Archive for apríl, 2008

Xingping - Longji

Published by audur on apríl 24, 2008 in Blogg. 15 Comments

Við stigum niður faraldsfætinum í Xingping þann 19. apríl, litlu snotru þorpi við Li ána.

Tamir, vinur okkar frá Ísrael, hafði bent okkur á staðinn en hann hafði eytt þarna nokkrum vikum, vann á einum veitingastað bæjarins og fékk borgað í mat og gistingu. Við tókum stefnuna beint á vinnustað hans, “This Old Place,” og flúðum í leiðinni hópinn af söluglöðu konunum sem tóku á móti okkur á rútustöðinni.

Um daginn skelltum við okkur í siglingu á bambusbát niður ána. Útsýnið var stórfenglegt, enda að finna aftan á 20 yuan seðlinum (þess má geta að Mao formaður er að sjálfsögðu framan á téðum seðli, nýklipptur og fínn. Og ekki nóg með það - hann er á þeim öllum!).

Við gátum skemmt okkur við sprauta úr vatnsbyssu á saklausu kínversku ferðamennina sem sigldu fram hjá. Eftir ágætis siglingu stoppuðum við á lítilli strönd fullri af sölukonum á öllum aldri, beinum og bognum í baki, sléttum og hrukkóttum. Sumar vildu selja okkur steikta krabba og fiska, aðrar hnetur og ávexti. Ein komin vel á aldur elti okkur heillengi með sítrusávöxtinn sinn og við gátum ekki annað en keypt af henni einn til að smakka.

Um kvöldið kíktum við á einn af veitingastöðum bæjarins. Við vorum ekki mjög hungruð en ákváðum að fá okkur bita. Ég skellti mér á tómatsúpuna og viti menn, ég fékk heilt fat! Nóg fyrir tíu manns. Seinna um kvöldið ætluðum við að reyna að komast á sérstæðar fiskveiðar. Veiðimennirnir notast við fugla í stað veiðarfæra; fuglarnir stinga hausnum í vatnið í leit að fiskum, þegar þeir ná einum skjótast þeir upp á yfirborðið. Veiðimaðurinn hefur sett band utan um hálsinn á fuglinum svo hann geti ekki gleypt fæðuna og voila, fiskur er veiddur!
Því miður varð ekkert úr slíkri veiðiferð því bærinn var sofnaður.

Daginn eftir lögðum við í hann til Longji Titian, “hrísgrjónaakranna á bakbeini drekans.” Þegar við stigum út úr rútunni í Longsheng, næsta bæ við, tók MAMA á móti okkur. Hún varð okkar perónulegi leiðsögumaður, mamma og herforingi næsta sólarhringinn eða svo.

Við gistum hjá henni í litlu þorpi lengst uppi í fjöllunum. MAMA tilheyrir Yao minnihluta þjóðflokknum. Í Kína eru 55 minnihluta þjóðflokkar, sá fimmtugasti og sjötti er Han og honum tilheyra 92% Kínverja. Eins og flestir vita mega Kínverjar einungis eignast eitt barn vegna offjölgunar en fólk af minnihlutaþjóðflokkunum mega eignast tvö börn ef fyrra barn er stelpa. Þessi lög voru sett árið 1979 með það langtíma markmið að Kínverjar yrðu orðnir 700 milljónir árið 2050. Nú er íbúafjöldi í Kína um 1,3 milljarður.

Um kvöldið bauð fjölskyldan okkur inn í eldhúsið þar sem við sátum í kringum pottinn og drukkum heimabruggað vín úr sætum kartöflum. Við buðum þeim uppá harðfisk sem þeim fannst góður, smá ópalskot og sterkt nammi. Í pottinum mallaði eitthvað kjöt og kartöflur. Við vorum hikandi við að prófa og einn úr hópnum fór að reyna að lýsa dýrinu. Lítið, loðið, skríður á jörðinni… en hann var fljótt stoppaður og sá sem talaði hvað besta ensku sagði “uuu, já, þetta er lítið svín.” Beinin voru heldur smágerð til þess að vera grís, en ég smakkaði samt einn bita meðan Sævar lét skrýtin innyflin aftur í pottinn. Við erum nokkuð sammála um að þetta hafi verði rottukjöt…

Daginn eftir fór MAMA með okkur í göngu um hrísgrjónaakrana. Akrarnir eru á stöllum í hlíðum fjallanna í kring og ná mest upp í 800 m hæð. Allt þetta var gert með handafli og mesta hjálpartækið er sennilega hestur. MAMA sagði okkur reglulega að taka myndir af hinu og þessu, skreytti okkur með blómakrönsum, bjó til strábáta og stillti sér upp svo við gætum tekið myndir af henni.

Seinna um daginn fylgdi hún okkur alla leið upp í rútuna til næsta áfangastaðar, Zhaoxing.

I Kina spiser de hunde

Published by audur on apríl 22, 2008 in Blogg. 1 Comment

Stefnumótið átti sér stað að morgni 15. maí og þann sextánda héldum við frá Nannig til Yangshuo. 

Yangshuo er fallegur bær með snotrum húsum, göngugötum úr grjóti og handan við hornið leynist ýmislegt óvænt. Mikill túrismi er við göngugötuna, handunnar vörur  og góðar eftirlíkingar á hverju strái. Umstikka, umstikka ómar fram eftir nóttu í takt við flautuleikarann sem kann bara þrjú lög, matseðlarnir eru á ensku og engin vöntun á framboði á skipulögðum ferðum út fyrir bæinn. Við ákváðum þó að afþakka öll slík boð og leigðum okkur hjól fyrsta daginn til þess að skoða náttúruna í kringum bæinn. Allt í kring rísa grónir kalkklettar með ótal hellum og Li áin liðast um dalina milli þeirra.

 Við byrjuðum ferðina á að klífa Tunglshæð þar sem útsýnið átti að vera stórfenglegt. Hæðin dregur nafn sitt af gati í gegnum klettinn við toppinn. Þegar upp var komið tóku á móti okkur eldgamlar kínverskar konur með vatnsflöskur í heimagerðum frauðplasttöskum. Sveittir ferðalangarnir slógu ekki hendinni á móti vatninu en gátu ekki stillt sig um að prútta aðeins áður. Útsýnið sveik ekki enda er þetta landsvæði talið eitt af hinum fegurri í Kína.

Kínversk hjón undu sér að okkur fóru að spjalla við okkur… á kínversku… Við brostum og okkur tókst að skilja að þau vildu fá mynd af okkur með sér. Þau héldu áfram að spjalla og við gátum lítið annað gert en að endurtaka allt sem þau sögðu með bros á vör. Það kom svo í ljós að þau voru aðeins að reyna að segja nafnið á heimabæ sínum. Við sýndum þeim á korti hvaðan við erum og þá tóku þau aldeilis við sér og fóru að sparka í ímyndaðan fótbolta… Sennilega héldu þau að við værum frá Englandi.

Hjólaferðin hélt áfram. Stefnan var tekin á gamla brú sem kölluð er Drekabrúin. Hún var byggð á 15. öld og hefur því staðist tímans tönn. Við hjóluðum upp með Li ánni og drukkum í okkur fallegt landslagið og sveitalífið. Skyndilega endaði vegurinn á árbakkanum og eina leiðin yfir var með bambusferju í eigu nokkurra kínverskra kvenskörunga með viðskiptavit. Gjaldið var svívirðilegt í fyrstu, 20 yuan á mann (um 200 krónur íslenskar). Á bakkanum voru frönsk hjón sem léku hjartaáfall við að heyra verðið. Heilmikið prútt og hark tók við og endaði gjaldið í 3 yuan á mann…

Áfram hélt hjólaferðin. Á einum tímapunkti var okkur bent á að beygja inn á þröngan stíg. Við gátum ekki annað en tekið því góða ráði svo leið okkar lá í gegnum hrísgrjónaakrana og nokkur lítil þorp. Ekkert bólaði hins vegar á brúnni frægu. Eftir talsvert brölt á þröngum og grýttum stígnum komum við loks að malbikuðum vegi sem var öruggt merki um að við nálguðumst brúna. Við rétt stoppuðum og stigum niður fæti til þess að skoða kortið og að sjálfsögðu birtist kínversk kona eins og þruma úr heiðskíru lofti og benti í áttina að veginum. Heimamenn virðast nokkuð vanir áttavilltum ferðamönnum á þessum slóðum. 

Að lokum komum við að brúnni en ósköp fannst okkur hún lítil og ómerkileg. Drekabrúin var að sögn 59 metrar á lengd en þessi gat varla verið meira en 15 metrar. Við brúarsporðinn sátu tvær gamlar konur og hótuðu að sprauta á okkur úr vatnsbyssunum sínum. Hótunin reyndist ekki vera alvara en einhvern veginn treystum við ekki alveg prakkaralegum svipnum á þeim. Eftir að hafa loksins séð þessa merkilegu brú héldum við heim á leið, orðin nokkuð þreytt eftir langan hjólatúr. Það var svo ekki fyrr en við komum aftur á hótelið að við áttuðum okkur á því að við vorum auðvitað að skoða einhverja allt aðra brú…

Næsta dag ákváðum við að taka rólega. Við byrjuðum á því að rölta yfir á bændamarkaðinn en hann átti að vera ansi ólíkur Kaupfélaginu gamla og góða heima á Fróni. Markaðurinn er í raun tveir stórir salir sem hægt er að ganga inn í frá aðalgötu bæjarins. Í fyrsta salnum voru aðallega grænmetis- og ávaxtasalar, en eitthvað var um lifandi fiska í bölum, froskum í neti og jafnvel skjaldbökur. Veraldarvanir Íslendingarnir kipptu sér nú ekki upp við svona furðumat, þrátt fyrir að hafa kennt örlítið í brjósti um froskana og skjaldbökurnar, og héldu áfram inn í næsta sal. Þar voru aðallega kjötsalar og strax við fyrsta borð mátti sjá kraftalega konu verka endur af miklum myndarskap. Á næsta borði stóðu verkaðir kjúklingaskrokkar í röðum með lappirnar upp í loftið og hausana lafandi fram af. Í svínadeildinni mátti sjá ýmsa líkamsparta svínsins, þó sjaldan tengda saman á hefðbundinn hátt. Á einu borðinu voru svínseyru, á öðru fætur, á gólfinu lágu skinnin en á flestum borðunum var einhver hluti skrokksins verkaður.

Ýmis konar þurrkaður matur var á boðstólum þó erfitt hafi verið að greina hvort um rottur eða kjúkling hafi verið að ræða… Mörg dýrin voru flutt lifandi á markaðinn því út um allt voru kjúklingar, kanínur og endur í búrum, vafalaust að bíða örlaga sinna.

Við höfðum verið vöruð við því að hundakjöt gæti hangið á teini á markaðnum en bjuggumst alls ekki við því sem við sáum næst - viðkvæmir eru varaðir við þessari málsgrein. Í nokkrum básanna fór nefnilega fram ansi grimmileg meðferð á saklausum skepnunum. Fjölmörgum hundum hafði verið troðið inn í allt of lítil búr og þegar við komum að var verið að reyna að ná einum þeirra út. Það fól í sér að pota í hann með tveimur prikum sem voru sennilega nokkuð oddhvöss, ef eitthvað var að marka hljóðin. Því næst var honum skellt í stóran pott með sjóðandi vatni og svo slengt skjannahvítum á gólfið til verkunar. Að lokum var búkurinn svo hengdur upp á tein. Þetta allt tók bara um 5 mínútur en okkur var eðlilega mjög brugðið við þessa sjón og gátum ekki horft upp á þetta til enda.

Eftir þessa reynslu leið ansi langur tími þar til við fengum eðlilega matarlyst og það er öruggt að maður grínast ekki lengur auðveldlega með að Kínverjar borði hunda…

Dagurinn leið rólega áfram en um kvöldið ákváðum við að kíkja á sýningu sem fór fram á Li ánni. Í henni leika um 600 manns og á hverju kvöldi sjá hana um 3000 manns. Þó við höfum ekki náð öllum söguþræðinum fullkomlega þá nutum við ljósa- og litadýrðarinnar ásamt tónlistinni. Mest öll sýningin var eins og áður sagði á ánni svo leikararnir og sviðsmyndin reru fram og til baka á bambusbátum. Þetta var ágætis sýning en áhorfendurnir mösuðu stanslaust og voru þegar á leið út áður en leikararnir byrjuðu að hneigja sig…

Daginn eftir var stefnan tekin á Xingping, lítið sofandi þorp við Li ána.

Nanning og Kína

Published by audur on apríl 22, 2008 in Blogg. 0 Comments

Já, það segið þið satt, tvær stelpur eru heldur hraðskreiðari en einn drengur limalaus…

Við tókum líka þann pól í hæðina að breyta um áætlun á síðustu stundu. Í stað þess að fara í gegnum vináttuskarðið við Dong Deng tókum við bát frá Cat Ba til Halong City og þaðan rútu að landamærunum við Dongxing. Þegar við komum inn í landamæraborgina biðu okkar nokkrir mótorknapar ólmir í að flytja okkur síðasta spölinn yfir til Kína. Við hentumst á bak og þustum af stað. Við mærin stóð lítill kofi, þar réttum við putta og pening inn um litla lúgu og fengum í staðinn aðgöngumiða inn í einskinsmanns landið. Víetnamarnir réttu fram einn putta fyrir einn miða en við heila fimm. Með miðana i höndunum héldum við af stað yfir brúna sem skilur að löndin.

Í Kína tóku á móti okkur söluglaðir bílstjórar og ökuþórar sem allir höfðu bunka af kínverskum yuan í vasanum. Við skiptum víetnömsku dongunum eftir að hafa rökrætt nokkuð um gengið. Með yuan í farteskinu komum við okkur á rútustöðina og þaðan til Nanning.

Við röltum upp á aðra hæð á rútustöðinni í Nanning. Klukkan var farin að ganga í tíu og við vissum ekki alveg hvernig við ætluðum að koma okkur niður í bæ. Sævar var með Lonely Planet Kína í sínum fórum svo við vorum nokkuð bjargarlausar. Við snérumst aðeins í hringi og skimuðum eftir einhvejru sem gæti líkst klósetti. Við komum loks auga á álitlegan stað og okkur til mikillar gleði römbuðum við á upplýsingarborð í leiðinni. Við settum okkur í stellingar og byrjuðum að leika lestarstöð - tjú, tjú, tsikkatikka, tsikkatikka, tsikkatikka, tjú, tjú - og byggðum hús með höndunum. Konan leit á okkur nokkuð hissa “train station?” - “yes, bus to the trainstation, please” sögðum við með bros á vör.

Við fórum á “Hlemm” og biðum eftir strætó nr. 213. Við vorum varla komnar á staðinn þegar maður nokkur vatt sér upp að okkur og spurði hvort við ætluðum á lestarstöðina. Þegar játtum þvi endurtók hann stöðugt “Bus 213.” Hjálpsemin skein af manninum og hann sagði okkur reglulega að fara varlega eftir að við höfðum lagt af stað með strætónum.

Við römbuðum nokkuð fljótt á álitlegan veitingastað rétt hjá lestarstöðinni. Við bentum á eitthvað sem okkur leist ágætlega á og reyndum einning að fá soya sósu sem var hvernig sjáanleg en fengum þess í stað glas með heitu vatni. Við hliðina á veitingastaðnum var netkaffi og þar gátum við fundið upplýsingar um hótelið sem Sævar hafði valið.

Við bjuggumst við að lenda í töluverðum vandræðum án Lonely Planet þar sem enskukunnátta Kínverja er með lakari móti en ferðin til Nanning gekk vonum framar :)

Áfangastaður: Kína

Published by saevar on apríl 19, 2008 in Blogg. 1 Comment

Ég lagði í hann frá Keflavík samkvæmt áætlun á sunnudagsmorgun. Farkosturinn hjá Icelandair var með flottasta móti því ég flaug með fyrstu vélinni sem búið er að setja í ný sæti með svaka flottu afþreyingarkerfi. Ég hélt svo frá Heathrow yfir til Gatwick til þess að bíða eina 8 tíma eftir fluginu til Hong Kong. Flugið mitt var ekki komið upp á tilkynningaskjáina svo ég beið í um 2-3 tíma. Þegar flugið mitt hefði átt að vera komið á tilkynningaskjáina fyrir löngu ákvað ég að fara og spyrja hvort fluginu hefði verið seinkað og hvenær check-in byrjaði. Þá fékk ég þau svör að flugfélagið, Oasis, hefði lagt upp laupana 9. apríl og væri komið í gjaldþrotaskipti. Það er greinilegt að hækkanir á eldsneytisverði hafa víðtækari áhrif en maður hélt! Ég fékk svo eyðublað til þess að gera kröfu um endurgreiðslu og upplýsingar um önnur flugfélög sem fljúga til Hong Kong.
Þetta var ákveðið áfall og nú voru góð ráð dýr. Reyndar alveg rándýr. Ég kannaði strax hvernig væri með önnur flug til Hong Kong. Besti kosturinn var Air New Zealand, 570 pund, færi eftir 4 tíma frá Heathrow. Ég skar af mér handlegg og fótlegg og afhenti afgreiðslustúlkunni, þaut svo út í næstu rútu á Heathrow og var kominn í loftið um 10-leytið um kvöldið. Þetta breytti ferðaáætluninni ekki neitt svo stefnumótið við stelpurnar í Nanning átti að standast.
Ég lenti svo í Hong Kong eftir um 11 tíma þægilegt flug og tók strax stefnuna á básinn hjá CTS, China Travel Services. Þar fékk ég rútumiða til Nanning á 350 Hong Kong dollara, eða um 3.374 íslenskar krónur. Fyrst var keyrt til Shenzhen, sem er bær á landamærum Hong Kong og Kína. Þar var svo skipt um rútu. Rútan reyndist vera “sleeper”, sem þýðir að í henni voru 3 raðir af kojum á tveimur hæðum. Rúmin voru mjög þröng, og mismunandi löng líka. Fyrst fékk ég rúm sem var um að bil höfðinu styttra en ég, en bílstjórinn sá aumur á mér og leyfði mér að skipta yfir í rúm sem var um það bil jafn langt og ég… Ferðin tók styttri tíma en ég hélt, eða um 10 tíma. Ég lenti því í Nanning um 8-leytið að morgni 15. apríl eftir um 36 tíma ferðalag…

Halong Bay

Published by audur on apríl 18, 2008 in Blogg. 3 Comments

Okkur leist ekki á blikuna þegar við silgdum um Halong Bay í áttina að Cat Ba. Báturinn tók dýfur í ölduganginum og himininn grúði yfir okkur grár og gugginn. Víetnömsku samfarþegar okkar virtust hafa mjög gaman af. Einn þeirra sat fremst í bátnum en færði sig þó aftar efir að hafa fengið yfir sig góða gusu og næstum dottið útbyrðis… Eftir um tveggja og hálfs tíma siglingu komumst við heilu og höldnu til Cat Ba.

Daginn eftir komu okkar til eyjunnar fórum við í siglingu ásamt þremur Bretum. Upp úr sjónum allt í kringum okkur risu kalkklettar og upp við þá flutu litskrúðug fiskiþorp. Við stoppuðum eftir um klukkutíma siglingu og skelltum okkur um borð í tvímenningskayak. Við rérum milli kletta og þorpa og komum auga á nokkrar marglittur í sjónum, nokkrar þeirra risavaxnar. Á dagskránni var talað um sundsprett og snorkl en sjórinn var alls ekki freistandi. Þorpsbúar létu allt flakka beint í sjóinn, rusl og úrgang.. Góð skán var yfir öllu vatninu og sums staðar safnaðist ruslið fyrir.

Næsta stopp var við helli nokkurn. Við gengum inn í myrkrið búin nokkrum vasaljósum. Leiðsögumaður okkar rak upp stór augu þegar við Berglind birtumst uppi í einum munna inni í hellinum. Hann hafði greinilega stórlega vanmetið klifurgetu okkar á flippfloppurum…

Eftir klöngrið í hellinum var komið að hádegismatnum. Tofu, spínat, gúrkur, hrísgrjón og egg. Hádeigsumræður snérust aðallega um Leonardo DiCaprio, hversu æðislegur og sannfærandi hann væri. “Ef ég væri hommi væri ég ástfanginn af honum!” Lét einn Bretinn út úr sér. Stuttu síðar var hann farinn að bera tærnar á sér saman við tær vinar síns…

Daginn eftir fórum við í fjórtán kílómetra göngu um þjóðgarð eyjunnar. Við vöknuðum um morguninn við þrumur og eldingar en við Íslendingarnir létum það ekki á okkur fá. Stígurinn var háll og liðaðist um fimm hæðir, sú hæsta um 520 metrar.

Leiðsögumaðurinn náði sér í grein, lagaði hana til og svo gengum við inn í sefið. Hann gekk fyrstur og barði greininni í gróðurinn sem umlukti fætur okkar. “Is it because of the snakes?” … “Yes” sagði hann og hélt áfram lengra inn í sefið. Við hikuðum aðeins en héldum svo rakleitt í humátt á eftir honum, vonandi það besta…

Annars snérist gangan aðallega um að bægja geitungunum frá sér og berjast við að renna ekki á rassinn í allri bleytunni.

Þýsk kona á fimmtugsaldri skoppaði um klettana með okkur. Hún talaði um að fara til Íslands einhvern daginn og ég sagði henni frá því að hún væri örugglega velkomin í hús foreldra minna. Þar væri allt fullt af Þjóðverjum og Frökkum á sumrin. Hún fékk netfangið hjá mér áður en við kvöddumst.

Þann fjórtánda var svo komið að Kína!

Hver skyldi hafa unnið “kapphlaupið” til Nanning?

Lagt í’ann

Published by saevar on apríl 12, 2008 in Blogg. 2 Comments

Jæja, ég ætla aðeins að troða mér hérna að… :)

Ég flýg í fyrramálið 13. apríl kl. 7:40 að íslenskum tíma til móts við Auði og Beggu. Ég býst við að hitta þær um miðjan daginn 15. apríl að kínverskum tíma! Ég flýg um London til Hong Kong, þaðan tek ég 17 tíma næturrútu til Nanning, og hitti vonandi stelpurnar þar á þriðjudaginn eins og áður sagði. Stelpurnar fara frá eyjunni sem þær eru á til Ha Noi, höfuðborgar Víetnam, og taka þaðan rútu yfir landamærin. Nanning er í um 4 tíma fjarlægð frá landamærum Víetnam. Við verðum vonandi öll á lífi eftir allt þetta ferðalag! Hérna er svo smá kort af hittingnum:


Skoða stærra kort

- Sævar, spenntur að leggja í’ann

Erum enn á lífi…

Published by begga on apríl 11, 2008 in Blogg. 1 Comment

…. ótrúlegt en satt eftir alla kílómetrana sem við höfum lagt að baki á undanförnum vikum….

 Ætla bara rétt að láta ykkur vita að núna erum við komnar til Cat Bá/Halong Bay í norður Víetnam. T’ókum sem sagt að ég held bara hálfa Víetnam á síðastliðnum sólarhring. T’ókum smá stopp í Hué þar sem við skoðuðum Citadelið (hmmm veit einhver íslenska orðið??). Héldum reyndar að við myndum andast þar úr hita og svita…. hann gjörsamlega lak af okkur bara við það að hugsa.

Hérna ætlum við að vera í nokkra daga… plönuð er bátsferð/kajakaferð á morgun og hinn dagurinn fer í göngur hérna um þjóðgarð eyjunnar. Svo er það bara Kína eftir 4 daga þar sem við munum hitta Sævar….

Kveð ykkur í bili….

Begga - orðin útsjóuð í rútu-/báts- og mótorhjólaferðum…. ;0)

Með vindblásið hár…

Published by begga on apríl 8, 2008 in Blogg. 3 Comments

Uuuu nei kannski ekki alveg… yfirleitt var það klesst eftir hjálminn ;0)

Það var hins vegar dásamlegt að bruna um ,,Miðhálendi” (Central Highlands) aftan á mótorhjóli, með vindinn framan í sig og sólina á bakinu. Þetta var alveg hreint dásamleg leið til þess að kynnast landi og þjóð. Ökuþórarnir okkar, Binh og Chan, óku okkur af miklu öryggi um vegi Víetnam og sögðu okkur ýmislegt bæði um land og þjóð. Við komumst líka að því að þeim fannst ansi gaman að segja brandara og gamansögur - nokkrum sinnum!! Brosið var alveg farið að frosna þegar við heyrðum sama brandarann í fjórða skiptið - með tilþrifum.
Við sáum heilmargt og heimsóttum marga staði á leiðinni. Við heimsóttum múrsteins verksmiðju sem samanstóð nánst af fjórum konum sem framleiða tugþúsundir múrsteina á hverjum degi - í hitanum! Við komum við í svepparækt þar sem Binh keypti sveppi sem voru djúpsteiktir um kvöldið… mmm algjört lostæti. Í þessari rækt var líka einn snákur sem okkur bauðst til að halda á… sem við og gerðum ;0) og það ekkert smá flykki. Hann var áreiðanlega 2 til 2,5 metrar að lengd og frekar þungur… en algjörlega meinlaus. Annars værum við líklegast ekki hérna ;0) Nú svo sáum við auðvitað hrísgrjónaakra, þurrkuð hrísgrjón, hrísgrjónakökugerð og núðlugerð - nánast allt sem tengist hrísgrjónum! Við skoðuðum nokkur gúmmítré og hvernig er náð í gúmmíið, hvernig víetnamarnir nýta sprengjubrot til að búa til hnífa og nokkur stríðsminnismerki. Við fórum líka í nokkur ættbálkaþorp og hittum fyrir innfædda.
Einn morguninn vörðum við líka áreiðanlega hátt í klukkutíma á munaðarleysingjahæli. Börnin voru fljót að stökkva í fangið á manni þegar við birtumst og settumst á gólfið. Það var jafnvel ekki bara eitt heldur nokkur og þau sátu sem fastast nema þegar þau stukku til og náðu sér í kex. Þau voru samt ekki lengi í burtu og komu strax aftur í fangið hjá manni. Ég held að ég mæli fyrir munn okkar beggja þegar ég segi að við hefðum alveg getað tekið nokkur með okkur heim.

Flest þeirra voru bara í buxum eða berrössuð, sá held ég ekki nema eitt barn með bleyju. Það skýrir því nokkuð vel að myndast hafði ágætis pollur á gólfinu, sem ég og áreiðanlega fleiri stigu í. Nokkrir stórir kubbar voru á gólfin sem þau gátu leikið sér með.
Nokkrir bangsar héngu í loftinu en annað dót sáum við ekki. Börnin veltust bara þarna um á flísagólfinu potandi í hvort annað.

Ég verð að segja að þar sem ég var í þróunarsálfræðiáfanga á síðasta ári, þá voru þarna nokkur góð skólabókardæmi um börn sem eru á eftir í ýmsum þroska vegna ónægrar örvunar. Barn sem var sagt að væri 3 ára, hélt ég að væri ca eins og hálfs árs. En svona er víst lífið fyrir suma. Þessi heimsókn styrkti held ég bara þá hugmynd um að fara í framtíðinni í sjálfboðaliðastarf á munaðarleysingjahæli.
 Síðustu dagana fórum við svo Ho Chi Minh slóðina sem ég verð að segja er ótrúlega falleg leið. Við nutum útsýnisins lengst uppi í trjávöxnum hlíðunum. Víetnam hefur verið aðeins frábrugðnara hinum suð-austur Asíu löndunum að því leitinu til að fjöllin hafa ekki verið jafn þakin trjám. Fjallvegurinn var heldur bara alls ekki svo slæmur. Um leið og maður brunaði framhjá vinnandi fólki, börnum á leiðinni í og úr skóla eða í gegnum þorpin, veifaði maður og brosti og fékk borgað í sömu mynt. Fólkið hérna er ótrúlega vingjarnlegt og virðist enn ekki hafa ,,uppgötvað” að betla af ferðalöngunum eins og hefur tíðkast sumsstaðar þar sem við höfum verið.
Að lokum verð ég að minnast á matinn sem rann mjög ljúft niður. Ásettum okkur það að borða nánast eingöngu víetnamskan mat sem Binh var svo ótrúlega duglegur að panta fyrir okkur. Held samt að við séum búnar að vera að borða ágætlega mikið af núðlum undanfarna daga en þær hafa þó oft og tíðum verið ferskar - sem er algjört lostæti ;0) Eitt kvöldið fengum við okkur líka mat sem við þurftum að rúlla sjálfar inní hrísgrjónapönnuköku. Húff ég verð að hætta áður en lyklaborðið brennir yfirum af slefi ;0)
Við erum því tvær frekar ánægðar en vindbarðar, íslenskar stúlkukindur nýkomnar af fjöllum og lentar í Hoi An. Líklegast förum við til Hué á morgun en við eigum ca viku eftir hérna í Víetnam áður en við förum yfir landamærin til Kína.

Tam biet
Berglind

Lystisemdir Nah Trang

Published by begga on apríl 3, 2008 in Blogg. 1 Comment

Jú við Auður erum alltaf að vinna í því að fikra okkur lengra upp Víetnam. Erum núna staddar í Nah Trang, sem má segja að sé nokkurs konar strandbær.

Vorum svo ótrúlega heppnar að í gærkvöldi var okkur skutlað af Papa Hahn (engar áhyggjur, þið fáið áreiðanlega að heyra allt um hann síðar ;0) á veitingistað í ábyggilega 2km fjarlægð þar sem við gistum. Á þessum veitingastað mátti einungis sjá innfædda… enda var matseðilinn á víetnömsku. Papa Hahn hjálpaði okkur að panta og fengum við á borðið okkar dýrindis grillaðar rækjur og heilgrillaðan fisk. Þetta var bara ljúffengt og bragðgott…. held að ég fái bara vatn í munninn við tilhugsunina ;0)

Annars afrekaði ég það í dag að fara í mína fyrstu köfun sem viðurkenndur kafari. Ég var að sjálfsögðu mjög stolt af því að geta sýnt bráðabirgðaskírteinið mitt…. og geta sagt það að sjálfsögðu kunni ég ,,táknmálið” ;0) Ég get nú ekki sagt að ég hafi þurft að hafa mikið fyrir hlutunum. Græjunum var pakkað og komið um borð fyrir mig, settar upp og gengið frá á eftir. Ég þurfti ekki einu sinni að koma mér í froskalappirnar sjálf ;0) Kafaði tvisvar og verð að segja að undirdjúpin hér eru mjög svipuð og í Tælandi. Sá kannski örfáa öðruvísi fiska, marglyttu og svo nokkur fiskabörn - sem voru að sjálfsögðu ógurlega sæt ;0)

Eftir köfunina skelltum við Auður okkur svo á hjólum í spa. Já maður verður nú að verðlauna sig fyrir svona ,,erfiðisvinnu”. Byrjuðum á því að drulla okkur út í leðjubaði og skelltum okkur svo í ýmsar sturtur, potta og sundlaugar. Það var alveg hreint dásamlegt að láta þreytuna líða úr sér á þessum fallega og skemmtilega stað…. og já það má nú svona til gamans geta að þetta var HEITT vatn! ;0)

Annars fáið þið ekkert að heyra frá okkur fyrr en eftir 5-6 daga þar sem við erum að fara á mótorhjólum inní landið. Þá fáið þið eflaust líka að heyra eitthvað um Papa Hahn og the Easy Riders… ef þið verðið stillt og þæg börnin góð ;0)

Kveðja

Begga….. aka mótorhjólapían ;0)

Með kökk í hálsinum….

Published by begga on apríl 1, 2008 in Blogg. 2 Comments

Ég held að ég verði að vara fólk við þessari færslu. EF þú ert viðkvæm sál þá myndi ég ráðleggja þér að hætta að lesa núna og lesa bara síðustu línurnar í þessari færslu.
Ástæðan er sú að við Auður rúntuðum um Phnom Penh á mótorhjóli og skoðuðum ýmsa staði. M.a. fórum við í Tuol Sleng eða S-21 og það sem er kallað á ensku Killing fields eða drápsengin. Tuol Sleng var eitt sinn skóli en á tímum Pol Pot og Rauðu Khmeranna var því breytt í fangelsi þar sem fólk var einnig yfirheyrt. Það er aldrei hægt að lýsa nákvæmlega þeirri tilfinningu sem hríslast um mann þegar maður stendur á svona stað. Þarna var hægt að skoða fangamyndir og var á sumum myndunum hægt að greina hræðslu fólksins. Nokkrar myndir átti ég í mjög miklum erfiðleikum með að horfa á - en það voru myndir af þeim börnum sem voru fangelsuð. Þau voru síðar drepin á Killing Fields m.a. með því að þau voru slegin upp við tré í viðurvist mæðranna sem gátu lítið gert.
Klefarnir í Tuol Sleng voru mjög litlir og þau herbergi sem voru með stærra móti voru yfirfull af fólki sem var hlekkjað bæði á höndum og fótum. Tólin sem voru notuð til pyntingar voru einni til sýnis og m.a. voru neglur dregnar af fólki, það hengt upp á höndunum þangað til það varð meðvitundarlaust og ýmislegt annað frekar ógeðfellt. Pyntingarnar í Tuol Sleng eru taldar vera verri heldur en þær sem tíðkuðust á tímum Hitlers í seinni heimsstyrjöldinni.
Á Killing fields er svo há bygging full af hauskúpum sem fundust þegar fjöldagrafirnar voru grafnar upp. Fólkið var keyrt hlekkjað og með bundið fyrir augunum að drápsengjunum þar sem það þurfti jafnvel að bíða í heila nótt í almyrkvuðum kofa eftir að verða drepið. Ekki voru allir jafn ,,heppnir” að fá eina byssukúlu í hausinn heldur var fólk bæði barið til dauða og skorið á háls. Þeir sem voru enn á lífi eftir fjöldaaftökuna máttu búast við því að fá eitur yfir sig sem var notað til að drepa rest og eyða nályktinni. Til marks um það hversu ömurlegt líf þessa fólks var að þá var gaddavírsnet strengt yfir svalir Tuol Sleng fangelsins til að koma í veg fyrir sjálfsmorð.

Fjöldinn allur af hermönnunum á þessum tíma voru aðeins börn sem saklaus voru þjálfuð upp í að verða skrímsli með byssur. Ekki einu sinni 12 manns lifðu af að ganga út úr Tuol Sleng af mörg þúsundum.

Eins og ég sagði áður þá getur maður eiginlega ekki lýst þeirri tilfinningu sem hríslast um mann á svona stað, manni var hálf flökurt yfir allri þessari grimmd. Saklaust fólk sem hafði ekki gert neitt sér til sakar, það var aðeins talið ,,hættulegt” fyrir byltinguna. Það ömurlegasta er að það er ekkert svo langt síðan þetta gerðist og í raun eru enn svona hlutir að gerast í heiminum í dag.

En svona til að slá rétt aðeins á léttari nótur í þessari færslu að þá fórum við stöllur yfir landamærin til Víetnam í dag. Okkur tókst í þetta skipti að vera með nóg af pening á okkur ;0) Lentum í Ho Chi Minh og keyptum okkur rútumiða til Nah Trang og ætti rútan að fara eftir rúmar 40 mínútur ;0)

Þangað til næst….. hafið það sem allra best

-Begga