Asía 2008

Uuuu nei kannski ekki alveg… yfirleitt var það klesst eftir hjálminn ;0)

Það var hins vegar dásamlegt að bruna um ,,Miðhálendi” (Central Highlands) aftan á mótorhjóli, með vindinn framan í sig og sólina á bakinu. Þetta var alveg hreint dásamleg leið til þess að kynnast landi og þjóð. Ökuþórarnir okkar, Binh og Chan, óku okkur af miklu öryggi um vegi Víetnam og sögðu okkur ýmislegt bæði um land og þjóð. Við komumst líka að því að þeim fannst ansi gaman að segja brandara og gamansögur - nokkrum sinnum!! Brosið var alveg farið að frosna þegar við heyrðum sama brandarann í fjórða skiptið - með tilþrifum.
Við sáum heilmargt og heimsóttum marga staði á leiðinni. Við heimsóttum múrsteins verksmiðju sem samanstóð nánst af fjórum konum sem framleiða tugþúsundir múrsteina á hverjum degi - í hitanum! Við komum við í svepparækt þar sem Binh keypti sveppi sem voru djúpsteiktir um kvöldið… mmm algjört lostæti. Í þessari rækt var líka einn snákur sem okkur bauðst til að halda á… sem við og gerðum ;0) og það ekkert smá flykki. Hann var áreiðanlega 2 til 2,5 metrar að lengd og frekar þungur… en algjörlega meinlaus. Annars værum við líklegast ekki hérna ;0) Nú svo sáum við auðvitað hrísgrjónaakra, þurrkuð hrísgrjón, hrísgrjónakökugerð og núðlugerð - nánast allt sem tengist hrísgrjónum! Við skoðuðum nokkur gúmmítré og hvernig er náð í gúmmíið, hvernig víetnamarnir nýta sprengjubrot til að búa til hnífa og nokkur stríðsminnismerki. Við fórum líka í nokkur ættbálkaþorp og hittum fyrir innfædda.
Einn morguninn vörðum við líka áreiðanlega hátt í klukkutíma á munaðarleysingjahæli. Börnin voru fljót að stökkva í fangið á manni þegar við birtumst og settumst á gólfið. Það var jafnvel ekki bara eitt heldur nokkur og þau sátu sem fastast nema þegar þau stukku til og náðu sér í kex. Þau voru samt ekki lengi í burtu og komu strax aftur í fangið hjá manni. Ég held að ég mæli fyrir munn okkar beggja þegar ég segi að við hefðum alveg getað tekið nokkur með okkur heim.

Flest þeirra voru bara í buxum eða berrössuð, sá held ég ekki nema eitt barn með bleyju. Það skýrir því nokkuð vel að myndast hafði ágætis pollur á gólfinu, sem ég og áreiðanlega fleiri stigu í. Nokkrir stórir kubbar voru á gólfin sem þau gátu leikið sér með.
Nokkrir bangsar héngu í loftinu en annað dót sáum við ekki. Börnin veltust bara þarna um á flísagólfinu potandi í hvort annað.

Ég verð að segja að þar sem ég var í þróunarsálfræðiáfanga á síðasta ári, þá voru þarna nokkur góð skólabókardæmi um börn sem eru á eftir í ýmsum þroska vegna ónægrar örvunar. Barn sem var sagt að væri 3 ára, hélt ég að væri ca eins og hálfs árs. En svona er víst lífið fyrir suma. Þessi heimsókn styrkti held ég bara þá hugmynd um að fara í framtíðinni í sjálfboðaliðastarf á munaðarleysingjahæli.
 Síðustu dagana fórum við svo Ho Chi Minh slóðina sem ég verð að segja er ótrúlega falleg leið. Við nutum útsýnisins lengst uppi í trjávöxnum hlíðunum. Víetnam hefur verið aðeins frábrugðnara hinum suð-austur Asíu löndunum að því leitinu til að fjöllin hafa ekki verið jafn þakin trjám. Fjallvegurinn var heldur bara alls ekki svo slæmur. Um leið og maður brunaði framhjá vinnandi fólki, börnum á leiðinni í og úr skóla eða í gegnum þorpin, veifaði maður og brosti og fékk borgað í sömu mynt. Fólkið hérna er ótrúlega vingjarnlegt og virðist enn ekki hafa ,,uppgötvað” að betla af ferðalöngunum eins og hefur tíðkast sumsstaðar þar sem við höfum verið.
Að lokum verð ég að minnast á matinn sem rann mjög ljúft niður. Ásettum okkur það að borða nánast eingöngu víetnamskan mat sem Binh var svo ótrúlega duglegur að panta fyrir okkur. Held samt að við séum búnar að vera að borða ágætlega mikið af núðlum undanfarna daga en þær hafa þó oft og tíðum verið ferskar - sem er algjört lostæti ;0) Eitt kvöldið fengum við okkur líka mat sem við þurftum að rúlla sjálfar inní hrísgrjónapönnuköku. Húff ég verð að hætta áður en lyklaborðið brennir yfirum af slefi ;0)
Við erum því tvær frekar ánægðar en vindbarðar, íslenskar stúlkukindur nýkomnar af fjöllum og lentar í Hoi An. Líklegast förum við til Hué á morgun en við eigum ca viku eftir hérna í Víetnam áður en við förum yfir landamærin til Kína.

Tam biet
Berglind