Þessi tvö mjög líku orð standa fyrir tvo mjög ólíka tíma í Kambódíu, bjarta og svarta. Angkor er alls staðar að finna; á fánanum, bolum, sígarettupökkum, bjórnum… Angkor er stolt Kambódíu, minjar höfuðborga khmer veldisins (800 – 1500 e.kr.), blómatíma í sögu þessa lands. Hof og hallir frá þessum tíma eru nú á heimsminjaskrá UNESCO og laða að sér um milljón ferðamenn á hverju ári, þar á meðal okkur en við eyddum þar þremur dögum, tvemur á hjólum og einum á túktúk.
Angkar er hins vegar veldi rauðu khmeranna, hermannanna sem yfirtóku landið árið 1975 eftir að hafa unnið borgarastríðið gegn ríkisstjórn Lon Nol. Þeir hröktu allt fólk úr borgum og bæjum landsins með það í huga að byggja upp hið fullkomna ríki, sjálfbært ríki bænda þar sem allir væru jafnir. Jafnréttið náði hins vegar ekki til þeirra sem höfðu kynnst borgarlífinu, menntað sig, voru af erlendu bergi brotnir - þeirra sem höfðu orðið fyrir utan að komandi áhrifum. Þeir voru spilltir og þeim þurfti að útrýma. 1,7 milljón manna létu lífið eða um 25-30% af íbúafjölda landsins. Sumir fengu að finna fyrir hamrinum, skotunum.. aðrir dóu úr hungri og sjúkdómum. Maturinn sem fólkið vann að hörðum höndum við að rækta frá sólarupprás til sólseturs var sendur norður til Kína í skiptum fyrir vopn og allir menntaðir læknar og hjúkrunarfræðingar höfðu ýmist verið teknir af lífi eða þorðu ekki fyrir sitt litla líf að gefa sig fram…
Í land khmeranna komum við stöllur þann 25. mars síðastliðinn alveg algjörlega peningalausar… Síðasti aurinn minn fór í vegabréfsáritunina og Berglind náði að skrapa saman nógum pening til þess að koma okkur til næsta bæjar, Stung Treng. Í rútunni á leiðinni varð okkur báðum litið á úrið hennar Berglindar. Við ættum að komast nokkuð langt á peningnum sem fengjum fyrir það… Ég lét hugann reika um bakpokann minn í leit að einhverju söluhæfu. Mér kom ekkert í hug. Við gætum gengið á milli veitingastaða og boðið fram vinnu okkar.. fengið mat og skjól yfir höfuðið í staðinn!?
Klukkan var um þrjú þegar við stigum út úr rútunni í Stung Treng. Miðastrákurinn sagðist kannski geta komið okkur áfram til Phnom Penh, höfuðborgarinnar, en svo reyndist ekki. Rútan var full. Við skelltum bokunum á bakið og tókum að ráfa um bæinn í leit að hraðbanka.
Eftir ágætis göngu í hitamollunni, stopp á nokkrum stöðum þar sem við reyndum að gera okkur skiljanlegar með hjálp tungumáladálksins í LP, römbuðum við á eina bankann í bænum. Við greikkuðum sporin og tókum að píra augun… atm.. ATM! Við svifum inn í kaldan glerkassan sem umlukti hraðbankann og tókum að stíga villtan gleðidans. Þegar við komum aftur niður á jörðina tókum við eftir því að allt fólkið í kring var ýmist brosandi eða hlægjandi… Begga tók fram kortin, fyrst debet, svo kredit en bankinn samþykkti hvorugt. Röðin var komin að mér. Það var sama sagan. Hraðbankinn samþykkti aðeins kort frá Acleda bank!
Við gengum nokkuð niðurlútar fram hjá hlægjandi vörðum bankans. Ég hafði geymt 20 bhat frá því í Tælandi og við ákvaðum að skipta þeim. Ég fékk heil 2.500 riel eða um 50 sent bandaríkja dala. Það þýddi lítið annað en að halda göngunni áfram og nú tókum við stefnuna á rútufyrirtækin. Þar fengum við sama svarið frá öllum – engar rútur fyrr en í fyrramálið…
Hungrið var farið að segja töluvert til sín enda höfuð við ekkert borðað frá því eldsnemma um morguninn. Þegar öll von virtist úti var okkur bent á gistiheimilið
Nýjustu komment