Archive

Lystisemdir Nah Trang

Published by begga on apríl 3, 2008 in Blogg. 1 Comment

Jú við Auður erum alltaf að vinna í því að fikra okkur lengra upp Víetnam. Erum núna staddar í Nah Trang, sem má segja að sé nokkurs konar strandbær.

Vorum svo ótrúlega heppnar að í gærkvöldi var okkur skutlað af Papa Hahn (engar áhyggjur, þið fáið áreiðanlega að heyra allt um hann síðar ;0) á veitingistað í ábyggilega 2km fjarlægð þar sem við gistum. Á þessum veitingastað mátti einungis sjá innfædda… enda var matseðilinn á víetnömsku. Papa Hahn hjálpaði okkur að panta og fengum við á borðið okkar dýrindis grillaðar rækjur og heilgrillaðan fisk. Þetta var bara ljúffengt og bragðgott…. held að ég fái bara vatn í munninn við tilhugsunina ;0)

Annars afrekaði ég það í dag að fara í mína fyrstu köfun sem viðurkenndur kafari. Ég var að sjálfsögðu mjög stolt af því að geta sýnt bráðabirgðaskírteinið mitt…. og geta sagt það að sjálfsögðu kunni ég ,,táknmálið” ;0) Ég get nú ekki sagt að ég hafi þurft að hafa mikið fyrir hlutunum. Græjunum var pakkað og komið um borð fyrir mig, settar upp og gengið frá á eftir. Ég þurfti ekki einu sinni að koma mér í froskalappirnar sjálf ;0) Kafaði tvisvar og verð að segja að undirdjúpin hér eru mjög svipuð og í Tælandi. Sá kannski örfáa öðruvísi fiska, marglyttu og svo nokkur fiskabörn - sem voru að sjálfsögðu ógurlega sæt ;0)

Eftir köfunina skelltum við Auður okkur svo á hjólum í spa. Já maður verður nú að verðlauna sig fyrir svona ,,erfiðisvinnu”. Byrjuðum á því að drulla okkur út í leðjubaði og skelltum okkur svo í ýmsar sturtur, potta og sundlaugar. Það var alveg hreint dásamlegt að láta þreytuna líða úr sér á þessum fallega og skemmtilega stað…. og já það má nú svona til gamans geta að þetta var HEITT vatn! ;0)

Annars fáið þið ekkert að heyra frá okkur fyrr en eftir 5-6 daga þar sem við erum að fara á mótorhjólum inní landið. Þá fáið þið eflaust líka að heyra eitthvað um Papa Hahn og the Easy Riders… ef þið verðið stillt og þæg börnin góð ;0)

Kveðja

Begga….. aka mótorhjólapían ;0)

Með kökk í hálsinum….

Published by begga on apríl 1, 2008 in Blogg. 2 Comments

Ég held að ég verði að vara fólk við þessari færslu. EF þú ert viðkvæm sál þá myndi ég ráðleggja þér að hætta að lesa núna og lesa bara síðustu línurnar í þessari færslu.
Ástæðan er sú að við Auður rúntuðum um Phnom Penh á mótorhjóli og skoðuðum ýmsa staði. M.a. fórum við í Tuol Sleng eða S-21 og það sem er kallað á ensku Killing fields eða drápsengin. Tuol Sleng var eitt sinn skóli en á tímum Pol Pot og Rauðu Khmeranna var því breytt í fangelsi þar sem fólk var einnig yfirheyrt. Það er aldrei hægt að lýsa nákvæmlega þeirri tilfinningu sem hríslast um mann þegar maður stendur á svona stað. Þarna var hægt að skoða fangamyndir og var á sumum myndunum hægt að greina hræðslu fólksins. Nokkrar myndir átti ég í mjög miklum erfiðleikum með að horfa á - en það voru myndir af þeim börnum sem voru fangelsuð. Þau voru síðar drepin á Killing Fields m.a. með því að þau voru slegin upp við tré í viðurvist mæðranna sem gátu lítið gert.
Klefarnir í Tuol Sleng voru mjög litlir og þau herbergi sem voru með stærra móti voru yfirfull af fólki sem var hlekkjað bæði á höndum og fótum. Tólin sem voru notuð til pyntingar voru einni til sýnis og m.a. voru neglur dregnar af fólki, það hengt upp á höndunum þangað til það varð meðvitundarlaust og ýmislegt annað frekar ógeðfellt. Pyntingarnar í Tuol Sleng eru taldar vera verri heldur en þær sem tíðkuðust á tímum Hitlers í seinni heimsstyrjöldinni.
Á Killing fields er svo há bygging full af hauskúpum sem fundust þegar fjöldagrafirnar voru grafnar upp. Fólkið var keyrt hlekkjað og með bundið fyrir augunum að drápsengjunum þar sem það þurfti jafnvel að bíða í heila nótt í almyrkvuðum kofa eftir að verða drepið. Ekki voru allir jafn ,,heppnir” að fá eina byssukúlu í hausinn heldur var fólk bæði barið til dauða og skorið á háls. Þeir sem voru enn á lífi eftir fjöldaaftökuna máttu búast við því að fá eitur yfir sig sem var notað til að drepa rest og eyða nályktinni. Til marks um það hversu ömurlegt líf þessa fólks var að þá var gaddavírsnet strengt yfir svalir Tuol Sleng fangelsins til að koma í veg fyrir sjálfsmorð.

Fjöldinn allur af hermönnunum á þessum tíma voru aðeins börn sem saklaus voru þjálfuð upp í að verða skrímsli með byssur. Ekki einu sinni 12 manns lifðu af að ganga út úr Tuol Sleng af mörg þúsundum.

Eins og ég sagði áður þá getur maður eiginlega ekki lýst þeirri tilfinningu sem hríslast um mann á svona stað, manni var hálf flökurt yfir allri þessari grimmd. Saklaust fólk sem hafði ekki gert neitt sér til sakar, það var aðeins talið ,,hættulegt” fyrir byltinguna. Það ömurlegasta er að það er ekkert svo langt síðan þetta gerðist og í raun eru enn svona hlutir að gerast í heiminum í dag.

En svona til að slá rétt aðeins á léttari nótur í þessari færslu að þá fórum við stöllur yfir landamærin til Víetnam í dag. Okkur tókst í þetta skipti að vera með nóg af pening á okkur ;0) Lentum í Ho Chi Minh og keyptum okkur rútumiða til Nah Trang og ætti rútan að fara eftir rúmar 40 mínútur ;0)

Þangað til næst….. hafið það sem allra best

-Begga

Angkor - Angkar

Published by audur on mars 30, 2008 in Blogg. 2 Comments

Angkor – Angkar

Þessi tvö mjög líku orð standa fyrir tvo mjög ólíka tíma í Kambódíu, bjarta og svarta. Angkor er alls staðar að finna; á fánanum, bolum, sígarettupökkum, bjórnum… Angkor er stolt Kambódíu, minjar höfuðborga khmer veldisins (800 – 1500 e.kr.), blómatíma í sögu þessa lands. Hof og hallir frá þessum tíma eru nú á heimsminjaskrá UNESCO og laða að sér um milljón ferðamenn á hverju ári, þar á meðal okkur en við eyddum þar þremur dögum, tvemur á hjólum og einum á túktúk.

Angkar er hins vegar veldi rauðu khmeranna, hermannanna sem yfirtóku landið árið 1975 eftir að hafa unnið borgarastríðið gegn ríkisstjórn Lon Nol. Þeir hröktu allt fólk úr borgum og bæjum landsins með það í huga að byggja upp hið fullkomna ríki, sjálfbært ríki bænda þar sem allir væru jafnir. Jafnréttið náði hins vegar ekki til þeirra sem höfðu kynnst borgarlífinu, menntað sig, voru af erlendu bergi brotnir - þeirra sem höfðu orðið fyrir utan að komandi áhrifum. Þeir voru spilltir og þeim þurfti að útrýma. 1,7 milljón manna létu lífið eða um 25-30% af íbúafjölda landsins. Sumir fengu að finna fyrir hamrinum, skotunum.. aðrir dóu úr hungri og sjúkdómum. Maturinn sem fólkið vann að hörðum höndum við að rækta frá sólarupprás til sólseturs var sendur norður til Kína í skiptum fyrir vopn og allir menntaðir læknar og hjúkrunarfræðingar höfðu ýmist verið teknir af lífi eða þorðu ekki fyrir sitt litla líf að gefa sig fram…

Í land khmeranna komum við stöllur þann 25. mars síðastliðinn alveg algjörlega peningalausar… Síðasti aurinn minn fór í vegabréfsáritunina og Berglind náði að skrapa saman nógum pening til þess að koma okkur til næsta bæjar, Stung Treng. Í rútunni á leiðinni varð okkur báðum litið á úrið hennar Berglindar. Við ættum að komast nokkuð langt á peningnum sem fengjum fyrir það… Ég lét hugann reika um bakpokann minn í leit að einhverju söluhæfu. Mér kom ekkert í hug. Við gætum gengið á milli veitingastaða og boðið fram vinnu okkar.. fengið mat og skjól yfir höfuðið í staðinn!?

Klukkan var um þrjú þegar við stigum út úr rútunni í Stung Treng. Miðastrákurinn sagðist kannski geta komið okkur áfram til Phnom Penh, höfuðborgarinnar, en svo reyndist ekki. Rútan var full. Við skelltum bokunum á bakið og tókum að ráfa um bæinn í leit að hraðbanka.

Eftir ágætis göngu í hitamollunni, stopp á nokkrum stöðum þar sem við reyndum að gera okkur skiljanlegar með hjálp tungumáladálksins í LP, römbuðum við á eina bankann í bænum. Við greikkuðum sporin og tókum að píra augun… atm.. ATM! Við svifum inn í kaldan glerkassan sem umlukti hraðbankann og tókum að stíga villtan gleðidans. Þegar við komum aftur niður á jörðina tókum við eftir því að allt fólkið í kring var ýmist brosandi eða hlægjandi… Begga tók fram kortin, fyrst debet, svo kredit en bankinn samþykkti hvorugt. Röðin var komin að mér. Það var sama sagan. Hraðbankinn samþykkti aðeins kort frá Acleda bank!

Við gengum nokkuð niðurlútar fram hjá hlægjandi vörðum bankans. Ég hafði geymt 20 bhat frá því í Tælandi og við ákvaðum að skipta þeim. Ég fékk heil 2.500 riel eða um 50 sent bandaríkja dala. Það þýddi lítið annað en að halda göngunni áfram og nú tókum við stefnuna á rútufyrirtækin. Þar fengum við sama svarið frá öllum – engar rútur fyrr en í fyrramálið…

Hungrið var farið að segja töluvert til sín enda höfuð við ekkert borðað frá því eldsnemma um morguninn. Þegar öll von virtist úti var okkur bent á gistiheimilið Riverside. Við skudnuðum þangað. Maðurinn sem tók á móti okkur virist nokkuð vanur því að taka á móti blönkum túristum. Hann bauð okkur að fá okkur sæti og borða eitthvað, sýndi okkur þetta líka fína herbergi á fjóra dollara og keypti fyrir okkur rútumiða með innifalinni túktúk ferð í hraðbanka í Phnom Penh. Allt fór á einn reikning og við borguðum vini hans þegar við lentum í höfuðborginni daginn eftir.

Don Det - eyja nr. 2 af 4000 ;)

Published by audur on mars 26, 2008 in Blogg. 3 Comments

Hanarnir byrjuðu að gala um klukkan fimm um nóttina, jafn vel fyrr… Við rumskuðum eitthvað við lætin en snérum okkur yfir á hina hliðina og tókum að hrjóta í kapp við gaggalagúin. Sólargeislarnir teigðu sig inn um gluggana og klukkan átta hafði herbergið breyst í sánu. Við teygðum úr okkur, nudduðum stírurnar úr augunum og komum okkur í sundgarmana. Ég rótaði aðeins í bakpokanum og fann loks tannburstann, tók til við að bursta óbragðið úr munninum og svo fékk allt að gossa í klósettið þar sem enginn var vaskurinn.

Við trítluðum af stað niður moldargötuna í leit að ágætis stað til þess að snæða morgunverð. Áður en við settumst inn á einn af stöðunum með útsýni yfir ána fengum við að setja batteríð fyrir myndavélina í hleðslu á netkaffihúsinu. Það voru tveir slíkir staðir á allri eyjunni og hvergi annars staðar hægt að komast í rafmagn yfri daginn. Á gististöðunum og veitingahúsunum var rafmagn milli klukkan sex og tíu á kvöldin. Á slaginu tíu varð allt svart. Einu ljóstírurnar voru varðeldar og kertaljós frá ströndinni þar sem ferðalangarnir söfnuðust saman og spiluðu á gítar…

Eftir ágætlega túristalegan morgunverð - hafragraut með bönunum (reyndar verður baguette með spældu eggi eða músli með ávöxtum oftar fyrir valinu) héldum við til baka að gistiheimilinu okkar og fengum leigð hjá þeim hjól. Við tókum stefnuna að næstu eyju, Don Khon.

Við hjóluðum eftir moldarstígnum þeim eystri – Sunrise – fram hjá böngalóum og veitingastöðum. Inn á milli mátti sjá upplift hýbýli innfæddra þar sem börnin röltu um berrössuð, hanarnir og hænurnar vöppuðu um allt með ungana sína og svínin veltust um í forinni. Við þurftum að gæta þess nokkuð vel að hjóla ekki yfir hænsin sem æddu út á veg þegar minnst varði.

Við eyddum deginum á Don Khon og byrjuðum á því að freista gæfunnar í Höfrungavík. Við vorum því miður ekki það heppnar að berja þá augum og eftir að hafa sleikt sólina svolítið á hvítri ströndinni settumst við niður og snæddum hádegisverð. Drepa þurfti kjúklinginn fyrir réttinn minn – eða það hefði mátt halda það miðað við biðina eftir matnum. Við sátum þó hinar rólegustu – enda ekkert betra að gera. Eftir ljúffenga máltíð héldum við upp að fallegum fossi. Hann reyndist heldur kraftmeiri en ég hafði ímyndað mér og ég endaði á því að skella mér útí eina lækjarsprænuna – leið örlítið eins og litlu barni í polli.

Á leiðinni heim var okkur boðið að smakka Lao mat með nokkrum innfæddum. Við þáðum að sjálfsögðu boðið. Einn Ameríkani hafði slegist í för með okkur og tárin láku niður eldrauðar kinnar hans eftir aðeins einn bita. Við Begga hljótum að hafa öðlast töluvert þol gegn sterkum mat úti á Indlandi. Varirnar og munnurinn loguðu en við náðum algjörlega að halda svalleikanum.

Um kvöldið borðuðum við aftur á einum af veitingastöðunum við ána og héldum frekar snemma í háttinn…

Nokkurn veginn svona var annar af tveimur dögunum okkar á Don Det, Si Phan Don – einni af fjögur þúsund eyjunum sem áin Mekong myndar í suður Laos.

Rútuferð…

Published by audur on mars 23, 2008 in Blogg. 5 Comments

Þá er enn ein sérdeilis prýðileg rútuferðin afstaðin.
Við lögðum í hann frá Vang Vieng klukkan eitt að hádegi. Við vorum sóttar upp að dyrum hótelsins og svo var tekinn smá rúntur um bæinn í leit að fleiri ferðalöngum. Þegar þeir voru komnir í leitirnar héldum við að langferðabílnum fyrir virkilega mikilvæga fólkið.

Tíminn leið alveg ótrúlega hratt þrátt fyrir mikinn hita og svita og áður en við vissum var klukkan orðin hálf sex og við stöllurr lentar í sjálfri höfuðborginni, Vientiane. Við röltum um götur borgarinnar í leit að einhverju ætliegu og létum tímann líða þar til næsta rútuferð tæki við. Það reyndist vera túk túk ferð í um klukkutíma að næstu rútu og sú rúta var sko alls ekki slæm. Bara sú allra besta sem við höfum nokkrun tíma stigið fæti inní. Við erum að tala um rúm með kodda og sæng og þetta líka fína kareokie í tækinu. Við áttum þarna ljúfa nótt og lentum í Pakse um klukkan sjö að morgni dags. Við tókum túk túk að næstu rútustöð og þaðan voru um þrír og hálfur tími að staðnum þar sem báturinn beið okkar… Já, eftir aðeins um tíu mínútna bátsferð vorum við komnar á leiðarenda! - til Don Det, einnar af fjögur þúsund eyjunum sem áin Mekong myndar hér í suður Laos.

Ég held að pallbílaferðin hafi verið sú skemmtilegasta í þessari ferðaseríu. Þar vorum við Begga í algjörum minnihluta, einu Evrópubúarnir og í raun einar um það að vera ekki af asísku bergi brotnar. Það voru þó þrír aðriri ferðalangar með í för, ein stúlka frá Kóreu og eitt par frá Kína. Sú kóreiska var mjög skemmtileg. Hún hafði verið að ferðast um í Kína og gerðist því sjálfskipaður túlkur hópsins. Hún náði að tjá sig eitthvað á kínversku og spjallaði af bestu getu við alla Lao-ana á þeirra máli. Hún reyndi meira að segja að fá útskýrigu á því af hverju svo margir karlmenn frá Laos safna nöglinni á litla putta vinstri handar. Þeir virðast klippa allar neglur reglulega en litlafingursnöglin virðist fá að dafna óáreitt. Ég held reyndar að þeir snyrti hana til, geri hana jafn vel aðeins beittari og fínni… Við fengum því miður ekkert svar - hafið þið einhverja hugmynd?

Fyrir utan skemmtilegar samræður áttum við nokkur góð stopp á leiðinni þar sem pallbílinn umkringdist af sölukonum með ýmsa matvöru til sölu. Þær tróðu vörunni inn um öll skúmaskot og í fyrsta stoppi fylltist pallurinn nánast af einhvers konar rótarávexti. Hann líktist helst næpu en bragðaðist þó alls ekki eins. Einn Laomannanna var svo almennilegur að gefa okkur að smakka :)

En þar sem ég er nú farin að tala um rútuferðir verð ég eiginlega að segja ykkur frá því sem kom fyrir í einni slíkri á Indlandi.
Við vorum á ferðalagi um Rajastan, á leðinni milli Agra og Ajmer (Puskhar). Þetta var næturrúta og á þeim tíma sem við vorum þarna var ansi kalt á nóttunni eða rétt um fjórar gráður á celcius. Við vorum í svokölluðum sleeper - rútan var í raun tvískipt, sæti fyrir neðan og rúm fyrir ofan. Við höfðum komið okkur vel fyrir, dregið gardínurnar fyrir og áttum fyrir höndum um tíu tíma rútuferð.

Eftir aðeins um hálftíma hafði rútan stoppað tvisvar, sennilega til þess að taka uppí fleiri farþega. Það er nú svo sum ekki frásögu færandi nema fyrir það að þegar við erum að leggja i hann á heyrum við þetta líka svakalega brothljóð. Við lágum inni í kelfanum okkar og fórum að ímynda okkur alls kyns hluti. Einhverjir fóru að sópa upp glerbrotunum og svo var haldið í hann. Í hvert skipti sem við áðum eftir atvikið heyrðist kallað Jaipur.. og eitthvað meira mas. Þegar við komum loks á þann stað (Jaipur) fengum við að vita ástæðuna. Framrúaðan hafði gjörsamega smallast og greyið bílstjórinn hafði keyrt í nístings kulda í um fjóra tíma með enga framrúðu! Við skiptum um rútu í Jaipur, þ.e. tróðum okkur einhvers staðar þar sem enn var pláss og náðum að sofa alveg ótrúlega vel sitjandi í þrönginni.

Við verðum hérna á Don Det til 25. mars en þá er förinni heitið yfir til Kambódíu.

Hafið það gott og gleðilega páska!

Kveðja,
Auður

Á slöngu….

Published by begga on mars 21, 2008 in Blogg. 1 Comment

Já gott fólk…. þetta verður stutt færsla í þetta sinnið… við erum svo svakalega bissí (eða uppteknar á góðri íslensku). Erum núna staddar í Vang Vieng þar sem við erum búnar að vera í hellaskoðunum (beinlínis þurftum að troða okkur inní einum hellinum) og hina dagana höfum við flotið niður ána hérna á gúmmíslöngum…. sem er bara gaman… svo að þið vitið það ;0)

Við ætlum að reyna að yfirgefa plássið hérna á morgun… og halda í suður átt…. héldum að í dag væri 19. og að við hefðum enn nægan tíma… en litum svo á dagatal og áttuðum okkur á því að það er kominn 21!!… þannig að við þurfum að fara að haska okkur ;0)

Annars er nú það að frétta að við hittum annan íslending í fyrsta skipti í dag…. nokkuð fyndið og skemmtilegt… en þekktum að vísu ekkert til hans… sem má segja að sé nokkuð einstakt fyrir þessa þjóð :0)

Já þetta verður ekki lengra í bili…. ég er farin að verða ansi svöng enda klukkan að nálgast 10 um kvöld… og ég ætla rétt að vona að einhverjir veitingastaðir gefi svöngum íslendingi að borða ;0)

 En þangað til næst … hafið það sem allra best… gleðilega páska og ekki borða yfir ykkur af páskaeggjum :0)

Begga (orðin ágætlega marineruð af gúmmíslöngusiglingum ;0)

Á slow boat til Luang Prabang

Published by begga on mars 15, 2008 in Blogg. 5 Comments

Núna erum við ferðapíur opinberlega búnar að yfirgefa Tæland og búnar að koma okkur yfir til Laos. Í leiðinni pikkuðum við upp annan ferðalang sem ætlar að skoða sig um með okkur. Ann, sem við kynntumst á Koh Tao, ætlar að ferðast með okkur um einhvern óákveðinn tíma þar sem bróðir hennar er farinn heim. Því fleiri þeim mun betra… er ekki máltækið svoleiðis??

Til að komast hingað yfir til Laos tókum við svokallaðan ,,slow boat” niður Mekong ána. Þessir bátar eru svosum ekki slæmir…. nema að maður sé 6 tíma annan daginn og 8 tíma hinn daginn!! En það þurftum við að gera til að komast hingað. Ég er ekki frá því að rassinn hafi andast á tímabili eftir að hafa setið á þessum hörðu trébekkjum – en hann er held ég að lifna við aftur ;0) Útsýnið var líka dásamlegt og bætti algjörlega upp trébekkina ;0)

Í dag höfum við verið að hjóla útum hvippinn og hvappinn… í öllum hitanum, get alveg sagt ykkur það að svitakirtlarnir eru í góðu standi hjá okkur ;0) Á morgun er svo planið að kíkja annað hvort á fossana eða hellana sem eru staðsettir rétt fyrir utan bæinn. Annars hefur ekki verið mikið annað planað – en það hlýtur að skila sér á einhverjum tímapunkti. Það er svosum ekki mikið til að stressa sig yfir hérna.

Það eru örlítil viðbrigði að koma hingað yfir til Laos. Landið er ekki alveg orðið jafn vestrænt eins og Tæland og tungumálið örlítið öðruvísi (ekki að við getum greint það að miklu leyti). Hérna kostar líka allt ,,MIKLU” meira… eða þannig… maður er að borga 15.000 til 20.000 fyrir matinn og fyrir hjólaleiguna á þremur hjólum borguðum við 110.000. Svolítið fyndið líka að þurfa svo að fara í hraðbankann og spá í því hvort maður ætti að taka út 500.000 eða hvort það dugi og að maður ætti kannski bara að taka út eina milljón ;0)

Já svona er lífið ;0) Við látum heyra í okkur síðar…

Ps. Endilega skoðið myndirnar - erum búnar að setja inn nokkrar nýjar ;0)

9 fílar lögðu af stað í leiðangur!

Published by begga on mars 11, 2008 in Blogg. 7 Comments

Jú við erum enn á lífi eftir að hafa lifað í 3 daga í ,,óbyggðunum”. Þetta voru nú reyndar ekkert svo svakalegar óbyggðir og þorpsbúar höfðu drykkjarföng og snakk til sölu hvar sem maður stoppaði.

Við byrjuðum ferðina á því að skella okkur á fílsbak. Verðum reyndar að játa að þetta var einum of túristalegt. Virkaði svolítið eins og færibandavinna - nokkrir hópar teknir í einu og farin ein leið fram og til baka. Á leiðinni voru nokkrar ,,sjoppur” þar sem við gátum keypt drykki og banana fyrir fílana. Við Auður keyptum sitthvorn bananapokann til að fæða fílinn sem þáði það með þökkum og skellti rananum í sífellu aftur fyrir sig til okkar. Okkur fylgdi líka einn fílsungi sem var fljótur að fatta að þessar tvær íslensku stelpur væru ansi gjafmildar. Hann launaði okkur með því að ,,sleikja” á okkur fæturna með rananum!

Ekki var það nú mjög auðvelt að ganga uppí mót í þessum hita og svitinn hreinlega spratt af okkur öllum. Við náðum þó að kæla okkur í hinum ýmsu fossum þar sem var áð öðru hvoru. Ekki máttum við nú sprengja okkur og svamlið í köldu vatninu var vel þegið ;0) Yfir þessa þrjá daga stoppuðum við hjá fjórum fossum sem voru hver öðrum fallegri.

Það var búið að segja okkur að við myndum sjá ýmis villt dýr í þessari ferð, m.a. snáka og köngulær. Snákarnir létu nú ekki mikið sjá sig en við sáum og ekki sáum þrjá snáka. Ég sá t.d. bara einn og hann var pínulítill - á stærð við grasorm! En köngulærnar voru á hverju strái og þær voru ekki svona pínulitlar. Sem betur fer reyndi maður nú bara lítið að vera að glápa á þær og lét sem þær væru barasta ekki til. Sérstaklega á kvöldin þegar var farið að sofa!

Við gistum í bambushúsum þar sem vasaljós var algjör nauðsyn. Jebb ekkert rafmagn í frumskóginum. Fyrri nóttina gistum við í útjaðri þorps sem við fengum svo að ganga í gegnum daginn eftir. Sáum m.a. skólann þarna … og jú það var ein búð sem seldi ýmsan varning. Við fengum einnig að smakka nokkrar ,,tælenskar hnetur” með bjórnum - ó já góðir hálsar … við smökkuðum pöddur! Með hausnum og öllu - meira að segja bara nokkrar. Ég verð að segja að þær eru mun bragðbetri en ég bjóst við….. og auðvitað fullar af prótíni!

Seinni nóttina gistum við í bambuskofa við foss. Leiðsögumaðurinn okkar, hann Dat (hann var nú samt ekki dettinn!), kenndi okkur einn mjög skemmtilegan leik þar sem allur hópurinn endaði svartur af sóti í framan. Sumir meira en aðrir ;0) Ég held meira að segja að við séum enn með hálfgerðan magaverk af hlátri enda ansi hreint skemmtilegur hópur sem við vorum í.

Síðasta daginn skelltum við okkur svo á bambusfleka niður á. Við bjuggumst nú við einhverju svakalegu hafaríi en þetta var nú ansi róleg ferð. Það var þó ein stelpa á flekanum mínum sem lenti í því að detta út fyrir og við fórum jú niður einn lítinn foss…. en það var nú allt og sumt.. Nokkrum tælendingum fannst reyndar mjög fyndið að vara okkur við krókódílum svona rétt áður en við stigum á flekana…. en það voru nú held ég engir í þessari á ;0)

Á morgun er svo förinni heitið að landamærum Laos en við ættum að vera komnar til Luang Prabang, á bát, þann 14. mars. Þannig að tíminn hér í Tælandi er senn á enda og er búinn að líða mjög hratt - ferðin okkar að verða hálfnuð!

Jæja segi þetta gott í bili… orðin ágætis lesning. Næsta blogg verður svo frá Laos ;0)

Chingadingdingding
Begga ;0) 

Krabi og Chiang Mai

Published by begga on mars 7, 2008 in Blogg. 6 Comments

Áfram heldur ferðalagið og ekki nema rétt rúm vika eftir af veru okkar hér í Tælandi.

Við eyddum nokkrum dásamlegum dögum á Krabi, á vesturströnd suður Asíu.

Þar sem við hreinlega elskum að ferðast um á skipum ákváðum við að eyða einum degi í að heimsækja nálægar eyjar. Við sigldum framhjá Kjúklingaeyju sem dregur nafn sitt af því að einn kletturinn á henni lítur út eins og haus á hænu. Við sigldum í kringum Koh Phi Phi Lay – þar sem við urðum svo frægar að stoppa við þá frægu strönd sem var notuð sem tökustaður í myndinni The Beach. Við skelltum okkur í tæran sjóinn (held að ég hafi aldrei séð jafn tæran og fallegan sjó!) og snorkluðum að nálægri strönd þar sem ég hugsa að ég gæti alveg eytt það sem eftir væri ævi minnar! Þetta er svo fallegt… að það er varla hægt að lýsa því með orðum. Það er bara ekkert annað fyrir ykkur lesendur góðir að skella ykkur sjálfir ;0) En fyrir þá sem ekki geta það ættu að koma inn myndir von bráðar ….

Eftir svaml í sjónum var brunað að næstu eyju sem heitir nánast það sama – Koh Phi Phi Don. Þar fengum við hádegisverð og smá frjálsan tíma. Að lokum sigldum við heim í síðdegissólinni, uppi á dekki með tásurnar danglandi fram af skipinu – Hvað gæti verið betra??

Þar sem við stöllur erum svo ótrúlega öflugar og til í allt ákváðum við að skella okkur í Jungle ferð. Þar byrjuðum við á að skella okkur í eina heita laug (jú Tælendingar eiga víst líka heitar uppsprettur eins og við íslendingar). Vatnið var eitthvað um 36 gráður en við máttum alls ekki vera lengur en í 20 mínútur. Annað væri bara of hættulegt fyrir heilsuna.  Á þessari stundu varð okkur hugsað til allra íslendinganna sem flatmaga í heitu pottunum á Íslandi. Eftir að hafa bleytt sig aðeins í hitanum röltum við í gegnum skóginn þar sem sumir stígarnir voru þaktir rótum og á öðrum stöðum þurftum við að stikla á trjástubbum.

Leið okkar lá í aðra laug sem var nú reyndar ekki heit uppspretta þannig að við gátum svamlað í henni að vild. Hún hafði reyndar þá sérstöðu að vatnið var nánast grænt á litinn og dregur hún nafn sitt af því – Emerald Pool.

Eftir nokkuð gott svaml var auðvitað fengið sér eitthvað í gogginn. Enda veitti ekki af því næsta stopp var Tígrisdýrahellirinn. Hmmm nei það voru víst engin tígrisdýr þar en óvænta ánægjan var að við máttum klöngrast upp 1237 tröppur uppá fjallstopp!! Sem við og gerðum á hálftíma! Og geri aðrir betur. Uppi á fjallstoppinum höfðum við frábært útsýni en þar var jafnframt þessi gríðarstóri gyllti Búdda. Húff… ég hefði sko ekki viljað vera að vinna við að koma honum upp og í gír…. Það hefði alveg mátt halda að við hefðum skellt okkur í poll þegar við komum niður…. held að ég þurfi ekki að segja meira um það.

Þegar niður var komið biðu okkar þar nokkrir apar sem voru ótrúlega gæfir og alveg til í að borða eitthvað frá okkur. Auður gaf nokkrum banana og ég gaf einum örlítið snakk og þakkaði hann pent fyrir sig með því að setja loppuna á sér í lófann á mér í dágóða stund. Hann var meira að segja svo þakklátur að hann gerði heiðarlega tilraun til að stela snakkpokanum hennar Auðar sem átti sér einskis ills von við að taka myndir.

Okkar beið svo einstaklega ,,skemmtilegt” 35 tíma ferðalag og erum núna staddar í norður hluta Tælands – nánar tiltekið í Chiang Mai. Hérna höfum við þeyst um götur borgarinnar á hjólum, skellt okkur á næturmarkaðinn þar sem nokkrir þúsundkallar fengu að fjúka í staðinn fyrir góðan varning og eyddum svo deginum í dag í það að læra að elda tælenskan mat. Ég get nú alveg sagt ykkur það að við erum snilldar kokkar!! ;0)

Á morgun er svo förinni heitið út í frumskóginn. Þar ætlum við að eyða næstu dögum í að skoða fallegt landslag, fara á fílsbak, river rafting og heimsækja þorp innfæddra ættbálka, þar sem við munum eyða nóttunum. Það verður spennandi að sjá og vita hvað gerist í þeirri ferð !! En við höfum heyrt að mikið sé um snáka á þessum slóðum ;0)

Kveðjur úr pottunum….
Begga

Á bólakafi!!

Published by begga on mars 1, 2008 in Blogg. 6 Comments

… já það má með sanni segja að ég hafi verið á bólakafi undanfarna daga….. og ekki bara í vatni heldur einnig í lærdómi. Gott að vita að heilasellurnar virka ennþá ;0)

Námskeiðið sem ég tók var 4 dagar – þar sem við þurftum að læra heila bók (já takk fyrir og það á ensku) um köfun, horfa á myndband um köfun og svo svara heilmiklum spurningum. Ég er því orðin mun fróðari m.a. um lofþrýsting í undirdjúpunum, strauma hafsins og hvernig maður eigi að haga sér í undirdjúpunum. Nú og svo var að skella sér í sjóinn!!

Fyrsta köfunardaginn lærðum við að græja töskurnar með öllum þeim tilheyrandi búnaði sem þarf til að kafa. Svo var okkur ,,skutlað” á longtail báti út að bátnum sem skólinn á og notar til köfunar. Um borð eru loftkútarnir til staðar (og nei ég get sagt ykkur að þeir eru ekki bara fullir af súrefni!!) sem og þyngdarbelti… jebb til að geta sokkið niður á hafsbotn. Á meðan fleyið siglir að þeim stað sem á að kafa á nýtir maður tímann til að græja sig til og fara yfir búnaðinn sem og köfunina.

Til að geta klárað þetta námskeið þarf maður að ná tökum á ákveðinni færni til að geta bjargað sér úr ýmsum háska. T.d. þurfti að taka af sér köfunargleraugun, synda án þeirra, setja þau aftur á sig og tæma vatnið úr þeim. Þá var skrúfað fyrir súrefnið, bara þannig að maður finndi fyrir því hvernig það væri. En ekki að óttast! Um leið og ég fann fyrir því að súrefnið væri búið þá gaf ég kennaranum ákveðið merki og hann skrúfaði frá strax aftur. Nú svo þarf maður að geta notað súrefni frá öðrum sem og kunna ýmsar aðrar kúnstir með loftið. M.a. þurfti ég að fara niður á 8 metra dýpi og komast alla leið aftur upp á yfirborðið, án þess að anda að mér en jafnframt án þess að fara of hratt! En það skemmtilega við þetta er að um leið og maður fer ofar minnkar þrýstingurinn á lungunum sem veldur því að loftmagnið sem er í þeim eykst (hmmm var þetta nokkuð of flókið fyrir einhverja??). 

 En það er ekki nóg að læra ýmsar kúnstir með loftið heldur þarf líka að læra að stjórna hæðinni neðansjávar. Það má hvorki fara of hratt upp né niður (köfunarveiki ef er farið of hratt upp og ekki er hægt að losa um þrýsting m.a. í eyrum ef maður fer of hratt niður) en svo má heldur ekki ,,klessa” á sjávarbotninn! En með æfingunni tekst þetta – reyndar eru fæturnir á mér aðeins skrambúleraðir eftir að hafa rekist nokkrum sinnum á sjávarbotninn á meðan ég var að æfa mig.

Nú svo að þetta sé ekki nóg að þá þarf maður að fara í læknisskoðun (eins og þið hafið kannski áttað ykkur á í færslunni hérna á undan) og svo þarf að taka tvö sundpróf. Eitt þar sem má synda í blautbúningnum, með froskalappirnar og gleraugun og svo annað þar sem engin hjálpartæki eru leyfð og á endanum þarf maður að láta sig fljóta í 10 mínútur.

 Ég fór samtals í fjórar kafanir og mest niður á 17 metra dýpi. Ég get alveg sagt ykkur að undirdjúpin eru undurfögur. Það var nóg um fiska þarna niðri og ég sá m.a. Nemo og alla hans vini, tvær tegundir af englafisk, ál (sem ég sá sjálf ;0), trigger fisk (sem ég er bara ekki alveg viss hvert er íslenska heitið á en þetta er eini fiskurinn á þessum slóðum sem getur bitið ef farið er á hans yfirráðasvæði – en ég slapp við öll bit ;0) og ótalfleiri fiska en enga hákarla !!

Við sáum líka nokkuð stóra skel á flakki sem stoppaði skyndilega. Við lögðumst ofurvarlega á sjávarbotninn við hliðina á skelinni og biðum róleg. Eftir augnablik lyftist skelin á ný og út komu nokkrir fálmarar og klær og með því sama skundaði skelin á braut. Gróðurlífið er líka ótrúlega litríkt og fagurt á botninum og ekki skemmir að synda í kringum kóralana.

Eftir að hafa tekið þessar fjórar kafanir, lokapróf og náð tökum á öllum þeim tækniatriðum sem þarf að kunna, fyllti ég út umsóknina fyrir skírteinið. Kennarinn kvittaði svo undir, lét mig hafa bráðabirgðaskírteini og að lokum var kallað yfir veitingastaðinn fyrir utan skólann: ,,we have a new open water diver” og svo var klappað….. Þannig að ég er formlega komin með réttindi til að kafa hvar sem er í heiminum niður á 18 metra dýpi!

Þetta er ótrúlega frábær upplifun fyrir þá sem hafa tækifæri ;0) Svo er bara spurning hvenær maður hendir sér næst í sjóinn ;0)

En við stöllur erum núna komnar til Krabi og er planið að kíkja á eyjuna þar sem The Beach var tekin upp, en hún á að vera undurfalleg. Annars eru eiginlega allar strendurnar hérna undurfallegar. Hérna ætlum við að vera í nokkra daga og njóta þess sem suður Tæland býður uppá áður en við höldum norður.

Kveðja

Kafarinn ;0þ

Ps. Ég tók vatnshelda myndavél með mér í undirdjúpin og spreðaði heilli filmu þarna niðri. Aldrei að vita nema að nokkrar myndir eigi eftir að ramba inná síðuna ef tækjabúnaður verður fyrir hendi ;0)