Author Archive for audur

Xingping - Longji

Published by audur on apríl 24, 2008 in Blogg. 15 Comments

Við stigum niður faraldsfætinum í Xingping þann 19. apríl, litlu snotru þorpi við Li ána.

Tamir, vinur okkar frá Ísrael, hafði bent okkur á staðinn en hann hafði eytt þarna nokkrum vikum, vann á einum veitingastað bæjarins og fékk borgað í mat og gistingu. Við tókum stefnuna beint á vinnustað hans, “This Old Place,” og flúðum í leiðinni hópinn af söluglöðu konunum sem tóku á móti okkur á rútustöðinni.

Um daginn skelltum við okkur í siglingu á bambusbát niður ána. Útsýnið var stórfenglegt, enda að finna aftan á 20 yuan seðlinum (þess má geta að Mao formaður er að sjálfsögðu framan á téðum seðli, nýklipptur og fínn. Og ekki nóg með það - hann er á þeim öllum!).

Við gátum skemmt okkur við sprauta úr vatnsbyssu á saklausu kínversku ferðamennina sem sigldu fram hjá. Eftir ágætis siglingu stoppuðum við á lítilli strönd fullri af sölukonum á öllum aldri, beinum og bognum í baki, sléttum og hrukkóttum. Sumar vildu selja okkur steikta krabba og fiska, aðrar hnetur og ávexti. Ein komin vel á aldur elti okkur heillengi með sítrusávöxtinn sinn og við gátum ekki annað en keypt af henni einn til að smakka.

Um kvöldið kíktum við á einn af veitingastöðum bæjarins. Við vorum ekki mjög hungruð en ákváðum að fá okkur bita. Ég skellti mér á tómatsúpuna og viti menn, ég fékk heilt fat! Nóg fyrir tíu manns. Seinna um kvöldið ætluðum við að reyna að komast á sérstæðar fiskveiðar. Veiðimennirnir notast við fugla í stað veiðarfæra; fuglarnir stinga hausnum í vatnið í leit að fiskum, þegar þeir ná einum skjótast þeir upp á yfirborðið. Veiðimaðurinn hefur sett band utan um hálsinn á fuglinum svo hann geti ekki gleypt fæðuna og voila, fiskur er veiddur!
Því miður varð ekkert úr slíkri veiðiferð því bærinn var sofnaður.

Daginn eftir lögðum við í hann til Longji Titian, “hrísgrjónaakranna á bakbeini drekans.” Þegar við stigum út úr rútunni í Longsheng, næsta bæ við, tók MAMA á móti okkur. Hún varð okkar perónulegi leiðsögumaður, mamma og herforingi næsta sólarhringinn eða svo.

Við gistum hjá henni í litlu þorpi lengst uppi í fjöllunum. MAMA tilheyrir Yao minnihluta þjóðflokknum. Í Kína eru 55 minnihluta þjóðflokkar, sá fimmtugasti og sjötti er Han og honum tilheyra 92% Kínverja. Eins og flestir vita mega Kínverjar einungis eignast eitt barn vegna offjölgunar en fólk af minnihlutaþjóðflokkunum mega eignast tvö börn ef fyrra barn er stelpa. Þessi lög voru sett árið 1979 með það langtíma markmið að Kínverjar yrðu orðnir 700 milljónir árið 2050. Nú er íbúafjöldi í Kína um 1,3 milljarður.

Um kvöldið bauð fjölskyldan okkur inn í eldhúsið þar sem við sátum í kringum pottinn og drukkum heimabruggað vín úr sætum kartöflum. Við buðum þeim uppá harðfisk sem þeim fannst góður, smá ópalskot og sterkt nammi. Í pottinum mallaði eitthvað kjöt og kartöflur. Við vorum hikandi við að prófa og einn úr hópnum fór að reyna að lýsa dýrinu. Lítið, loðið, skríður á jörðinni… en hann var fljótt stoppaður og sá sem talaði hvað besta ensku sagði “uuu, já, þetta er lítið svín.” Beinin voru heldur smágerð til þess að vera grís, en ég smakkaði samt einn bita meðan Sævar lét skrýtin innyflin aftur í pottinn. Við erum nokkuð sammála um að þetta hafi verði rottukjöt…

Daginn eftir fór MAMA með okkur í göngu um hrísgrjónaakrana. Akrarnir eru á stöllum í hlíðum fjallanna í kring og ná mest upp í 800 m hæð. Allt þetta var gert með handafli og mesta hjálpartækið er sennilega hestur. MAMA sagði okkur reglulega að taka myndir af hinu og þessu, skreytti okkur með blómakrönsum, bjó til strábáta og stillti sér upp svo við gætum tekið myndir af henni.

Seinna um daginn fylgdi hún okkur alla leið upp í rútuna til næsta áfangastaðar, Zhaoxing.

I Kina spiser de hunde

Published by audur on apríl 22, 2008 in Blogg. 1 Comment

Stefnumótið átti sér stað að morgni 15. maí og þann sextánda héldum við frá Nannig til Yangshuo. 

Yangshuo er fallegur bær með snotrum húsum, göngugötum úr grjóti og handan við hornið leynist ýmislegt óvænt. Mikill túrismi er við göngugötuna, handunnar vörur  og góðar eftirlíkingar á hverju strái. Umstikka, umstikka ómar fram eftir nóttu í takt við flautuleikarann sem kann bara þrjú lög, matseðlarnir eru á ensku og engin vöntun á framboði á skipulögðum ferðum út fyrir bæinn. Við ákváðum þó að afþakka öll slík boð og leigðum okkur hjól fyrsta daginn til þess að skoða náttúruna í kringum bæinn. Allt í kring rísa grónir kalkklettar með ótal hellum og Li áin liðast um dalina milli þeirra.

 Við byrjuðum ferðina á að klífa Tunglshæð þar sem útsýnið átti að vera stórfenglegt. Hæðin dregur nafn sitt af gati í gegnum klettinn við toppinn. Þegar upp var komið tóku á móti okkur eldgamlar kínverskar konur með vatnsflöskur í heimagerðum frauðplasttöskum. Sveittir ferðalangarnir slógu ekki hendinni á móti vatninu en gátu ekki stillt sig um að prútta aðeins áður. Útsýnið sveik ekki enda er þetta landsvæði talið eitt af hinum fegurri í Kína.

Kínversk hjón undu sér að okkur fóru að spjalla við okkur… á kínversku… Við brostum og okkur tókst að skilja að þau vildu fá mynd af okkur með sér. Þau héldu áfram að spjalla og við gátum lítið annað gert en að endurtaka allt sem þau sögðu með bros á vör. Það kom svo í ljós að þau voru aðeins að reyna að segja nafnið á heimabæ sínum. Við sýndum þeim á korti hvaðan við erum og þá tóku þau aldeilis við sér og fóru að sparka í ímyndaðan fótbolta… Sennilega héldu þau að við værum frá Englandi.

Hjólaferðin hélt áfram. Stefnan var tekin á gamla brú sem kölluð er Drekabrúin. Hún var byggð á 15. öld og hefur því staðist tímans tönn. Við hjóluðum upp með Li ánni og drukkum í okkur fallegt landslagið og sveitalífið. Skyndilega endaði vegurinn á árbakkanum og eina leiðin yfir var með bambusferju í eigu nokkurra kínverskra kvenskörunga með viðskiptavit. Gjaldið var svívirðilegt í fyrstu, 20 yuan á mann (um 200 krónur íslenskar). Á bakkanum voru frönsk hjón sem léku hjartaáfall við að heyra verðið. Heilmikið prútt og hark tók við og endaði gjaldið í 3 yuan á mann…

Áfram hélt hjólaferðin. Á einum tímapunkti var okkur bent á að beygja inn á þröngan stíg. Við gátum ekki annað en tekið því góða ráði svo leið okkar lá í gegnum hrísgrjónaakrana og nokkur lítil þorp. Ekkert bólaði hins vegar á brúnni frægu. Eftir talsvert brölt á þröngum og grýttum stígnum komum við loks að malbikuðum vegi sem var öruggt merki um að við nálguðumst brúna. Við rétt stoppuðum og stigum niður fæti til þess að skoða kortið og að sjálfsögðu birtist kínversk kona eins og þruma úr heiðskíru lofti og benti í áttina að veginum. Heimamenn virðast nokkuð vanir áttavilltum ferðamönnum á þessum slóðum. 

Að lokum komum við að brúnni en ósköp fannst okkur hún lítil og ómerkileg. Drekabrúin var að sögn 59 metrar á lengd en þessi gat varla verið meira en 15 metrar. Við brúarsporðinn sátu tvær gamlar konur og hótuðu að sprauta á okkur úr vatnsbyssunum sínum. Hótunin reyndist ekki vera alvara en einhvern veginn treystum við ekki alveg prakkaralegum svipnum á þeim. Eftir að hafa loksins séð þessa merkilegu brú héldum við heim á leið, orðin nokkuð þreytt eftir langan hjólatúr. Það var svo ekki fyrr en við komum aftur á hótelið að við áttuðum okkur á því að við vorum auðvitað að skoða einhverja allt aðra brú…

Næsta dag ákváðum við að taka rólega. Við byrjuðum á því að rölta yfir á bændamarkaðinn en hann átti að vera ansi ólíkur Kaupfélaginu gamla og góða heima á Fróni. Markaðurinn er í raun tveir stórir salir sem hægt er að ganga inn í frá aðalgötu bæjarins. Í fyrsta salnum voru aðallega grænmetis- og ávaxtasalar, en eitthvað var um lifandi fiska í bölum, froskum í neti og jafnvel skjaldbökur. Veraldarvanir Íslendingarnir kipptu sér nú ekki upp við svona furðumat, þrátt fyrir að hafa kennt örlítið í brjósti um froskana og skjaldbökurnar, og héldu áfram inn í næsta sal. Þar voru aðallega kjötsalar og strax við fyrsta borð mátti sjá kraftalega konu verka endur af miklum myndarskap. Á næsta borði stóðu verkaðir kjúklingaskrokkar í röðum með lappirnar upp í loftið og hausana lafandi fram af. Í svínadeildinni mátti sjá ýmsa líkamsparta svínsins, þó sjaldan tengda saman á hefðbundinn hátt. Á einu borðinu voru svínseyru, á öðru fætur, á gólfinu lágu skinnin en á flestum borðunum var einhver hluti skrokksins verkaður.

Ýmis konar þurrkaður matur var á boðstólum þó erfitt hafi verið að greina hvort um rottur eða kjúkling hafi verið að ræða… Mörg dýrin voru flutt lifandi á markaðinn því út um allt voru kjúklingar, kanínur og endur í búrum, vafalaust að bíða örlaga sinna.

Við höfðum verið vöruð við því að hundakjöt gæti hangið á teini á markaðnum en bjuggumst alls ekki við því sem við sáum næst - viðkvæmir eru varaðir við þessari málsgrein. Í nokkrum básanna fór nefnilega fram ansi grimmileg meðferð á saklausum skepnunum. Fjölmörgum hundum hafði verið troðið inn í allt of lítil búr og þegar við komum að var verið að reyna að ná einum þeirra út. Það fól í sér að pota í hann með tveimur prikum sem voru sennilega nokkuð oddhvöss, ef eitthvað var að marka hljóðin. Því næst var honum skellt í stóran pott með sjóðandi vatni og svo slengt skjannahvítum á gólfið til verkunar. Að lokum var búkurinn svo hengdur upp á tein. Þetta allt tók bara um 5 mínútur en okkur var eðlilega mjög brugðið við þessa sjón og gátum ekki horft upp á þetta til enda.

Eftir þessa reynslu leið ansi langur tími þar til við fengum eðlilega matarlyst og það er öruggt að maður grínast ekki lengur auðveldlega með að Kínverjar borði hunda…

Dagurinn leið rólega áfram en um kvöldið ákváðum við að kíkja á sýningu sem fór fram á Li ánni. Í henni leika um 600 manns og á hverju kvöldi sjá hana um 3000 manns. Þó við höfum ekki náð öllum söguþræðinum fullkomlega þá nutum við ljósa- og litadýrðarinnar ásamt tónlistinni. Mest öll sýningin var eins og áður sagði á ánni svo leikararnir og sviðsmyndin reru fram og til baka á bambusbátum. Þetta var ágætis sýning en áhorfendurnir mösuðu stanslaust og voru þegar á leið út áður en leikararnir byrjuðu að hneigja sig…

Daginn eftir var stefnan tekin á Xingping, lítið sofandi þorp við Li ána.

Nanning og Kína

Published by audur on apríl 22, 2008 in Blogg. 0 Comments

Já, það segið þið satt, tvær stelpur eru heldur hraðskreiðari en einn drengur limalaus…

Við tókum líka þann pól í hæðina að breyta um áætlun á síðustu stundu. Í stað þess að fara í gegnum vináttuskarðið við Dong Deng tókum við bát frá Cat Ba til Halong City og þaðan rútu að landamærunum við Dongxing. Þegar við komum inn í landamæraborgina biðu okkar nokkrir mótorknapar ólmir í að flytja okkur síðasta spölinn yfir til Kína. Við hentumst á bak og þustum af stað. Við mærin stóð lítill kofi, þar réttum við putta og pening inn um litla lúgu og fengum í staðinn aðgöngumiða inn í einskinsmanns landið. Víetnamarnir réttu fram einn putta fyrir einn miða en við heila fimm. Með miðana i höndunum héldum við af stað yfir brúna sem skilur að löndin.

Í Kína tóku á móti okkur söluglaðir bílstjórar og ökuþórar sem allir höfðu bunka af kínverskum yuan í vasanum. Við skiptum víetnömsku dongunum eftir að hafa rökrætt nokkuð um gengið. Með yuan í farteskinu komum við okkur á rútustöðina og þaðan til Nanning.

Við röltum upp á aðra hæð á rútustöðinni í Nanning. Klukkan var farin að ganga í tíu og við vissum ekki alveg hvernig við ætluðum að koma okkur niður í bæ. Sævar var með Lonely Planet Kína í sínum fórum svo við vorum nokkuð bjargarlausar. Við snérumst aðeins í hringi og skimuðum eftir einhvejru sem gæti líkst klósetti. Við komum loks auga á álitlegan stað og okkur til mikillar gleði römbuðum við á upplýsingarborð í leiðinni. Við settum okkur í stellingar og byrjuðum að leika lestarstöð - tjú, tjú, tsikkatikka, tsikkatikka, tsikkatikka, tjú, tjú - og byggðum hús með höndunum. Konan leit á okkur nokkuð hissa “train station?” - “yes, bus to the trainstation, please” sögðum við með bros á vör.

Við fórum á “Hlemm” og biðum eftir strætó nr. 213. Við vorum varla komnar á staðinn þegar maður nokkur vatt sér upp að okkur og spurði hvort við ætluðum á lestarstöðina. Þegar játtum þvi endurtók hann stöðugt “Bus 213.” Hjálpsemin skein af manninum og hann sagði okkur reglulega að fara varlega eftir að við höfðum lagt af stað með strætónum.

Við römbuðum nokkuð fljótt á álitlegan veitingastað rétt hjá lestarstöðinni. Við bentum á eitthvað sem okkur leist ágætlega á og reyndum einning að fá soya sósu sem var hvernig sjáanleg en fengum þess í stað glas með heitu vatni. Við hliðina á veitingastaðnum var netkaffi og þar gátum við fundið upplýsingar um hótelið sem Sævar hafði valið.

Við bjuggumst við að lenda í töluverðum vandræðum án Lonely Planet þar sem enskukunnátta Kínverja er með lakari móti en ferðin til Nanning gekk vonum framar :)

Halong Bay

Published by audur on apríl 18, 2008 in Blogg. 3 Comments

Okkur leist ekki á blikuna þegar við silgdum um Halong Bay í áttina að Cat Ba. Báturinn tók dýfur í ölduganginum og himininn grúði yfir okkur grár og gugginn. Víetnömsku samfarþegar okkar virtust hafa mjög gaman af. Einn þeirra sat fremst í bátnum en færði sig þó aftar efir að hafa fengið yfir sig góða gusu og næstum dottið útbyrðis… Eftir um tveggja og hálfs tíma siglingu komumst við heilu og höldnu til Cat Ba.

Daginn eftir komu okkar til eyjunnar fórum við í siglingu ásamt þremur Bretum. Upp úr sjónum allt í kringum okkur risu kalkklettar og upp við þá flutu litskrúðug fiskiþorp. Við stoppuðum eftir um klukkutíma siglingu og skelltum okkur um borð í tvímenningskayak. Við rérum milli kletta og þorpa og komum auga á nokkrar marglittur í sjónum, nokkrar þeirra risavaxnar. Á dagskránni var talað um sundsprett og snorkl en sjórinn var alls ekki freistandi. Þorpsbúar létu allt flakka beint í sjóinn, rusl og úrgang.. Góð skán var yfir öllu vatninu og sums staðar safnaðist ruslið fyrir.

Næsta stopp var við helli nokkurn. Við gengum inn í myrkrið búin nokkrum vasaljósum. Leiðsögumaður okkar rak upp stór augu þegar við Berglind birtumst uppi í einum munna inni í hellinum. Hann hafði greinilega stórlega vanmetið klifurgetu okkar á flippfloppurum…

Eftir klöngrið í hellinum var komið að hádegismatnum. Tofu, spínat, gúrkur, hrísgrjón og egg. Hádeigsumræður snérust aðallega um Leonardo DiCaprio, hversu æðislegur og sannfærandi hann væri. “Ef ég væri hommi væri ég ástfanginn af honum!” Lét einn Bretinn út úr sér. Stuttu síðar var hann farinn að bera tærnar á sér saman við tær vinar síns…

Daginn eftir fórum við í fjórtán kílómetra göngu um þjóðgarð eyjunnar. Við vöknuðum um morguninn við þrumur og eldingar en við Íslendingarnir létum það ekki á okkur fá. Stígurinn var háll og liðaðist um fimm hæðir, sú hæsta um 520 metrar.

Leiðsögumaðurinn náði sér í grein, lagaði hana til og svo gengum við inn í sefið. Hann gekk fyrstur og barði greininni í gróðurinn sem umlukti fætur okkar. “Is it because of the snakes?” … “Yes” sagði hann og hélt áfram lengra inn í sefið. Við hikuðum aðeins en héldum svo rakleitt í humátt á eftir honum, vonandi það besta…

Annars snérist gangan aðallega um að bægja geitungunum frá sér og berjast við að renna ekki á rassinn í allri bleytunni.

Þýsk kona á fimmtugsaldri skoppaði um klettana með okkur. Hún talaði um að fara til Íslands einhvern daginn og ég sagði henni frá því að hún væri örugglega velkomin í hús foreldra minna. Þar væri allt fullt af Þjóðverjum og Frökkum á sumrin. Hún fékk netfangið hjá mér áður en við kvöddumst.

Þann fjórtánda var svo komið að Kína!

Hver skyldi hafa unnið “kapphlaupið” til Nanning?

Angkor - Angkar

Published by audur on mars 30, 2008 in Blogg. 2 Comments

Angkor – Angkar

Þessi tvö mjög líku orð standa fyrir tvo mjög ólíka tíma í Kambódíu, bjarta og svarta. Angkor er alls staðar að finna; á fánanum, bolum, sígarettupökkum, bjórnum… Angkor er stolt Kambódíu, minjar höfuðborga khmer veldisins (800 – 1500 e.kr.), blómatíma í sögu þessa lands. Hof og hallir frá þessum tíma eru nú á heimsminjaskrá UNESCO og laða að sér um milljón ferðamenn á hverju ári, þar á meðal okkur en við eyddum þar þremur dögum, tvemur á hjólum og einum á túktúk.

Angkar er hins vegar veldi rauðu khmeranna, hermannanna sem yfirtóku landið árið 1975 eftir að hafa unnið borgarastríðið gegn ríkisstjórn Lon Nol. Þeir hröktu allt fólk úr borgum og bæjum landsins með það í huga að byggja upp hið fullkomna ríki, sjálfbært ríki bænda þar sem allir væru jafnir. Jafnréttið náði hins vegar ekki til þeirra sem höfðu kynnst borgarlífinu, menntað sig, voru af erlendu bergi brotnir - þeirra sem höfðu orðið fyrir utan að komandi áhrifum. Þeir voru spilltir og þeim þurfti að útrýma. 1,7 milljón manna létu lífið eða um 25-30% af íbúafjölda landsins. Sumir fengu að finna fyrir hamrinum, skotunum.. aðrir dóu úr hungri og sjúkdómum. Maturinn sem fólkið vann að hörðum höndum við að rækta frá sólarupprás til sólseturs var sendur norður til Kína í skiptum fyrir vopn og allir menntaðir læknar og hjúkrunarfræðingar höfðu ýmist verið teknir af lífi eða þorðu ekki fyrir sitt litla líf að gefa sig fram…

Í land khmeranna komum við stöllur þann 25. mars síðastliðinn alveg algjörlega peningalausar… Síðasti aurinn minn fór í vegabréfsáritunina og Berglind náði að skrapa saman nógum pening til þess að koma okkur til næsta bæjar, Stung Treng. Í rútunni á leiðinni varð okkur báðum litið á úrið hennar Berglindar. Við ættum að komast nokkuð langt á peningnum sem fengjum fyrir það… Ég lét hugann reika um bakpokann minn í leit að einhverju söluhæfu. Mér kom ekkert í hug. Við gætum gengið á milli veitingastaða og boðið fram vinnu okkar.. fengið mat og skjól yfir höfuðið í staðinn!?

Klukkan var um þrjú þegar við stigum út úr rútunni í Stung Treng. Miðastrákurinn sagðist kannski geta komið okkur áfram til Phnom Penh, höfuðborgarinnar, en svo reyndist ekki. Rútan var full. Við skelltum bokunum á bakið og tókum að ráfa um bæinn í leit að hraðbanka.

Eftir ágætis göngu í hitamollunni, stopp á nokkrum stöðum þar sem við reyndum að gera okkur skiljanlegar með hjálp tungumáladálksins í LP, römbuðum við á eina bankann í bænum. Við greikkuðum sporin og tókum að píra augun… atm.. ATM! Við svifum inn í kaldan glerkassan sem umlukti hraðbankann og tókum að stíga villtan gleðidans. Þegar við komum aftur niður á jörðina tókum við eftir því að allt fólkið í kring var ýmist brosandi eða hlægjandi… Begga tók fram kortin, fyrst debet, svo kredit en bankinn samþykkti hvorugt. Röðin var komin að mér. Það var sama sagan. Hraðbankinn samþykkti aðeins kort frá Acleda bank!

Við gengum nokkuð niðurlútar fram hjá hlægjandi vörðum bankans. Ég hafði geymt 20 bhat frá því í Tælandi og við ákvaðum að skipta þeim. Ég fékk heil 2.500 riel eða um 50 sent bandaríkja dala. Það þýddi lítið annað en að halda göngunni áfram og nú tókum við stefnuna á rútufyrirtækin. Þar fengum við sama svarið frá öllum – engar rútur fyrr en í fyrramálið…

Hungrið var farið að segja töluvert til sín enda höfuð við ekkert borðað frá því eldsnemma um morguninn. Þegar öll von virtist úti var okkur bent á gistiheimilið Riverside. Við skudnuðum þangað. Maðurinn sem tók á móti okkur virist nokkuð vanur því að taka á móti blönkum túristum. Hann bauð okkur að fá okkur sæti og borða eitthvað, sýndi okkur þetta líka fína herbergi á fjóra dollara og keypti fyrir okkur rútumiða með innifalinni túktúk ferð í hraðbanka í Phnom Penh. Allt fór á einn reikning og við borguðum vini hans þegar við lentum í höfuðborginni daginn eftir.

Don Det - eyja nr. 2 af 4000 ;)

Published by audur on mars 26, 2008 in Blogg. 3 Comments

Hanarnir byrjuðu að gala um klukkan fimm um nóttina, jafn vel fyrr… Við rumskuðum eitthvað við lætin en snérum okkur yfir á hina hliðina og tókum að hrjóta í kapp við gaggalagúin. Sólargeislarnir teigðu sig inn um gluggana og klukkan átta hafði herbergið breyst í sánu. Við teygðum úr okkur, nudduðum stírurnar úr augunum og komum okkur í sundgarmana. Ég rótaði aðeins í bakpokanum og fann loks tannburstann, tók til við að bursta óbragðið úr munninum og svo fékk allt að gossa í klósettið þar sem enginn var vaskurinn.

Við trítluðum af stað niður moldargötuna í leit að ágætis stað til þess að snæða morgunverð. Áður en við settumst inn á einn af stöðunum með útsýni yfir ána fengum við að setja batteríð fyrir myndavélina í hleðslu á netkaffihúsinu. Það voru tveir slíkir staðir á allri eyjunni og hvergi annars staðar hægt að komast í rafmagn yfri daginn. Á gististöðunum og veitingahúsunum var rafmagn milli klukkan sex og tíu á kvöldin. Á slaginu tíu varð allt svart. Einu ljóstírurnar voru varðeldar og kertaljós frá ströndinni þar sem ferðalangarnir söfnuðust saman og spiluðu á gítar…

Eftir ágætlega túristalegan morgunverð - hafragraut með bönunum (reyndar verður baguette með spældu eggi eða músli með ávöxtum oftar fyrir valinu) héldum við til baka að gistiheimilinu okkar og fengum leigð hjá þeim hjól. Við tókum stefnuna að næstu eyju, Don Khon.

Við hjóluðum eftir moldarstígnum þeim eystri – Sunrise – fram hjá böngalóum og veitingastöðum. Inn á milli mátti sjá upplift hýbýli innfæddra þar sem börnin röltu um berrössuð, hanarnir og hænurnar vöppuðu um allt með ungana sína og svínin veltust um í forinni. Við þurftum að gæta þess nokkuð vel að hjóla ekki yfir hænsin sem æddu út á veg þegar minnst varði.

Við eyddum deginum á Don Khon og byrjuðum á því að freista gæfunnar í Höfrungavík. Við vorum því miður ekki það heppnar að berja þá augum og eftir að hafa sleikt sólina svolítið á hvítri ströndinni settumst við niður og snæddum hádegisverð. Drepa þurfti kjúklinginn fyrir réttinn minn – eða það hefði mátt halda það miðað við biðina eftir matnum. Við sátum þó hinar rólegustu – enda ekkert betra að gera. Eftir ljúffenga máltíð héldum við upp að fallegum fossi. Hann reyndist heldur kraftmeiri en ég hafði ímyndað mér og ég endaði á því að skella mér útí eina lækjarsprænuna – leið örlítið eins og litlu barni í polli.

Á leiðinni heim var okkur boðið að smakka Lao mat með nokkrum innfæddum. Við þáðum að sjálfsögðu boðið. Einn Ameríkani hafði slegist í för með okkur og tárin láku niður eldrauðar kinnar hans eftir aðeins einn bita. Við Begga hljótum að hafa öðlast töluvert þol gegn sterkum mat úti á Indlandi. Varirnar og munnurinn loguðu en við náðum algjörlega að halda svalleikanum.

Um kvöldið borðuðum við aftur á einum af veitingastöðunum við ána og héldum frekar snemma í háttinn…

Nokkurn veginn svona var annar af tveimur dögunum okkar á Don Det, Si Phan Don – einni af fjögur þúsund eyjunum sem áin Mekong myndar í suður Laos.

Rútuferð…

Published by audur on mars 23, 2008 in Blogg. 5 Comments

Þá er enn ein sérdeilis prýðileg rútuferðin afstaðin.
Við lögðum í hann frá Vang Vieng klukkan eitt að hádegi. Við vorum sóttar upp að dyrum hótelsins og svo var tekinn smá rúntur um bæinn í leit að fleiri ferðalöngum. Þegar þeir voru komnir í leitirnar héldum við að langferðabílnum fyrir virkilega mikilvæga fólkið.

Tíminn leið alveg ótrúlega hratt þrátt fyrir mikinn hita og svita og áður en við vissum var klukkan orðin hálf sex og við stöllurr lentar í sjálfri höfuðborginni, Vientiane. Við röltum um götur borgarinnar í leit að einhverju ætliegu og létum tímann líða þar til næsta rútuferð tæki við. Það reyndist vera túk túk ferð í um klukkutíma að næstu rútu og sú rúta var sko alls ekki slæm. Bara sú allra besta sem við höfum nokkrun tíma stigið fæti inní. Við erum að tala um rúm með kodda og sæng og þetta líka fína kareokie í tækinu. Við áttum þarna ljúfa nótt og lentum í Pakse um klukkan sjö að morgni dags. Við tókum túk túk að næstu rútustöð og þaðan voru um þrír og hálfur tími að staðnum þar sem báturinn beið okkar… Já, eftir aðeins um tíu mínútna bátsferð vorum við komnar á leiðarenda! - til Don Det, einnar af fjögur þúsund eyjunum sem áin Mekong myndar hér í suður Laos.

Ég held að pallbílaferðin hafi verið sú skemmtilegasta í þessari ferðaseríu. Þar vorum við Begga í algjörum minnihluta, einu Evrópubúarnir og í raun einar um það að vera ekki af asísku bergi brotnar. Það voru þó þrír aðriri ferðalangar með í för, ein stúlka frá Kóreu og eitt par frá Kína. Sú kóreiska var mjög skemmtileg. Hún hafði verið að ferðast um í Kína og gerðist því sjálfskipaður túlkur hópsins. Hún náði að tjá sig eitthvað á kínversku og spjallaði af bestu getu við alla Lao-ana á þeirra máli. Hún reyndi meira að segja að fá útskýrigu á því af hverju svo margir karlmenn frá Laos safna nöglinni á litla putta vinstri handar. Þeir virðast klippa allar neglur reglulega en litlafingursnöglin virðist fá að dafna óáreitt. Ég held reyndar að þeir snyrti hana til, geri hana jafn vel aðeins beittari og fínni… Við fengum því miður ekkert svar - hafið þið einhverja hugmynd?

Fyrir utan skemmtilegar samræður áttum við nokkur góð stopp á leiðinni þar sem pallbílinn umkringdist af sölukonum með ýmsa matvöru til sölu. Þær tróðu vörunni inn um öll skúmaskot og í fyrsta stoppi fylltist pallurinn nánast af einhvers konar rótarávexti. Hann líktist helst næpu en bragðaðist þó alls ekki eins. Einn Laomannanna var svo almennilegur að gefa okkur að smakka :)

En þar sem ég er nú farin að tala um rútuferðir verð ég eiginlega að segja ykkur frá því sem kom fyrir í einni slíkri á Indlandi.
Við vorum á ferðalagi um Rajastan, á leðinni milli Agra og Ajmer (Puskhar). Þetta var næturrúta og á þeim tíma sem við vorum þarna var ansi kalt á nóttunni eða rétt um fjórar gráður á celcius. Við vorum í svokölluðum sleeper - rútan var í raun tvískipt, sæti fyrir neðan og rúm fyrir ofan. Við höfðum komið okkur vel fyrir, dregið gardínurnar fyrir og áttum fyrir höndum um tíu tíma rútuferð.

Eftir aðeins um hálftíma hafði rútan stoppað tvisvar, sennilega til þess að taka uppí fleiri farþega. Það er nú svo sum ekki frásögu færandi nema fyrir það að þegar við erum að leggja i hann á heyrum við þetta líka svakalega brothljóð. Við lágum inni í kelfanum okkar og fórum að ímynda okkur alls kyns hluti. Einhverjir fóru að sópa upp glerbrotunum og svo var haldið í hann. Í hvert skipti sem við áðum eftir atvikið heyrðist kallað Jaipur.. og eitthvað meira mas. Þegar við komum loks á þann stað (Jaipur) fengum við að vita ástæðuna. Framrúaðan hafði gjörsamega smallast og greyið bílstjórinn hafði keyrt í nístings kulda í um fjóra tíma með enga framrúðu! Við skiptum um rútu í Jaipur, þ.e. tróðum okkur einhvers staðar þar sem enn var pláss og náðum að sofa alveg ótrúlega vel sitjandi í þrönginni.

Við verðum hérna á Don Det til 25. mars en þá er förinni heitið yfir til Kambódíu.

Hafið það gott og gleðilega páska!

Kveðja,
Auður

Köfun

Published by audur on febrúar 25, 2008 in Blogg. 4 Comments

Himininn hefur grátið með mér frá því um miðjan daginn í gær.
Þá fékk ég að vita það… Ég get ekki kafað! Annað sinn sem ég fæ neikvætt svar frá lækni, þrátt fyrir að hafa passað mig á því að taka ekki inn maralríulyfið Lariam í þetta skiptið….
Nú var það skútabólgan. Eins gott að maður losi sig við hana í eitt skipti fyrir öll þegar heim er komið!

En Begga hetja er einhvers staðar í undirdjúpunum þessa stundina. Ég held þau hafi ætlað niður á tólf metra dýpi í dag. Átján metrarnir verða teknir síðasta daginn. Hún er í hóp með tveimur Svíum, systkynum á aldur við okkur.

Ég hitti fyrir einn Ísraela áðan. Hann náði sér í kafararéttindin í sínu heimalandi. Þar er það víst ódýrara og ekki síðra. Minni túrismi, falleg kóralrif og leiðbeinendurnir allir með mjög mikla reynslu að baki, langflestir hafa þjónað hernum sem kafarar í nokkur ár…
Ætli ég skelli mér ekki bara til Ísrael í næstu bakpokaferð? Amma, yrðiru sátt við það?? 

Það kom mér svolítið á óvart hversu margir Ísraelar eru á flakki. Hér er annar hver maður Ísraeli, hinn er Svíi. Flestir Ísraelar ferðast eftir herskylduna – þrjú ár fyrir drengi, tvö fyrir stúlkur. Ortel og Aviram eru dæmi um það – systkynin sem við hittum í Puskhar.

Ég manaði mig í að spyrja þau um ástandið í landinu kvöldið eftir mótorhjólaferðina. Þau sögðu það í lagi, að sjáflsögðu utan Gaza svæðisins. Það væri reyndar mjög mikið eftirlit, lögregluþjónar vel sjáanlegir alls staðar og öryggisverðir þar sem lögrelguþjónarnir væru ekki…

Aviram gengur í skóla rétt við Gaza svæðið. Hvenær dags sem er á hann von á því að heyra í viðvörunarlúðrunum og taka á rás niður í eitthvert byrgið.

Þrátt fyrir að hafa setið á sama borði og þetta fólk, spjallað við það og eitt góðum degi með því á ég mjög erfitt með að ýminda mér aðstæðurnar sem þau lifa við, þá sérstaklega Aviram. Og hann hefur það án efa mjög gott miðað við marga…

En já.. Himininn virðist ætla að halda aftur af tárunum í bili og ég hef nú ekkert grátið, satt best að segja. Ég hefði að sjálfsögðu viljað kafa – en hvað um það. Nóg annað að gera : ) Ég er að lesa mjög spennandi bók, strendurnar hér eru fallegar og nóg af myndum inn á vélinni sem hægt er að setja inn á síðuna….

Bisous!
Oeuf dur – harðsoðna eggið… (bara smá brunnin á öxlunum samt ;))

Koh Phangan

Published by audur on febrúar 22, 2008 in Blogg. 4 Comments

Tæland er töluvert frábrugðið Indlandi, allavega það sem við höfum séð af því enn sem komið er. Fólk notar prjóna í stað guðsgafflanna en ég er ekki frá því að margir notist samt enn við vinstri hendina á snyrtingunni, líkt og á Indlandi, ef það brúkar ekki slönguna sem finna má við hlið klósettsins á háþróaðari stöðum…

Um götur borga og bæja má sjá Tuk tuk í stað rickshaw og super deluxe klassa rúta á Indlandi þýðir ekki alveg það sama og hérlendis. Það sem grípur augað næst er mikill fjöldi karlmanna á öllum aldri með eina tælenska upp á arminn…

En ég held að besta reynsla okkar af Taílandi hingað til hafi verið að borða á veitingastað skammt frá hótelinu okkar.

Það var frekar margt um manninn, ekkert minna af innfæddum en aðkomukindum. 100 Bhat fyrir troðfullt hlaðborð en það gera um 210 krónur íslenskar. Við svipuðust aðeins um, skoðuðum hvernig aðrir athöfnuðu sig og réðumst svo til atlögu. Ég hugsa að við höfum skellt mismunandi mat á svona 6 diska samtals með tilheyrandi sósum og einu stykki hráu eggi. Ég náði mér í disk með hráu kjöti og leit yfir borðin. Á flestum þeirra var leirker með eldi og einhvers konar skál eða potti ofan á. Ég áliktaði sem svo að við hlytum að fá eitt slíkt og smakkaði á einum af tveimur tilbúnum réttum og fékk mér aðeins grænmeti með.

Berglind var hins vegar nokkuð spennt að smakka herlegheitin. Hún byrjaði bara að skófla í sig hráum núðlum með bestu lyst. Ég er ekki frá því að hún hafi fengið nokkra athygli út á það frá innfæddu gestunum.. Þegar hún hafði lokið við núðlurnar og fleira góðgæti (hún lét hráa kjötið samt alveg vera) fengum við á borðið til okkar ketil með heitu vatni og stutt seinna logandi fatið.

Við erum að hugsa um að skella okkur aftur á þennan snilldar veitingastað og í þetta skiptið verðum við heldur fagmannlegri ;)

Annars erum við aðallega búnar að eyða dögunum á ströndinni sem er aðeins nokkrum skrefum frá kofanum okkar og í gær fórum við í siglingu í kringum eyjuna þar sem við snorkluðum aðeins og Berglind reyndi fyrir sér í veiðinni. Fiskurinn komst því miður undan – eða var þetta kannski ekki fiksur sem beit á agnið heldur stærðarinnar steinn sem vildi ekki láta undan svo krókurinn varð eftir á hafsbotni…?

Á morgun er það svo Ko Tao og læknisheimsókn sem skilar okkur vonandi grænu ljósi á frekari athugun á leyndardómum hafsins…

Taíland - Bangkok

Published by audur on febrúar 15, 2008 in Blogg. 9 Comments

Við lentum í Taílandi í gær í miklum raka og um 30 stiga hita.
Við fundum okkur hótel á Khao San, mjög líflegri götu, með sundlaug á þakinu. Maturinn er ljúffengur, sérstaklega steiktu pöddurnar með mjúku fyllingunni sem hægt er að kaupa af götusölum.

Við ætlum að koma okkur til Koh Phangan á morgun. Það er lítil eyja við austurströnd Taílands. Strandaparadís með böngalóum og ruggandi hengirúmum… Þaðan er stutt yfir til Ko Tao ef við skyldum vilja kíkja í undidjúpin.

Þegar við vorum á röltinu í gær gengum við framhjá stað þar sem þreyttir ferðalangar lágu á bekkjum og fengu slakandi andlitsnudd. Það er líklegast næsti viðkomustaður okkar eftir netkaffið ;)

Bestu kveðjur til ykkar allra frá Taílandi!

Auður og Begga