Fyrsta daginn hér í Puskhar leigðum við okkur indverskan fjölskyldubíl, þ.e. vespu. Eins og einhver ykkar vita kannski er ég ekki mjög mikið fyrir að keyra þannig að það kom í hlut Beggu að spreyta sig á kaótískri umferðinni.
Ég ætti kannski að byrja á því að segja ykkur aðeins frá umferðinni á Indlandi. Í Delhi er hún ólýsanlega kaótísk. Göturnar er pakkaðar af farartækjum af öllum stærðum og gerðum: nýjum bílum, s.s. benzum og öðru slíku, litlum fólksbílum, autorickhaw-um, venjulegum rickshaw-um, kameldýrum, hjólum, mótorhjólum, vespum… og svo hlaupa gangandi vegfarendur inn á milli bíla/dýra/hjóla til þess að komast yfir götuna.
Bílarnir fara eins hratt og þeir komast, vespurnar og vélknúnu hjólin skjótast inn á milli og rickshawarnir stritast við að komast eitthvert með ótrúlegum árangri.
Og já, vorum við búnar að segja ykkur frá rickshaw-unum? Þetta eru fótaaflsknúnu leigubílarnir hér; hjól með aftanívagni sem rúmar allt frá einum góðum rassi í heila fjölkyldu. Það er óneitanlega hægt að segja að samviskan segi svolítið til sín þegar maður kemur sér fyrir í sætinu og horfir fram á bugðóttan veginn. Í miklum halla stekkur leigubílsjórinn niður af hjólinu og hefst handa við að toga okkur upp brekkuna. Manni langar einn helst til að hoppa út og hjálpa honum en kann ekki við það. Myndi hann móðgast við það? Við sitjum sem fastast og réttum honum svo nokkra tíkalla þegar við höfum komist á leiðarenda.
Autorickshaw er vélknúið þríhjól. Friðar samviskuna gagnvart leigubílsjóranum, kannski ekki jafn mikið gagnvart umhverfinu…
En já, við leigðum sem sagt indverskan fjölskyldubíl í fyrradag, vespu sem hérlendis rúmar fimm manna fjölskyldu. Farðirinn situr við stýrið, eitt barn fyrir framan hann, konan fyrir aftan með barn í fanginu og svo þriðja barnið á milli þeirra.
Berglind prufukeyrði nokkur hjól þar til gripurinn var valinn, 150 rúbíur fyrir daginn, þ.e. 255 krónur íslenskar. (1 Rs = 1,7 Isk).
Kvöldið áður höfðum við hitt fyrir ísraelsk systkyn, Aviram og Ortel, sem voru með mótorfák í leigu og voru alveg til í félagsskap. Við slógum til. Við hófum ferðina á því að skoða mjög fallegt palace sem við höfðum komið auga á. Það reyndist vera hótel. Við fengum að skoða okkur aðeins um, fórum upp á svalrinar og þaðan var mjög fallegt útsýni yfir bæinn (Puskhar). Við stoppuðum nú ekki lengi og héldum í norðurátt í leit að Shiva hofi sem byggt var inn í helli.
Eftir dágóða leit gáfumst við upp á að finna hofið, beigðum út af aðalveginum og komum að litlu þorpi. Brosandi börn og unglingar þustu að okkur og forvitnin skein úr augunum. Ég hoppaði af hjólinu og Begga hélt áfram ein síns liðs, ekkert nema sandgötur og frekar erfitt að komast leiðar sinnar á fáknum. Ortal rölti með mér meðan Aviram keyrði mótorhjólið. Við lögðum hjólunum við enda þorpsins, neðan við eitt af mörgum fjöllunum hérna. Svo héldum við í hann upp á topp í fylgd sex indverja. Eins manns, þriggja stráka og tveggja stúlkna.
Upp á toppnum tóku ísraelarnir upp prímusinn og buðu okkur upp á te. Við sötruðum það í sólinni og virtum fyrir okkur umhverfið í kring. Við höfðum meðferðis nokkrar kexkökur sem við jöpluðum á og deildum með okkur.
Þegar niður var komið fjölgaði aldeilis í fylgdarhópnum. Um það bil tuttugu börn umkringdu okkur þegar við vorum á leiðinni út úr þorpinu, öll vildu þau fá mynd af sér. Við reyndum að taka nokkrar en þau fengust ekki til að vera kyrr, hlupu veifandi að myndavélinni og ekkert sást nefa einn til tveir lófar.
Við náðum einhvern veginn að slíta okkur frá þeim og héldum af stað.
Við keyrðum aðeins meira um, komum við í Puskhar til að snæða hádegisverð og fórum svo að öðru fjalli, nær bænum. Þaðan horfðum við yfir bæinn baðaðan í rauðu sólarljósinu við sólsetur.
Nýjustu komment