og verslað meira á silkigötu. Vorum alveg uppgefin eftir prúttið en fögnuðum síðasta kvöldinu hennar Beggu á Drum’n'Gong, gljáð önd, kínverskt lamb með kúmen og kóríander og villtir sveppir!

12. maí

Begga flaug frá okkur - rólegur dagur í vellystingum, urðum ekki vör við jarðskjálftann, sem betur fer.

13. maí

Annar dagur í afslöppun. Stefnum á að fara í sendiráðið að sækja vegabréfið hennar Auðar og svo kannski kíkja á GongFu sýningu í kvöld.

Xingping - Longji

Published by audur on apríl 24, 2008 in Blogg. 16 Comments

Við stigum niður faraldsfætinum í Xingping þann 19. apríl, litlu snotru þorpi við Li ána.

Tamir, vinur okkar frá Ísrael, hafði bent okkur á staðinn en hann hafði eytt þarna nokkrum vikum, vann á einum veitingastað bæjarins og fékk borgað í mat og gistingu. Við tókum stefnuna beint á vinnustað hans, “This Old Place,” og flúðum í leiðinni hópinn af söluglöðu konunum sem tóku á móti okkur á rútustöðinni.

Um daginn skelltum við okkur í siglingu á bambusbát niður ána. Útsýnið var stórfenglegt, enda að finna aftan á 20 yuan seðlinum (þess má geta að Mao formaður er að sjálfsögðu framan á téðum seðli, nýklipptur og fínn. Og ekki nóg með það - hann er á þeim öllum!).

Við gátum skemmt okkur við sprauta úr vatnsbyssu á saklausu kínversku ferðamennina sem sigldu fram hjá. Eftir ágætis siglingu stoppuðum við á lítilli strönd fullri af sölukonum á öllum aldri, beinum og bognum í baki, sléttum og hrukkóttum. Sumar vildu selja okkur steikta krabba og fiska, aðrar hnetur og ávexti. Ein komin vel á aldur elti okkur heillengi með sítrusávöxtinn sinn og við gátum ekki annað en keypt af henni einn til að smakka.

Um kvöldið kíktum við á einn af veitingastöðum bæjarins. Við vorum ekki mjög hungruð en ákváðum að fá okkur bita. Ég skellti mér á tómatsúpuna og viti menn, ég fékk heilt fat! Nóg fyrir tíu manns. Seinna um kvöldið ætluðum við að reyna að komast á sérstæðar fiskveiðar. Veiðimennirnir notast við fugla í stað veiðarfæra; fuglarnir stinga hausnum í vatnið í leit að fiskum, þegar þeir ná einum skjótast þeir upp á yfirborðið. Veiðimaðurinn hefur sett band utan um hálsinn á fuglinum svo hann geti ekki gleypt fæðuna og voila, fiskur er veiddur!
Því miður varð ekkert úr slíkri veiðiferð því bærinn var sofnaður.

Daginn eftir lögðum við í hann til Longji Titian, “hrísgrjónaakranna á bakbeini drekans.” Þegar við stigum út úr rútunni í Longsheng, næsta bæ við, tók MAMA á móti okkur. Hún varð okkar perónulegi leiðsögumaður, mamma og herforingi næsta sólarhringinn eða svo.

Við gistum hjá henni í litlu þorpi lengst uppi í fjöllunum. MAMA tilheyrir Yao minnihluta þjóðflokknum. Í Kína eru 55 minnihluta þjóðflokkar, sá fimmtugasti og sjötti er Han og honum tilheyra 92% Kínverja. Eins og flestir vita mega Kínverjar einungis eignast eitt barn vegna offjölgunar en fólk af minnihlutaþjóðflokkunum mega eignast tvö börn ef fyrra barn er stelpa. Þessi lög voru sett árið 1979 með það langtíma markmið að Kínverjar yrðu orðnir 700 milljónir árið 2050. Nú er íbúafjöldi í Kína um 1,3 milljarður.

Um kvöldið bauð fjölskyldan okkur inn í eldhúsið þar sem við sátum í kringum pottinn og drukkum heimabruggað vín úr sætum kartöflum. Við buðum þeim uppá harðfisk sem þeim fannst góður, smá ópalskot og sterkt nammi. Í pottinum mallaði eitthvað kjöt og kartöflur. Við vorum hikandi við að prófa og einn úr hópnum fór að reyna að lýsa dýrinu. Lítið, loðið, skríður á jörðinni… en hann var fljótt stoppaður og sá sem talaði hvað besta ensku sagði “uuu, já, þetta er lítið svín.” Beinin voru heldur smágerð til þess að vera grís, en ég smakkaði samt einn bita meðan Sævar lét skrýtin innyflin aftur í pottinn. Við erum nokkuð sammála um að þetta hafi verði rottukjöt…

Daginn eftir fór MAMA með okkur í göngu um hrísgrjónaakrana. Akrarnir eru á stöllum í hlíðum fjallanna í kring og ná mest upp í 800 m hæð. Allt þetta var gert með handafli og mesta hjálpartækið er sennilega hestur. MAMA sagði okkur reglulega að taka myndir af hinu og þessu, skreytti okkur með blómakrönsum, bjó til strábáta og stillti sér upp svo við gætum tekið myndir af henni.

Seinna um daginn fylgdi hún okkur alla leið upp í rútuna til næsta áfangastaðar, Zhaoxing.

I Kina spiser de hunde

Published by audur on apríl 22, 2008 in Blogg. 1 Comment

Stefnumótið átti sér stað að morgni 15. maí og þann sextánda héldum við frá Nannig til Yangshuo. 

Yangshuo er fallegur bær með snotrum húsum, göngugötum úr grjóti og handan við hornið leynist ýmislegt óvænt. Mikill túrismi er við göngugötuna, handunnar vörur  og góðar eftirlíkingar á hverju strái. Umstikka, umstikka ómar fram eftir nóttu í takt við flautuleikarann sem kann bara þrjú lög, matseðlarnir eru á ensku og engin vöntun á framboði á skipulögðum ferðum út fyrir bæinn. Við ákváðum þó að afþakka öll slík boð og leigðum okkur hjól fyrsta daginn til þess að skoða náttúruna í kringum bæinn. Allt í kring rísa grónir kalkklettar með ótal hellum og Li áin liðast um dalina milli þeirra.

 Við byrjuðum ferðina á að klífa Tunglshæð þar sem útsýnið átti að vera stórfenglegt. Hæðin dregur nafn sitt af gati í gegnum klettinn við toppinn. Þegar upp var komið tóku á móti okkur eldgamlar kínverskar konur með vatnsflöskur í heimagerðum frauðplasttöskum. Sveittir ferðalangarnir slógu ekki hendinni á móti vatninu en gátu ekki stillt sig um að prútta aðeins áður. Útsýnið sveik ekki enda er þetta landsvæði talið eitt af hinum fegurri í Kína.

Kínversk hjón undu sér að okkur fóru að spjalla við okkur… á kínversku… Við brostum og okkur tókst að skilja að þau vildu fá mynd af okkur með sér. Þau héldu áfram að spjalla og við gátum lítið annað gert en að endurtaka allt sem þau sögðu með bros á vör. Það kom svo í ljós að þau voru aðeins að reyna að segja nafnið á heimabæ sínum. Við sýndum þeim á korti hvaðan við erum og þá tóku þau aldeilis við sér og fóru að sparka í ímyndaðan fótbolta… Sennilega héldu þau að við værum frá Englandi.

Hjólaferðin hélt áfram. Stefnan var tekin á gamla brú sem kölluð er Drekabrúin. Hún var byggð á 15. öld og hefur því staðist tímans tönn. Við hjóluðum upp með Li ánni og drukkum í okkur fallegt landslagið og sveitalífið. Skyndilega endaði vegurinn á árbakkanum og eina leiðin yfir var með bambusferju í eigu nokkurra kínverskra kvenskörunga með viðskiptavit. Gjaldið var svívirðilegt í fyrstu, 20 yuan á mann (um 200 krónur íslenskar). Á bakkanum voru frönsk hjón sem léku hjartaáfall við að heyra verðið. Heilmikið prútt og hark tók við og endaði gjaldið í 3 yuan á mann…

Áfram hélt hjólaferðin. Á einum tímapunkti var okkur bent á að beygja inn á þröngan stíg. Við gátum ekki annað en tekið því góða ráði svo leið okkar lá í gegnum hrísgrjónaakrana og nokkur lítil þorp. Ekkert bólaði hins vegar á brúnni frægu. Eftir talsvert brölt á þröngum og grýttum stígnum komum við loks að malbikuðum vegi sem var öruggt merki um að við nálguðumst brúna. Við rétt stoppuðum og stigum niður fæti til þess að skoða kortið og að sjálfsögðu birtist kínversk kona eins og þruma úr heiðskíru lofti og benti í áttina að veginum. Heimamenn virðast nokkuð vanir áttavilltum ferðamönnum á þessum slóðum. 

Að lokum komum við að brúnni en ósköp fannst okkur hún lítil og ómerkileg. Drekabrúin var að sögn 59 metrar á lengd en þessi gat varla verið meira en 15 metrar. Við brúarsporðinn sátu tvær gamlar konur og hótuðu að sprauta á okkur úr vatnsbyssunum sínum. Hótunin reyndist ekki vera alvara en einhvern veginn treystum við ekki alveg prakkaralegum svipnum á þeim. Eftir að hafa loksins séð þessa merkilegu brú héldum við heim á leið, orðin nokkuð þreytt eftir langan hjólatúr. Það var svo ekki fyrr en við komum aftur á hótelið að við áttuðum okkur á því að við vorum auðvitað að skoða einhverja allt aðra brú…

Næsta dag ákváðum við að taka rólega. Við byrjuðum á því að rölta yfir á bændamarkaðinn en hann átti að vera ansi ólíkur Kaupfélaginu gamla og góða heima á Fróni. Markaðurinn er í raun tveir stórir salir sem hægt er að ganga inn í frá aðalgötu bæjarins. Í fyrsta salnum voru aðallega grænmetis- og ávaxtasalar, en eitthvað var um lifandi fiska í bölum, froskum í neti og jafnvel skjaldbökur. Veraldarvanir Íslendingarnir kipptu sér nú ekki upp við svona furðumat, þrátt fyrir að hafa kennt örlítið í brjósti um froskana og skjaldbökurnar, og héldu áfram inn í næsta sal. Þar voru aðallega kjötsalar og strax við fyrsta borð mátti sjá kraftalega konu verka endur af miklum myndarskap. Á næsta borði stóðu verkaðir kjúklingaskrokkar í röðum með lappirnar upp í loftið og hausana lafandi fram af. Í svínadeildinni mátti sjá ýmsa líkamsparta svínsins, þó sjaldan tengda saman á hefðbundinn hátt. Á einu borðinu voru svínseyru, á öðru fætur, á gólfinu lágu skinnin en á flestum borðunum var einhver hluti skrokksins verkaður.

Ýmis konar þurrkaður matur var á boðstólum þó erfitt hafi verið að greina hvort um rottur eða kjúkling hafi verið að ræða… Mörg dýrin voru flutt lifandi á markaðinn því út um allt voru kjúklingar, kanínur og endur í búrum, vafalaust að bíða örlaga sinna.

Við höfðum verið vöruð við því að hundakjöt gæti hangið á teini á markaðnum en bjuggumst alls ekki við því sem við sáum næst - viðkvæmir eru varaðir við þessari málsgrein. Í nokkrum básanna fór nefnilega fram ansi grimmileg meðferð á saklausum skepnunum. Fjölmörgum hundum hafði verið troðið inn í allt of lítil búr og þegar við komum að var verið að reyna að ná einum þeirra út. Það fól í sér að pota í hann með tveimur prikum sem voru sennilega nokkuð oddhvöss, ef eitthvað var að marka hljóðin. Því næst var honum skellt í stóran pott með sjóðandi vatni og svo slengt skjannahvítum á gólfið til verkunar. Að lokum var búkurinn svo hengdur upp á tein. Þetta allt tók bara um 5 mínútur en okkur var eðlilega mjög brugðið við þessa sjón og gátum ekki horft upp á þetta til enda.

Eftir þessa reynslu leið ansi langur tími þar til við fengum eðlilega matarlyst og það er öruggt að maður grínast ekki lengur auðveldlega með að Kínverjar borði hunda…

Dagurinn leið rólega áfram en um kvöldið ákváðum við að kíkja á sýningu sem fór fram á Li ánni. Í henni leika um 600 manns og á hverju kvöldi sjá hana um 3000 manns. Þó við höfum ekki náð öllum söguþræðinum fullkomlega þá nutum við ljósa- og litadýrðarinnar ásamt tónlistinni. Mest öll sýningin var eins og áður sagði á ánni svo leikararnir og sviðsmyndin reru fram og til baka á bambusbátum. Þetta var ágætis sýning en áhorfendurnir mösuðu stanslaust og voru þegar á leið út áður en leikararnir byrjuðu að hneigja sig…

Daginn eftir var stefnan tekin á Xingping, lítið sofandi þorp við Li ána.

Nanning og Kína

Published by audur on apríl 22, 2008 in Blogg. 0 Comments

Já, það segið þið satt, tvær stelpur eru heldur hraðskreiðari en einn drengur limalaus…

Við tókum líka þann pól í hæðina að breyta um áætlun á síðustu stundu. Í stað þess að fara í gegnum vináttuskarðið við Dong Deng tókum við bát frá Cat Ba til Halong City og þaðan rútu að landamærunum við Dongxing. Þegar við komum inn í landamæraborgina biðu okkar nokkrir mótorknapar ólmir í að flytja okkur síðasta spölinn yfir til Kína. Við hentumst á bak og þustum af stað. Við mærin stóð lítill kofi, þar réttum við putta og pening inn um litla lúgu og fengum í staðinn aðgöngumiða inn í einskinsmanns landið. Víetnamarnir réttu fram einn putta fyrir einn miða en við heila fimm. Með miðana i höndunum héldum við af stað yfir brúna sem skilur að löndin.

Í Kína tóku á móti okkur söluglaðir bílstjórar og ökuþórar sem allir höfðu bunka af kínverskum yuan í vasanum. Við skiptum víetnömsku dongunum eftir að hafa rökrætt nokkuð um gengið. Með yuan í farteskinu komum við okkur á rútustöðina og þaðan til Nanning.

Við röltum upp á aðra hæð á rútustöðinni í Nanning. Klukkan var farin að ganga í tíu og við vissum ekki alveg hvernig við ætluðum að koma okkur niður í bæ. Sævar var með Lonely Planet Kína í sínum fórum svo við vorum nokkuð bjargarlausar. Við snérumst aðeins í hringi og skimuðum eftir einhvejru sem gæti líkst klósetti. Við komum loks auga á álitlegan stað og okkur til mikillar gleði römbuðum við á upplýsingarborð í leiðinni. Við settum okkur í stellingar og byrjuðum að leika lestarstöð - tjú, tjú, tsikkatikka, tsikkatikka, tsikkatikka, tjú, tjú - og byggðum hús með höndunum. Konan leit á okkur nokkuð hissa “train station?” - “yes, bus to the trainstation, please” sögðum við með bros á vör.

Við fórum á “Hlemm” og biðum eftir strætó nr. 213. Við vorum varla komnar á staðinn þegar maður nokkur vatt sér upp að okkur og spurði hvort við ætluðum á lestarstöðina. Þegar játtum þvi endurtók hann stöðugt “Bus 213.” Hjálpsemin skein af manninum og hann sagði okkur reglulega að fara varlega eftir að við höfðum lagt af stað með strætónum.

Við römbuðum nokkuð fljótt á álitlegan veitingastað rétt hjá lestarstöðinni. Við bentum á eitthvað sem okkur leist ágætlega á og reyndum einning að fá soya sósu sem var hvernig sjáanleg en fengum þess í stað glas með heitu vatni. Við hliðina á veitingastaðnum var netkaffi og þar gátum við fundið upplýsingar um hótelið sem Sævar hafði valið.

Við bjuggumst við að lenda í töluverðum vandræðum án Lonely Planet þar sem enskukunnátta Kínverja er með lakari móti en ferðin til Nanning gekk vonum framar :)

Áfangastaður: Kína

Published by saevar on apríl 19, 2008 in Blogg. 1 Comment

Ég lagði í hann frá Keflavík samkvæmt áætlun á sunnudagsmorgun. Farkosturinn hjá Icelandair var með flottasta móti því ég flaug með fyrstu vélinni sem búið er að setja í ný sæti með svaka flottu afþreyingarkerfi. Ég hélt svo frá Heathrow yfir til Gatwick til þess að bíða eina 8 tíma eftir fluginu til Hong Kong. Flugið mitt var ekki komið upp á tilkynningaskjáina svo ég beið í um 2-3 tíma. Þegar flugið mitt hefði átt að vera komið á tilkynningaskjáina fyrir löngu ákvað ég að fara og spyrja hvort fluginu hefði verið seinkað og hvenær check-in byrjaði. Þá fékk ég þau svör að flugfélagið, Oasis, hefði lagt upp laupana 9. apríl og væri komið í gjaldþrotaskipti. Það er greinilegt að hækkanir á eldsneytisverði hafa víðtækari áhrif en maður hélt! Ég fékk svo eyðublað til þess að gera kröfu um endurgreiðslu og upplýsingar um önnur flugfélög sem fljúga til Hong Kong.
Þetta var ákveðið áfall og nú voru góð ráð dýr. Reyndar alveg rándýr. Ég kannaði strax hvernig væri með önnur flug til Hong Kong. Besti kosturinn var Air New Zealand, 570 pund, færi eftir 4 tíma frá Heathrow. Ég skar af mér handlegg og fótlegg og afhenti afgreiðslustúlkunni, þaut svo út í næstu rútu á Heathrow og var kominn í loftið um 10-leytið um kvöldið. Þetta breytti ferðaáætluninni ekki neitt svo stefnumótið við stelpurnar í Nanning átti að standast.
Ég lenti svo í Hong Kong eftir um 11 tíma þægilegt flug og tók strax stefnuna á básinn hjá CTS, China Travel Services. Þar fékk ég rútumiða til Nanning á 350 Hong Kong dollara, eða um 3.374 íslenskar krónur. Fyrst var keyrt til Shenzhen, sem er bær á landamærum Hong Kong og Kína. Þar var svo skipt um rútu. Rútan reyndist vera “sleeper”, sem þýðir að í henni voru 3 raðir af kojum á tveimur hæðum. Rúmin voru mjög þröng, og mismunandi löng líka. Fyrst fékk ég rúm sem var um að bil höfðinu styttra en ég, en bílstjórinn sá aumur á mér og leyfði mér að skipta yfir í rúm sem var um það bil jafn langt og ég… Ferðin tók styttri tíma en ég hélt, eða um 10 tíma. Ég lenti því í Nanning um 8-leytið að morgni 15. apríl eftir um 36 tíma ferðalag…

Halong Bay

Published by audur on apríl 18, 2008 in Blogg. 3 Comments

Okkur leist ekki á blikuna þegar við silgdum um Halong Bay í áttina að Cat Ba. Báturinn tók dýfur í ölduganginum og himininn grúði yfir okkur grár og gugginn. Víetnömsku samfarþegar okkar virtust hafa mjög gaman af. Einn þeirra sat fremst í bátnum en færði sig þó aftar efir að hafa fengið yfir sig góða gusu og næstum dottið útbyrðis… Eftir um tveggja og hálfs tíma siglingu komumst við heilu og höldnu til Cat Ba.

Daginn eftir komu okkar til eyjunnar fórum við í siglingu ásamt þremur Bretum. Upp úr sjónum allt í kringum okkur risu kalkklettar og upp við þá flutu litskrúðug fiskiþorp. Við stoppuðum eftir um klukkutíma siglingu og skelltum okkur um borð í tvímenningskayak. Við rérum milli kletta og þorpa og komum auga á nokkrar marglittur í sjónum, nokkrar þeirra risavaxnar. Á dagskránni var talað um sundsprett og snorkl en sjórinn var alls ekki freistandi. Þorpsbúar létu allt flakka beint í sjóinn, rusl og úrgang.. Góð skán var yfir öllu vatninu og sums staðar safnaðist ruslið fyrir.

Næsta stopp var við helli nokkurn. Við gengum inn í myrkrið búin nokkrum vasaljósum. Leiðsögumaður okkar rak upp stór augu þegar við Berglind birtumst uppi í einum munna inni í hellinum. Hann hafði greinilega stórlega vanmetið klifurgetu okkar á flippfloppurum…

Eftir klöngrið í hellinum var komið að hádegismatnum. Tofu, spínat, gúrkur, hrísgrjón og egg. Hádeigsumræður snérust aðallega um Leonardo DiCaprio, hversu æðislegur og sannfærandi hann væri. “Ef ég væri hommi væri ég ástfanginn af honum!” Lét einn Bretinn út úr sér. Stuttu síðar var hann farinn að bera tærnar á sér saman við tær vinar síns…

Daginn eftir fórum við í fjórtán kílómetra göngu um þjóðgarð eyjunnar. Við vöknuðum um morguninn við þrumur og eldingar en við Íslendingarnir létum það ekki á okkur fá. Stígurinn var háll og liðaðist um fimm hæðir, sú hæsta um 520 metrar.

Leiðsögumaðurinn náði sér í grein, lagaði hana til og svo gengum við inn í sefið. Hann gekk fyrstur og barði greininni í gróðurinn sem umlukti fætur okkar. “Is it because of the snakes?” … “Yes” sagði hann og hélt áfram lengra inn í sefið. Við hikuðum aðeins en héldum svo rakleitt í humátt á eftir honum, vonandi það besta…

Annars snérist gangan aðallega um að bægja geitungunum frá sér og berjast við að renna ekki á rassinn í allri bleytunni.

Þýsk kona á fimmtugsaldri skoppaði um klettana með okkur. Hún talaði um að fara til Íslands einhvern daginn og ég sagði henni frá því að hún væri örugglega velkomin í hús foreldra minna. Þar væri allt fullt af Þjóðverjum og Frökkum á sumrin. Hún fékk netfangið hjá mér áður en við kvöddumst.

Þann fjórtánda var svo komið að Kína!

Hver skyldi hafa unnið “kapphlaupið” til Nanning?

Lagt í’ann

Published by saevar on apríl 12, 2008 in Blogg. 2 Comments

Jæja, ég ætla aðeins að troða mér hérna að… :)

Ég flýg í fyrramálið 13. apríl kl. 7:40 að íslenskum tíma til móts við Auði og Beggu. Ég býst við að hitta þær um miðjan daginn 15. apríl að kínverskum tíma! Ég flýg um London til Hong Kong, þaðan tek ég 17 tíma næturrútu til Nanning, og hitti vonandi stelpurnar þar á þriðjudaginn eins og áður sagði. Stelpurnar fara frá eyjunni sem þær eru á til Ha Noi, höfuðborgar Víetnam, og taka þaðan rútu yfir landamærin. Nanning er í um 4 tíma fjarlægð frá landamærum Víetnam. Við verðum vonandi öll á lífi eftir allt þetta ferðalag! Hérna er svo smá kort af hittingnum:


Skoða stærra kort

- Sævar, spenntur að leggja í’ann

Erum enn á lífi…

Published by begga on apríl 11, 2008 in Blogg. 1 Comment

…. ótrúlegt en satt eftir alla kílómetrana sem við höfum lagt að baki á undanförnum vikum….

 Ætla bara rétt að láta ykkur vita að núna erum við komnar til Cat Bá/Halong Bay í norður Víetnam. T’ókum sem sagt að ég held bara hálfa Víetnam á síðastliðnum sólarhring. T’ókum smá stopp í Hué þar sem við skoðuðum Citadelið (hmmm veit einhver íslenska orðið??). Héldum reyndar að við myndum andast þar úr hita og svita…. hann gjörsamlega lak af okkur bara við það að hugsa.

Hérna ætlum við að vera í nokkra daga… plönuð er bátsferð/kajakaferð á morgun og hinn dagurinn fer í göngur hérna um þjóðgarð eyjunnar. Svo er það bara Kína eftir 4 daga þar sem við munum hitta Sævar….

Kveð ykkur í bili….

Begga - orðin útsjóuð í rútu-/báts- og mótorhjólaferðum…. ;0)

Með vindblásið hár…

Published by begga on apríl 8, 2008 in Blogg. 3 Comments

Uuuu nei kannski ekki alveg… yfirleitt var það klesst eftir hjálminn ;0)

Það var hins vegar dásamlegt að bruna um ,,Miðhálendi” (Central Highlands) aftan á mótorhjóli, með vindinn framan í sig og sólina á bakinu. Þetta var alveg hreint dásamleg leið til þess að kynnast landi og þjóð. Ökuþórarnir okkar, Binh og Chan, óku okkur af miklu öryggi um vegi Víetnam og sögðu okkur ýmislegt bæði um land og þjóð. Við komumst líka að því að þeim fannst ansi gaman að segja brandara og gamansögur - nokkrum sinnum!! Brosið var alveg farið að frosna þegar við heyrðum sama brandarann í fjórða skiptið - með tilþrifum.
Við sáum heilmargt og heimsóttum marga staði á leiðinni. Við heimsóttum múrsteins verksmiðju sem samanstóð nánst af fjórum konum sem framleiða tugþúsundir múrsteina á hverjum degi - í hitanum! Við komum við í svepparækt þar sem Binh keypti sveppi sem voru djúpsteiktir um kvöldið… mmm algjört lostæti. Í þessari rækt var líka einn snákur sem okkur bauðst til að halda á… sem við og gerðum ;0) og það ekkert smá flykki. Hann var áreiðanlega 2 til 2,5 metrar að lengd og frekar þungur… en algjörlega meinlaus. Annars værum við líklegast ekki hérna ;0) Nú svo sáum við auðvitað hrísgrjónaakra, þurrkuð hrísgrjón, hrísgrjónakökugerð og núðlugerð - nánast allt sem tengist hrísgrjónum! Við skoðuðum nokkur gúmmítré og hvernig er náð í gúmmíið, hvernig víetnamarnir nýta sprengjubrot til að búa til hnífa og nokkur stríðsminnismerki. Við fórum líka í nokkur ættbálkaþorp og hittum fyrir innfædda.
Einn morguninn vörðum við líka áreiðanlega hátt í klukkutíma á munaðarleysingjahæli. Börnin voru fljót að stökkva í fangið á manni þegar við birtumst og settumst á gólfið. Það var jafnvel ekki bara eitt heldur nokkur og þau sátu sem fastast nema þegar þau stukku til og náðu sér í kex. Þau voru samt ekki lengi í burtu og komu strax aftur í fangið hjá manni. Ég held að ég mæli fyrir munn okkar beggja þegar ég segi að við hefðum alveg getað tekið nokkur með okkur heim.

Flest þeirra voru bara í buxum eða berrössuð, sá held ég ekki nema eitt barn með bleyju. Það skýrir því nokkuð vel að myndast hafði ágætis pollur á gólfinu, sem ég og áreiðanlega fleiri stigu í. Nokkrir stórir kubbar voru á gólfin sem þau gátu leikið sér með.
Nokkrir bangsar héngu í loftinu en annað dót sáum við ekki. Börnin veltust bara þarna um á flísagólfinu potandi í hvort annað.

Ég verð að segja að þar sem ég var í þróunarsálfræðiáfanga á síðasta ári, þá voru þarna nokkur góð skólabókardæmi um börn sem eru á eftir í ýmsum þroska vegna ónægrar örvunar. Barn sem var sagt að væri 3 ára, hélt ég að væri ca eins og hálfs árs. En svona er víst lífið fyrir suma. Þessi heimsókn styrkti held ég bara þá hugmynd um að fara í framtíðinni í sjálfboðaliðastarf á munaðarleysingjahæli.
 Síðustu dagana fórum við svo Ho Chi Minh slóðina sem ég verð að segja er ótrúlega falleg leið. Við nutum útsýnisins lengst uppi í trjávöxnum hlíðunum. Víetnam hefur verið aðeins frábrugðnara hinum suð-austur Asíu löndunum að því leitinu til að fjöllin hafa ekki verið jafn þakin trjám. Fjallvegurinn var heldur bara alls ekki svo slæmur. Um leið og maður brunaði framhjá vinnandi fólki, börnum á leiðinni í og úr skóla eða í gegnum þorpin, veifaði maður og brosti og fékk borgað í sömu mynt. Fólkið hérna er ótrúlega vingjarnlegt og virðist enn ekki hafa ,,uppgötvað” að betla af ferðalöngunum eins og hefur tíðkast sumsstaðar þar sem við höfum verið.
Að lokum verð ég að minnast á matinn sem rann mjög ljúft niður. Ásettum okkur það að borða nánast eingöngu víetnamskan mat sem Binh var svo ótrúlega duglegur að panta fyrir okkur. Held samt að við séum búnar að vera að borða ágætlega mikið af núðlum undanfarna daga en þær hafa þó oft og tíðum verið ferskar - sem er algjört lostæti ;0) Eitt kvöldið fengum við okkur líka mat sem við þurftum að rúlla sjálfar inní hrísgrjónapönnuköku. Húff ég verð að hætta áður en lyklaborðið brennir yfirum af slefi ;0)
Við erum því tvær frekar ánægðar en vindbarðar, íslenskar stúlkukindur nýkomnar af fjöllum og lentar í Hoi An. Líklegast förum við til Hué á morgun en við eigum ca viku eftir hérna í Víetnam áður en við förum yfir landamærin til Kína.

Tam biet
Berglind