Author Archive for begga

Lokahnykkurinn…

Published by begga on maí 25, 2008 in Blogg. 1 Comment

Já er ekki kominn tími til að setja punktinn yfir i-ið…..

Þann örlagaríka dag 12. Maí kvaddi ég þau Auði og Sævar og hélt sem leið lá til London til móts við mömmu, systur mínar og frænku….

Þegar ég lenti á Heathrow eftir 10 tíma flug skundaði ég beinustu leið á klósettið. Sem er sosum ekki frásögufærandi – nema að maður hafi verið ábyrgur klósettnotandi í Asíu í nokkra mánuði…. Klósett urðu jafntíðrædd meðal ferðalanga eins og veðrið er okkur íslendingum hugleikið. Ef maður þurfti eitthvað umræðuefni brást aldrei að brydda uppá klósettum og ja, nánast allt sem þeim viðkom. Það var heldur alls ekki óalgengt að það rigndi yfir mann spurningum um klósettaðstöður gerðist maður svo heppinn að nýta þær t.d. á veitingastöðum, lestum – ja eða bara hvar sem er. Er hola? Var einhver klósettpappír? Var ruslakarfa? Er hægt að þvo sér um hendurnar í vaski? Klósettin voru nú misjöfn eins og þau voru mörg og ef maður var ótrúlega heppinn gat maður sest á vatnsklósett, skeint sér með þessum líka fína klósettpappír og svo þvegið sér um hendurnar. Það var nú talið að detta í lukkupottinn ef það var almennileg sápa við vaskinn og að ég tali nú ekki um handklæði.

Svo er það nefnilega eitt sem maður þarf að passa sig þegar maður er að nýta asísk klósett – og það er að það má alls ekki setja klósettpappírinn í klósettið sjálft!! Pípulagnir klósetta í Asíu eru nefnilega ekki uppá marga fiska. Ef maður gleymir sér og setur pappírinn í klósettið má maður búast við því að sjá nokkra kínverja, daginn eftir, í skolpræsinu í götunni – líklegast blótandi þessum ferðalöngum sem vita ekki neitt…..

 

En svo við vindum okkur aftur að mér – þarna á klósettinu á Heathrow…. Nýkomin úr þessum klósettmenningarheim. Þarna var nefnilega ruslafata við hliðina á klósettinu og þar sem maður var búinn að hafa mikið fyrir því að venja sig á að henda blessuðum pappírnum í ruslafötuna þá lenti ég í ákveðinni „ákvarðanafælni“ – Klósettið eða fatan – fatan eða klósettið. Á endanum áttaði ég mig á því að líklegast væri nú bara allt í lagi að skella pappírnum í klósettið, stóð upp og sturtaði niður…. en fékk þó vott af samviskubiti – svona bara af gömlum vana og vonaði að pappírinn myndi ekki stífla rörin ;0)

Annars hafði ég það bara mjög gott í London . Visa kortið fékk aðeins að finna fyrir því til hvers það á að vera notað, horfðum á dansandi bleikar dömur og leðurklædda gaura í Grease og gerðumst algjörir túristar í tveggja hæða strætó, rúntandi um borgina.

Ég hitti svo Auði og Sævar aftur í terminal 1 á Heathrow þann 15. Maí. Ég held að ég geti sagt að þau hafi verið orðin frekar ferðalúin eftir allt flugið. Við áttum svo gott flug heim og lentum heil á höldnu á íslenskri grundu eftir 4 mánaða fjarveru. 

„Hið venjulega líf“ er svo komið á fullt…..  við ætlum nú samt að reyna að blogga eitthvað meira hérna – bæði um löndin sem við vorum í sem og ýmsar skemmtilegar uppákomur sem við höfum ekki enn náð að festa á netið. Þannig að ykkur er óhætt að „kíkja við“ öðru hvoru…. aldrei að vita nema að í boði verða nýsteiktar kleinur og nýlagað kaffi ;0)

-Begga  

Erum enn á lífi…

Published by begga on apríl 11, 2008 in Blogg. 1 Comment

…. ótrúlegt en satt eftir alla kílómetrana sem við höfum lagt að baki á undanförnum vikum….

 Ætla bara rétt að láta ykkur vita að núna erum við komnar til Cat Bá/Halong Bay í norður Víetnam. T’ókum sem sagt að ég held bara hálfa Víetnam á síðastliðnum sólarhring. T’ókum smá stopp í Hué þar sem við skoðuðum Citadelið (hmmm veit einhver íslenska orðið??). Héldum reyndar að við myndum andast þar úr hita og svita…. hann gjörsamlega lak af okkur bara við það að hugsa.

Hérna ætlum við að vera í nokkra daga… plönuð er bátsferð/kajakaferð á morgun og hinn dagurinn fer í göngur hérna um þjóðgarð eyjunnar. Svo er það bara Kína eftir 4 daga þar sem við munum hitta Sævar….

Kveð ykkur í bili….

Begga - orðin útsjóuð í rútu-/báts- og mótorhjólaferðum…. ;0)

Með vindblásið hár…

Published by begga on apríl 8, 2008 in Blogg. 3 Comments

Uuuu nei kannski ekki alveg… yfirleitt var það klesst eftir hjálminn ;0)

Það var hins vegar dásamlegt að bruna um ,,Miðhálendi” (Central Highlands) aftan á mótorhjóli, með vindinn framan í sig og sólina á bakinu. Þetta var alveg hreint dásamleg leið til þess að kynnast landi og þjóð. Ökuþórarnir okkar, Binh og Chan, óku okkur af miklu öryggi um vegi Víetnam og sögðu okkur ýmislegt bæði um land og þjóð. Við komumst líka að því að þeim fannst ansi gaman að segja brandara og gamansögur - nokkrum sinnum!! Brosið var alveg farið að frosna þegar við heyrðum sama brandarann í fjórða skiptið - með tilþrifum.
Við sáum heilmargt og heimsóttum marga staði á leiðinni. Við heimsóttum múrsteins verksmiðju sem samanstóð nánst af fjórum konum sem framleiða tugþúsundir múrsteina á hverjum degi - í hitanum! Við komum við í svepparækt þar sem Binh keypti sveppi sem voru djúpsteiktir um kvöldið… mmm algjört lostæti. Í þessari rækt var líka einn snákur sem okkur bauðst til að halda á… sem við og gerðum ;0) og það ekkert smá flykki. Hann var áreiðanlega 2 til 2,5 metrar að lengd og frekar þungur… en algjörlega meinlaus. Annars værum við líklegast ekki hérna ;0) Nú svo sáum við auðvitað hrísgrjónaakra, þurrkuð hrísgrjón, hrísgrjónakökugerð og núðlugerð - nánast allt sem tengist hrísgrjónum! Við skoðuðum nokkur gúmmítré og hvernig er náð í gúmmíið, hvernig víetnamarnir nýta sprengjubrot til að búa til hnífa og nokkur stríðsminnismerki. Við fórum líka í nokkur ættbálkaþorp og hittum fyrir innfædda.
Einn morguninn vörðum við líka áreiðanlega hátt í klukkutíma á munaðarleysingjahæli. Börnin voru fljót að stökkva í fangið á manni þegar við birtumst og settumst á gólfið. Það var jafnvel ekki bara eitt heldur nokkur og þau sátu sem fastast nema þegar þau stukku til og náðu sér í kex. Þau voru samt ekki lengi í burtu og komu strax aftur í fangið hjá manni. Ég held að ég mæli fyrir munn okkar beggja þegar ég segi að við hefðum alveg getað tekið nokkur með okkur heim.

Flest þeirra voru bara í buxum eða berrössuð, sá held ég ekki nema eitt barn með bleyju. Það skýrir því nokkuð vel að myndast hafði ágætis pollur á gólfinu, sem ég og áreiðanlega fleiri stigu í. Nokkrir stórir kubbar voru á gólfin sem þau gátu leikið sér með.
Nokkrir bangsar héngu í loftinu en annað dót sáum við ekki. Börnin veltust bara þarna um á flísagólfinu potandi í hvort annað.

Ég verð að segja að þar sem ég var í þróunarsálfræðiáfanga á síðasta ári, þá voru þarna nokkur góð skólabókardæmi um börn sem eru á eftir í ýmsum þroska vegna ónægrar örvunar. Barn sem var sagt að væri 3 ára, hélt ég að væri ca eins og hálfs árs. En svona er víst lífið fyrir suma. Þessi heimsókn styrkti held ég bara þá hugmynd um að fara í framtíðinni í sjálfboðaliðastarf á munaðarleysingjahæli.
 Síðustu dagana fórum við svo Ho Chi Minh slóðina sem ég verð að segja er ótrúlega falleg leið. Við nutum útsýnisins lengst uppi í trjávöxnum hlíðunum. Víetnam hefur verið aðeins frábrugðnara hinum suð-austur Asíu löndunum að því leitinu til að fjöllin hafa ekki verið jafn þakin trjám. Fjallvegurinn var heldur bara alls ekki svo slæmur. Um leið og maður brunaði framhjá vinnandi fólki, börnum á leiðinni í og úr skóla eða í gegnum þorpin, veifaði maður og brosti og fékk borgað í sömu mynt. Fólkið hérna er ótrúlega vingjarnlegt og virðist enn ekki hafa ,,uppgötvað” að betla af ferðalöngunum eins og hefur tíðkast sumsstaðar þar sem við höfum verið.
Að lokum verð ég að minnast á matinn sem rann mjög ljúft niður. Ásettum okkur það að borða nánast eingöngu víetnamskan mat sem Binh var svo ótrúlega duglegur að panta fyrir okkur. Held samt að við séum búnar að vera að borða ágætlega mikið af núðlum undanfarna daga en þær hafa þó oft og tíðum verið ferskar - sem er algjört lostæti ;0) Eitt kvöldið fengum við okkur líka mat sem við þurftum að rúlla sjálfar inní hrísgrjónapönnuköku. Húff ég verð að hætta áður en lyklaborðið brennir yfirum af slefi ;0)
Við erum því tvær frekar ánægðar en vindbarðar, íslenskar stúlkukindur nýkomnar af fjöllum og lentar í Hoi An. Líklegast förum við til Hué á morgun en við eigum ca viku eftir hérna í Víetnam áður en við förum yfir landamærin til Kína.

Tam biet
Berglind

Lystisemdir Nah Trang

Published by begga on apríl 3, 2008 in Blogg. 1 Comment

Jú við Auður erum alltaf að vinna í því að fikra okkur lengra upp Víetnam. Erum núna staddar í Nah Trang, sem má segja að sé nokkurs konar strandbær.

Vorum svo ótrúlega heppnar að í gærkvöldi var okkur skutlað af Papa Hahn (engar áhyggjur, þið fáið áreiðanlega að heyra allt um hann síðar ;0) á veitingistað í ábyggilega 2km fjarlægð þar sem við gistum. Á þessum veitingastað mátti einungis sjá innfædda… enda var matseðilinn á víetnömsku. Papa Hahn hjálpaði okkur að panta og fengum við á borðið okkar dýrindis grillaðar rækjur og heilgrillaðan fisk. Þetta var bara ljúffengt og bragðgott…. held að ég fái bara vatn í munninn við tilhugsunina ;0)

Annars afrekaði ég það í dag að fara í mína fyrstu köfun sem viðurkenndur kafari. Ég var að sjálfsögðu mjög stolt af því að geta sýnt bráðabirgðaskírteinið mitt…. og geta sagt það að sjálfsögðu kunni ég ,,táknmálið” ;0) Ég get nú ekki sagt að ég hafi þurft að hafa mikið fyrir hlutunum. Græjunum var pakkað og komið um borð fyrir mig, settar upp og gengið frá á eftir. Ég þurfti ekki einu sinni að koma mér í froskalappirnar sjálf ;0) Kafaði tvisvar og verð að segja að undirdjúpin hér eru mjög svipuð og í Tælandi. Sá kannski örfáa öðruvísi fiska, marglyttu og svo nokkur fiskabörn - sem voru að sjálfsögðu ógurlega sæt ;0)

Eftir köfunina skelltum við Auður okkur svo á hjólum í spa. Já maður verður nú að verðlauna sig fyrir svona ,,erfiðisvinnu”. Byrjuðum á því að drulla okkur út í leðjubaði og skelltum okkur svo í ýmsar sturtur, potta og sundlaugar. Það var alveg hreint dásamlegt að láta þreytuna líða úr sér á þessum fallega og skemmtilega stað…. og já það má nú svona til gamans geta að þetta var HEITT vatn! ;0)

Annars fáið þið ekkert að heyra frá okkur fyrr en eftir 5-6 daga þar sem við erum að fara á mótorhjólum inní landið. Þá fáið þið eflaust líka að heyra eitthvað um Papa Hahn og the Easy Riders… ef þið verðið stillt og þæg börnin góð ;0)

Kveðja

Begga….. aka mótorhjólapían ;0)

Með kökk í hálsinum….

Published by begga on apríl 1, 2008 in Blogg. 2 Comments

Ég held að ég verði að vara fólk við þessari færslu. EF þú ert viðkvæm sál þá myndi ég ráðleggja þér að hætta að lesa núna og lesa bara síðustu línurnar í þessari færslu.
Ástæðan er sú að við Auður rúntuðum um Phnom Penh á mótorhjóli og skoðuðum ýmsa staði. M.a. fórum við í Tuol Sleng eða S-21 og það sem er kallað á ensku Killing fields eða drápsengin. Tuol Sleng var eitt sinn skóli en á tímum Pol Pot og Rauðu Khmeranna var því breytt í fangelsi þar sem fólk var einnig yfirheyrt. Það er aldrei hægt að lýsa nákvæmlega þeirri tilfinningu sem hríslast um mann þegar maður stendur á svona stað. Þarna var hægt að skoða fangamyndir og var á sumum myndunum hægt að greina hræðslu fólksins. Nokkrar myndir átti ég í mjög miklum erfiðleikum með að horfa á - en það voru myndir af þeim börnum sem voru fangelsuð. Þau voru síðar drepin á Killing Fields m.a. með því að þau voru slegin upp við tré í viðurvist mæðranna sem gátu lítið gert.
Klefarnir í Tuol Sleng voru mjög litlir og þau herbergi sem voru með stærra móti voru yfirfull af fólki sem var hlekkjað bæði á höndum og fótum. Tólin sem voru notuð til pyntingar voru einni til sýnis og m.a. voru neglur dregnar af fólki, það hengt upp á höndunum þangað til það varð meðvitundarlaust og ýmislegt annað frekar ógeðfellt. Pyntingarnar í Tuol Sleng eru taldar vera verri heldur en þær sem tíðkuðust á tímum Hitlers í seinni heimsstyrjöldinni.
Á Killing fields er svo há bygging full af hauskúpum sem fundust þegar fjöldagrafirnar voru grafnar upp. Fólkið var keyrt hlekkjað og með bundið fyrir augunum að drápsengjunum þar sem það þurfti jafnvel að bíða í heila nótt í almyrkvuðum kofa eftir að verða drepið. Ekki voru allir jafn ,,heppnir” að fá eina byssukúlu í hausinn heldur var fólk bæði barið til dauða og skorið á háls. Þeir sem voru enn á lífi eftir fjöldaaftökuna máttu búast við því að fá eitur yfir sig sem var notað til að drepa rest og eyða nályktinni. Til marks um það hversu ömurlegt líf þessa fólks var að þá var gaddavírsnet strengt yfir svalir Tuol Sleng fangelsins til að koma í veg fyrir sjálfsmorð.

Fjöldinn allur af hermönnunum á þessum tíma voru aðeins börn sem saklaus voru þjálfuð upp í að verða skrímsli með byssur. Ekki einu sinni 12 manns lifðu af að ganga út úr Tuol Sleng af mörg þúsundum.

Eins og ég sagði áður þá getur maður eiginlega ekki lýst þeirri tilfinningu sem hríslast um mann á svona stað, manni var hálf flökurt yfir allri þessari grimmd. Saklaust fólk sem hafði ekki gert neitt sér til sakar, það var aðeins talið ,,hættulegt” fyrir byltinguna. Það ömurlegasta er að það er ekkert svo langt síðan þetta gerðist og í raun eru enn svona hlutir að gerast í heiminum í dag.

En svona til að slá rétt aðeins á léttari nótur í þessari færslu að þá fórum við stöllur yfir landamærin til Víetnam í dag. Okkur tókst í þetta skipti að vera með nóg af pening á okkur ;0) Lentum í Ho Chi Minh og keyptum okkur rútumiða til Nah Trang og ætti rútan að fara eftir rúmar 40 mínútur ;0)

Þangað til næst….. hafið það sem allra best

-Begga

Á slöngu….

Published by begga on mars 21, 2008 in Blogg. 1 Comment

Já gott fólk…. þetta verður stutt færsla í þetta sinnið… við erum svo svakalega bissí (eða uppteknar á góðri íslensku). Erum núna staddar í Vang Vieng þar sem við erum búnar að vera í hellaskoðunum (beinlínis þurftum að troða okkur inní einum hellinum) og hina dagana höfum við flotið niður ána hérna á gúmmíslöngum…. sem er bara gaman… svo að þið vitið það ;0)

Við ætlum að reyna að yfirgefa plássið hérna á morgun… og halda í suður átt…. héldum að í dag væri 19. og að við hefðum enn nægan tíma… en litum svo á dagatal og áttuðum okkur á því að það er kominn 21!!… þannig að við þurfum að fara að haska okkur ;0)

Annars er nú það að frétta að við hittum annan íslending í fyrsta skipti í dag…. nokkuð fyndið og skemmtilegt… en þekktum að vísu ekkert til hans… sem má segja að sé nokkuð einstakt fyrir þessa þjóð :0)

Já þetta verður ekki lengra í bili…. ég er farin að verða ansi svöng enda klukkan að nálgast 10 um kvöld… og ég ætla rétt að vona að einhverjir veitingastaðir gefi svöngum íslendingi að borða ;0)

 En þangað til næst … hafið það sem allra best… gleðilega páska og ekki borða yfir ykkur af páskaeggjum :0)

Begga (orðin ágætlega marineruð af gúmmíslöngusiglingum ;0)

Á slow boat til Luang Prabang

Published by begga on mars 15, 2008 in Blogg. 5 Comments

Núna erum við ferðapíur opinberlega búnar að yfirgefa Tæland og búnar að koma okkur yfir til Laos. Í leiðinni pikkuðum við upp annan ferðalang sem ætlar að skoða sig um með okkur. Ann, sem við kynntumst á Koh Tao, ætlar að ferðast með okkur um einhvern óákveðinn tíma þar sem bróðir hennar er farinn heim. Því fleiri þeim mun betra… er ekki máltækið svoleiðis??

Til að komast hingað yfir til Laos tókum við svokallaðan ,,slow boat” niður Mekong ána. Þessir bátar eru svosum ekki slæmir…. nema að maður sé 6 tíma annan daginn og 8 tíma hinn daginn!! En það þurftum við að gera til að komast hingað. Ég er ekki frá því að rassinn hafi andast á tímabili eftir að hafa setið á þessum hörðu trébekkjum – en hann er held ég að lifna við aftur ;0) Útsýnið var líka dásamlegt og bætti algjörlega upp trébekkina ;0)

Í dag höfum við verið að hjóla útum hvippinn og hvappinn… í öllum hitanum, get alveg sagt ykkur það að svitakirtlarnir eru í góðu standi hjá okkur ;0) Á morgun er svo planið að kíkja annað hvort á fossana eða hellana sem eru staðsettir rétt fyrir utan bæinn. Annars hefur ekki verið mikið annað planað – en það hlýtur að skila sér á einhverjum tímapunkti. Það er svosum ekki mikið til að stressa sig yfir hérna.

Það eru örlítil viðbrigði að koma hingað yfir til Laos. Landið er ekki alveg orðið jafn vestrænt eins og Tæland og tungumálið örlítið öðruvísi (ekki að við getum greint það að miklu leyti). Hérna kostar líka allt ,,MIKLU” meira… eða þannig… maður er að borga 15.000 til 20.000 fyrir matinn og fyrir hjólaleiguna á þremur hjólum borguðum við 110.000. Svolítið fyndið líka að þurfa svo að fara í hraðbankann og spá í því hvort maður ætti að taka út 500.000 eða hvort það dugi og að maður ætti kannski bara að taka út eina milljón ;0)

Já svona er lífið ;0) Við látum heyra í okkur síðar…

Ps. Endilega skoðið myndirnar - erum búnar að setja inn nokkrar nýjar ;0)

9 fílar lögðu af stað í leiðangur!

Published by begga on mars 11, 2008 in Blogg. 7 Comments

Jú við erum enn á lífi eftir að hafa lifað í 3 daga í ,,óbyggðunum”. Þetta voru nú reyndar ekkert svo svakalegar óbyggðir og þorpsbúar höfðu drykkjarföng og snakk til sölu hvar sem maður stoppaði.

Við byrjuðum ferðina á því að skella okkur á fílsbak. Verðum reyndar að játa að þetta var einum of túristalegt. Virkaði svolítið eins og færibandavinna - nokkrir hópar teknir í einu og farin ein leið fram og til baka. Á leiðinni voru nokkrar ,,sjoppur” þar sem við gátum keypt drykki og banana fyrir fílana. Við Auður keyptum sitthvorn bananapokann til að fæða fílinn sem þáði það með þökkum og skellti rananum í sífellu aftur fyrir sig til okkar. Okkur fylgdi líka einn fílsungi sem var fljótur að fatta að þessar tvær íslensku stelpur væru ansi gjafmildar. Hann launaði okkur með því að ,,sleikja” á okkur fæturna með rananum!

Ekki var það nú mjög auðvelt að ganga uppí mót í þessum hita og svitinn hreinlega spratt af okkur öllum. Við náðum þó að kæla okkur í hinum ýmsu fossum þar sem var áð öðru hvoru. Ekki máttum við nú sprengja okkur og svamlið í köldu vatninu var vel þegið ;0) Yfir þessa þrjá daga stoppuðum við hjá fjórum fossum sem voru hver öðrum fallegri.

Það var búið að segja okkur að við myndum sjá ýmis villt dýr í þessari ferð, m.a. snáka og köngulær. Snákarnir létu nú ekki mikið sjá sig en við sáum og ekki sáum þrjá snáka. Ég sá t.d. bara einn og hann var pínulítill - á stærð við grasorm! En köngulærnar voru á hverju strái og þær voru ekki svona pínulitlar. Sem betur fer reyndi maður nú bara lítið að vera að glápa á þær og lét sem þær væru barasta ekki til. Sérstaklega á kvöldin þegar var farið að sofa!

Við gistum í bambushúsum þar sem vasaljós var algjör nauðsyn. Jebb ekkert rafmagn í frumskóginum. Fyrri nóttina gistum við í útjaðri þorps sem við fengum svo að ganga í gegnum daginn eftir. Sáum m.a. skólann þarna … og jú það var ein búð sem seldi ýmsan varning. Við fengum einnig að smakka nokkrar ,,tælenskar hnetur” með bjórnum - ó já góðir hálsar … við smökkuðum pöddur! Með hausnum og öllu - meira að segja bara nokkrar. Ég verð að segja að þær eru mun bragðbetri en ég bjóst við….. og auðvitað fullar af prótíni!

Seinni nóttina gistum við í bambuskofa við foss. Leiðsögumaðurinn okkar, hann Dat (hann var nú samt ekki dettinn!), kenndi okkur einn mjög skemmtilegan leik þar sem allur hópurinn endaði svartur af sóti í framan. Sumir meira en aðrir ;0) Ég held meira að segja að við séum enn með hálfgerðan magaverk af hlátri enda ansi hreint skemmtilegur hópur sem við vorum í.

Síðasta daginn skelltum við okkur svo á bambusfleka niður á. Við bjuggumst nú við einhverju svakalegu hafaríi en þetta var nú ansi róleg ferð. Það var þó ein stelpa á flekanum mínum sem lenti í því að detta út fyrir og við fórum jú niður einn lítinn foss…. en það var nú allt og sumt.. Nokkrum tælendingum fannst reyndar mjög fyndið að vara okkur við krókódílum svona rétt áður en við stigum á flekana…. en það voru nú held ég engir í þessari á ;0)

Á morgun er svo förinni heitið að landamærum Laos en við ættum að vera komnar til Luang Prabang, á bát, þann 14. mars. Þannig að tíminn hér í Tælandi er senn á enda og er búinn að líða mjög hratt - ferðin okkar að verða hálfnuð!

Jæja segi þetta gott í bili… orðin ágætis lesning. Næsta blogg verður svo frá Laos ;0)

Chingadingdingding
Begga ;0) 

Krabi og Chiang Mai

Published by begga on mars 7, 2008 in Blogg. 6 Comments

Áfram heldur ferðalagið og ekki nema rétt rúm vika eftir af veru okkar hér í Tælandi.

Við eyddum nokkrum dásamlegum dögum á Krabi, á vesturströnd suður Asíu.

Þar sem við hreinlega elskum að ferðast um á skipum ákváðum við að eyða einum degi í að heimsækja nálægar eyjar. Við sigldum framhjá Kjúklingaeyju sem dregur nafn sitt af því að einn kletturinn á henni lítur út eins og haus á hænu. Við sigldum í kringum Koh Phi Phi Lay – þar sem við urðum svo frægar að stoppa við þá frægu strönd sem var notuð sem tökustaður í myndinni The Beach. Við skelltum okkur í tæran sjóinn (held að ég hafi aldrei séð jafn tæran og fallegan sjó!) og snorkluðum að nálægri strönd þar sem ég hugsa að ég gæti alveg eytt það sem eftir væri ævi minnar! Þetta er svo fallegt… að það er varla hægt að lýsa því með orðum. Það er bara ekkert annað fyrir ykkur lesendur góðir að skella ykkur sjálfir ;0) En fyrir þá sem ekki geta það ættu að koma inn myndir von bráðar ….

Eftir svaml í sjónum var brunað að næstu eyju sem heitir nánast það sama – Koh Phi Phi Don. Þar fengum við hádegisverð og smá frjálsan tíma. Að lokum sigldum við heim í síðdegissólinni, uppi á dekki með tásurnar danglandi fram af skipinu – Hvað gæti verið betra??

Þar sem við stöllur erum svo ótrúlega öflugar og til í allt ákváðum við að skella okkur í Jungle ferð. Þar byrjuðum við á að skella okkur í eina heita laug (jú Tælendingar eiga víst líka heitar uppsprettur eins og við íslendingar). Vatnið var eitthvað um 36 gráður en við máttum alls ekki vera lengur en í 20 mínútur. Annað væri bara of hættulegt fyrir heilsuna.  Á þessari stundu varð okkur hugsað til allra íslendinganna sem flatmaga í heitu pottunum á Íslandi. Eftir að hafa bleytt sig aðeins í hitanum röltum við í gegnum skóginn þar sem sumir stígarnir voru þaktir rótum og á öðrum stöðum þurftum við að stikla á trjástubbum.

Leið okkar lá í aðra laug sem var nú reyndar ekki heit uppspretta þannig að við gátum svamlað í henni að vild. Hún hafði reyndar þá sérstöðu að vatnið var nánast grænt á litinn og dregur hún nafn sitt af því – Emerald Pool.

Eftir nokkuð gott svaml var auðvitað fengið sér eitthvað í gogginn. Enda veitti ekki af því næsta stopp var Tígrisdýrahellirinn. Hmmm nei það voru víst engin tígrisdýr þar en óvænta ánægjan var að við máttum klöngrast upp 1237 tröppur uppá fjallstopp!! Sem við og gerðum á hálftíma! Og geri aðrir betur. Uppi á fjallstoppinum höfðum við frábært útsýni en þar var jafnframt þessi gríðarstóri gyllti Búdda. Húff… ég hefði sko ekki viljað vera að vinna við að koma honum upp og í gír…. Það hefði alveg mátt halda að við hefðum skellt okkur í poll þegar við komum niður…. held að ég þurfi ekki að segja meira um það.

Þegar niður var komið biðu okkar þar nokkrir apar sem voru ótrúlega gæfir og alveg til í að borða eitthvað frá okkur. Auður gaf nokkrum banana og ég gaf einum örlítið snakk og þakkaði hann pent fyrir sig með því að setja loppuna á sér í lófann á mér í dágóða stund. Hann var meira að segja svo þakklátur að hann gerði heiðarlega tilraun til að stela snakkpokanum hennar Auðar sem átti sér einskis ills von við að taka myndir.

Okkar beið svo einstaklega ,,skemmtilegt” 35 tíma ferðalag og erum núna staddar í norður hluta Tælands – nánar tiltekið í Chiang Mai. Hérna höfum við þeyst um götur borgarinnar á hjólum, skellt okkur á næturmarkaðinn þar sem nokkrir þúsundkallar fengu að fjúka í staðinn fyrir góðan varning og eyddum svo deginum í dag í það að læra að elda tælenskan mat. Ég get nú alveg sagt ykkur það að við erum snilldar kokkar!! ;0)

Á morgun er svo förinni heitið út í frumskóginn. Þar ætlum við að eyða næstu dögum í að skoða fallegt landslag, fara á fílsbak, river rafting og heimsækja þorp innfæddra ættbálka, þar sem við munum eyða nóttunum. Það verður spennandi að sjá og vita hvað gerist í þeirri ferð !! En við höfum heyrt að mikið sé um snáka á þessum slóðum ;0)

Kveðjur úr pottunum….
Begga

Á bólakafi!!

Published by begga on mars 1, 2008 in Blogg. 6 Comments

… já það má með sanni segja að ég hafi verið á bólakafi undanfarna daga….. og ekki bara í vatni heldur einnig í lærdómi. Gott að vita að heilasellurnar virka ennþá ;0)

Námskeiðið sem ég tók var 4 dagar – þar sem við þurftum að læra heila bók (já takk fyrir og það á ensku) um köfun, horfa á myndband um köfun og svo svara heilmiklum spurningum. Ég er því orðin mun fróðari m.a. um lofþrýsting í undirdjúpunum, strauma hafsins og hvernig maður eigi að haga sér í undirdjúpunum. Nú og svo var að skella sér í sjóinn!!

Fyrsta köfunardaginn lærðum við að græja töskurnar með öllum þeim tilheyrandi búnaði sem þarf til að kafa. Svo var okkur ,,skutlað” á longtail báti út að bátnum sem skólinn á og notar til köfunar. Um borð eru loftkútarnir til staðar (og nei ég get sagt ykkur að þeir eru ekki bara fullir af súrefni!!) sem og þyngdarbelti… jebb til að geta sokkið niður á hafsbotn. Á meðan fleyið siglir að þeim stað sem á að kafa á nýtir maður tímann til að græja sig til og fara yfir búnaðinn sem og köfunina.

Til að geta klárað þetta námskeið þarf maður að ná tökum á ákveðinni færni til að geta bjargað sér úr ýmsum háska. T.d. þurfti að taka af sér köfunargleraugun, synda án þeirra, setja þau aftur á sig og tæma vatnið úr þeim. Þá var skrúfað fyrir súrefnið, bara þannig að maður finndi fyrir því hvernig það væri. En ekki að óttast! Um leið og ég fann fyrir því að súrefnið væri búið þá gaf ég kennaranum ákveðið merki og hann skrúfaði frá strax aftur. Nú svo þarf maður að geta notað súrefni frá öðrum sem og kunna ýmsar aðrar kúnstir með loftið. M.a. þurfti ég að fara niður á 8 metra dýpi og komast alla leið aftur upp á yfirborðið, án þess að anda að mér en jafnframt án þess að fara of hratt! En það skemmtilega við þetta er að um leið og maður fer ofar minnkar þrýstingurinn á lungunum sem veldur því að loftmagnið sem er í þeim eykst (hmmm var þetta nokkuð of flókið fyrir einhverja??). 

 En það er ekki nóg að læra ýmsar kúnstir með loftið heldur þarf líka að læra að stjórna hæðinni neðansjávar. Það má hvorki fara of hratt upp né niður (köfunarveiki ef er farið of hratt upp og ekki er hægt að losa um þrýsting m.a. í eyrum ef maður fer of hratt niður) en svo má heldur ekki ,,klessa” á sjávarbotninn! En með æfingunni tekst þetta – reyndar eru fæturnir á mér aðeins skrambúleraðir eftir að hafa rekist nokkrum sinnum á sjávarbotninn á meðan ég var að æfa mig.

Nú svo að þetta sé ekki nóg að þá þarf maður að fara í læknisskoðun (eins og þið hafið kannski áttað ykkur á í færslunni hérna á undan) og svo þarf að taka tvö sundpróf. Eitt þar sem má synda í blautbúningnum, með froskalappirnar og gleraugun og svo annað þar sem engin hjálpartæki eru leyfð og á endanum þarf maður að láta sig fljóta í 10 mínútur.

 Ég fór samtals í fjórar kafanir og mest niður á 17 metra dýpi. Ég get alveg sagt ykkur að undirdjúpin eru undurfögur. Það var nóg um fiska þarna niðri og ég sá m.a. Nemo og alla hans vini, tvær tegundir af englafisk, ál (sem ég sá sjálf ;0), trigger fisk (sem ég er bara ekki alveg viss hvert er íslenska heitið á en þetta er eini fiskurinn á þessum slóðum sem getur bitið ef farið er á hans yfirráðasvæði – en ég slapp við öll bit ;0) og ótalfleiri fiska en enga hákarla !!

Við sáum líka nokkuð stóra skel á flakki sem stoppaði skyndilega. Við lögðumst ofurvarlega á sjávarbotninn við hliðina á skelinni og biðum róleg. Eftir augnablik lyftist skelin á ný og út komu nokkrir fálmarar og klær og með því sama skundaði skelin á braut. Gróðurlífið er líka ótrúlega litríkt og fagurt á botninum og ekki skemmir að synda í kringum kóralana.

Eftir að hafa tekið þessar fjórar kafanir, lokapróf og náð tökum á öllum þeim tækniatriðum sem þarf að kunna, fyllti ég út umsóknina fyrir skírteinið. Kennarinn kvittaði svo undir, lét mig hafa bráðabirgðaskírteini og að lokum var kallað yfir veitingastaðinn fyrir utan skólann: ,,we have a new open water diver” og svo var klappað….. Þannig að ég er formlega komin með réttindi til að kafa hvar sem er í heiminum niður á 18 metra dýpi!

Þetta er ótrúlega frábær upplifun fyrir þá sem hafa tækifæri ;0) Svo er bara spurning hvenær maður hendir sér næst í sjóinn ;0)

En við stöllur erum núna komnar til Krabi og er planið að kíkja á eyjuna þar sem The Beach var tekin upp, en hún á að vera undurfalleg. Annars eru eiginlega allar strendurnar hérna undurfallegar. Hérna ætlum við að vera í nokkra daga og njóta þess sem suður Tæland býður uppá áður en við höldum norður.

Kveðja

Kafarinn ;0þ

Ps. Ég tók vatnshelda myndavél með mér í undirdjúpin og spreðaði heilli filmu þarna niðri. Aldrei að vita nema að nokkrar myndir eigi eftir að ramba inná síðuna ef tækjabúnaður verður fyrir hendi ;0)