Asía 2008

Stefnumótið átti sér stað að morgni 15. maí og þann sextánda héldum við frá Nannig til Yangshuo. 

Yangshuo er fallegur bær með snotrum húsum, göngugötum úr grjóti og handan við hornið leynist ýmislegt óvænt. Mikill túrismi er við göngugötuna, handunnar vörur  og góðar eftirlíkingar á hverju strái. Umstikka, umstikka ómar fram eftir nóttu í takt við flautuleikarann sem kann bara þrjú lög, matseðlarnir eru á ensku og engin vöntun á framboði á skipulögðum ferðum út fyrir bæinn. Við ákváðum þó að afþakka öll slík boð og leigðum okkur hjól fyrsta daginn til þess að skoða náttúruna í kringum bæinn. Allt í kring rísa grónir kalkklettar með ótal hellum og Li áin liðast um dalina milli þeirra.

 Við byrjuðum ferðina á að klífa Tunglshæð þar sem útsýnið átti að vera stórfenglegt. Hæðin dregur nafn sitt af gati í gegnum klettinn við toppinn. Þegar upp var komið tóku á móti okkur eldgamlar kínverskar konur með vatnsflöskur í heimagerðum frauðplasttöskum. Sveittir ferðalangarnir slógu ekki hendinni á móti vatninu en gátu ekki stillt sig um að prútta aðeins áður. Útsýnið sveik ekki enda er þetta landsvæði talið eitt af hinum fegurri í Kína.

Kínversk hjón undu sér að okkur fóru að spjalla við okkur… á kínversku… Við brostum og okkur tókst að skilja að þau vildu fá mynd af okkur með sér. Þau héldu áfram að spjalla og við gátum lítið annað gert en að endurtaka allt sem þau sögðu með bros á vör. Það kom svo í ljós að þau voru aðeins að reyna að segja nafnið á heimabæ sínum. Við sýndum þeim á korti hvaðan við erum og þá tóku þau aldeilis við sér og fóru að sparka í ímyndaðan fótbolta… Sennilega héldu þau að við værum frá Englandi.

Hjólaferðin hélt áfram. Stefnan var tekin á gamla brú sem kölluð er Drekabrúin. Hún var byggð á 15. öld og hefur því staðist tímans tönn. Við hjóluðum upp með Li ánni og drukkum í okkur fallegt landslagið og sveitalífið. Skyndilega endaði vegurinn á árbakkanum og eina leiðin yfir var með bambusferju í eigu nokkurra kínverskra kvenskörunga með viðskiptavit. Gjaldið var svívirðilegt í fyrstu, 20 yuan á mann (um 200 krónur íslenskar). Á bakkanum voru frönsk hjón sem léku hjartaáfall við að heyra verðið. Heilmikið prútt og hark tók við og endaði gjaldið í 3 yuan á mann…

Áfram hélt hjólaferðin. Á einum tímapunkti var okkur bent á að beygja inn á þröngan stíg. Við gátum ekki annað en tekið því góða ráði svo leið okkar lá í gegnum hrísgrjónaakrana og nokkur lítil þorp. Ekkert bólaði hins vegar á brúnni frægu. Eftir talsvert brölt á þröngum og grýttum stígnum komum við loks að malbikuðum vegi sem var öruggt merki um að við nálguðumst brúna. Við rétt stoppuðum og stigum niður fæti til þess að skoða kortið og að sjálfsögðu birtist kínversk kona eins og þruma úr heiðskíru lofti og benti í áttina að veginum. Heimamenn virðast nokkuð vanir áttavilltum ferðamönnum á þessum slóðum. 

Að lokum komum við að brúnni en ósköp fannst okkur hún lítil og ómerkileg. Drekabrúin var að sögn 59 metrar á lengd en þessi gat varla verið meira en 15 metrar. Við brúarsporðinn sátu tvær gamlar konur og hótuðu að sprauta á okkur úr vatnsbyssunum sínum. Hótunin reyndist ekki vera alvara en einhvern veginn treystum við ekki alveg prakkaralegum svipnum á þeim. Eftir að hafa loksins séð þessa merkilegu brú héldum við heim á leið, orðin nokkuð þreytt eftir langan hjólatúr. Það var svo ekki fyrr en við komum aftur á hótelið að við áttuðum okkur á því að við vorum auðvitað að skoða einhverja allt aðra brú…

Næsta dag ákváðum við að taka rólega. Við byrjuðum á því að rölta yfir á bændamarkaðinn en hann átti að vera ansi ólíkur Kaupfélaginu gamla og góða heima á Fróni. Markaðurinn er í raun tveir stórir salir sem hægt er að ganga inn í frá aðalgötu bæjarins. Í fyrsta salnum voru aðallega grænmetis- og ávaxtasalar, en eitthvað var um lifandi fiska í bölum, froskum í neti og jafnvel skjaldbökur. Veraldarvanir Íslendingarnir kipptu sér nú ekki upp við svona furðumat, þrátt fyrir að hafa kennt örlítið í brjósti um froskana og skjaldbökurnar, og héldu áfram inn í næsta sal. Þar voru aðallega kjötsalar og strax við fyrsta borð mátti sjá kraftalega konu verka endur af miklum myndarskap. Á næsta borði stóðu verkaðir kjúklingaskrokkar í röðum með lappirnar upp í loftið og hausana lafandi fram af. Í svínadeildinni mátti sjá ýmsa líkamsparta svínsins, þó sjaldan tengda saman á hefðbundinn hátt. Á einu borðinu voru svínseyru, á öðru fætur, á gólfinu lágu skinnin en á flestum borðunum var einhver hluti skrokksins verkaður.

Ýmis konar þurrkaður matur var á boðstólum þó erfitt hafi verið að greina hvort um rottur eða kjúkling hafi verið að ræða… Mörg dýrin voru flutt lifandi á markaðinn því út um allt voru kjúklingar, kanínur og endur í búrum, vafalaust að bíða örlaga sinna.

Við höfðum verið vöruð við því að hundakjöt gæti hangið á teini á markaðnum en bjuggumst alls ekki við því sem við sáum næst - viðkvæmir eru varaðir við þessari málsgrein. Í nokkrum básanna fór nefnilega fram ansi grimmileg meðferð á saklausum skepnunum. Fjölmörgum hundum hafði verið troðið inn í allt of lítil búr og þegar við komum að var verið að reyna að ná einum þeirra út. Það fól í sér að pota í hann með tveimur prikum sem voru sennilega nokkuð oddhvöss, ef eitthvað var að marka hljóðin. Því næst var honum skellt í stóran pott með sjóðandi vatni og svo slengt skjannahvítum á gólfið til verkunar. Að lokum var búkurinn svo hengdur upp á tein. Þetta allt tók bara um 5 mínútur en okkur var eðlilega mjög brugðið við þessa sjón og gátum ekki horft upp á þetta til enda.

Eftir þessa reynslu leið ansi langur tími þar til við fengum eðlilega matarlyst og það er öruggt að maður grínast ekki lengur auðveldlega með að Kínverjar borði hunda…

Dagurinn leið rólega áfram en um kvöldið ákváðum við að kíkja á sýningu sem fór fram á Li ánni. Í henni leika um 600 manns og á hverju kvöldi sjá hana um 3000 manns. Þó við höfum ekki náð öllum söguþræðinum fullkomlega þá nutum við ljósa- og litadýrðarinnar ásamt tónlistinni. Mest öll sýningin var eins og áður sagði á ánni svo leikararnir og sviðsmyndin reru fram og til baka á bambusbátum. Þetta var ágætis sýning en áhorfendurnir mösuðu stanslaust og voru þegar á leið út áður en leikararnir byrjuðu að hneigja sig…

Daginn eftir var stefnan tekin á Xingping, lítið sofandi þorp við Li ána.