Hanarnir byrjuðu að gala um klukkan fimm um nóttina, jafn vel fyrr… Við rumskuðum eitthvað við lætin en snérum okkur yfir á hina hliðina og tókum að hrjóta í kapp við gaggalagúin. Sólargeislarnir teigðu sig inn um gluggana og klukkan átta hafði herbergið breyst í sánu. Við teygðum úr okkur, nudduðum stírurnar úr augunum og komum okkur í sundgarmana. Ég rótaði aðeins í bakpokanum og fann loks tannburstann, tók til við að bursta óbragðið úr munninum og svo fékk allt að gossa í klósettið þar sem enginn var vaskurinn.
Við trítluðum af stað niður moldargötuna í leit að ágætis stað til þess að snæða morgunverð. Áður en við settumst inn á einn af stöðunum með útsýni yfir ána fengum við að setja batteríð fyrir myndavélina í hleðslu á netkaffihúsinu. Það voru tveir slíkir staðir á allri eyjunni og hvergi annars staðar hægt að komast í rafmagn yfri daginn. Á gististöðunum og veitingahúsunum var rafmagn milli klukkan sex og tíu á kvöldin. Á slaginu tíu varð allt svart. Einu ljóstírurnar voru varðeldar og kertaljós frá ströndinni þar sem ferðalangarnir söfnuðust saman og spiluðu á gítar…
Eftir ágætlega túristalegan morgunverð - hafragraut með bönunum (reyndar verður baguette með spældu eggi eða músli með ávöxtum oftar fyrir valinu) héldum við til baka að gistiheimilinu okkar og fengum leigð hjá þeim hjól. Við tókum stefnuna að næstu eyju, Don Khon.
Við hjóluðum eftir moldarstígnum þeim eystri – Sunrise – fram hjá böngalóum og veitingastöðum. Inn á milli mátti sjá upplift hýbýli innfæddra þar sem börnin röltu um berrössuð, hanarnir og hænurnar vöppuðu um allt með ungana sína og svínin veltust um í forinni. Við þurftum að gæta þess nokkuð vel að hjóla ekki yfir hænsin sem æddu út á veg þegar minnst varði.
Við eyddum deginum á Don Khon og byrjuðum á því að freista gæfunnar í Höfrungavík. Við vorum því miður ekki það heppnar að berja þá augum og eftir að hafa sleikt sólina svolítið á hvítri ströndinni settumst við niður og snæddum hádegisverð. Drepa þurfti kjúklinginn fyrir réttinn minn – eða það hefði mátt halda það miðað við biðina eftir matnum. Við sátum þó hinar rólegustu – enda ekkert betra að gera. Eftir ljúffenga máltíð héldum við upp að fallegum fossi. Hann reyndist heldur kraftmeiri en ég hafði ímyndað mér og ég endaði á því að skella mér útí eina lækjarsprænuna – leið örlítið eins og litlu barni í polli.
Á leiðinni heim var okkur boðið að smakka Lao mat með nokkrum innfæddum. Við þáðum að sjálfsögðu boðið. Einn Ameríkani hafði slegist í för með okkur og tárin láku niður eldrauðar kinnar hans eftir aðeins einn bita. Við Begga hljótum að hafa öðlast töluvert þol gegn sterkum mat úti á Indlandi. Varirnar og munnurinn loguðu en við náðum algjörlega að halda svalleikanum.
Um kvöldið borðuðum við aftur á einum af veitingastöðunum við ána og héldum frekar snemma í háttinn…
Nokkurn veginn svona var annar af tveimur dögunum okkar á Don Det, Si Phan Don – einni af fjögur þúsund eyjunum sem áin Mekong myndar í suður Laos.
Þá er enn ein sérdeilis prýðileg rútuferðin afstaðin.
Við lögðum í hann frá Vang Vieng klukkan eitt að hádegi. Við vorum sóttar upp að dyrum hótelsins og svo var tekinn smá rúntur um bæinn í leit að fleiri ferðalöngum. Þegar þeir voru komnir í leitirnar héldum við að langferðabílnum fyrir virkilega mikilvæga fólkið.
Tíminn leið alveg ótrúlega hratt þrátt fyrir mikinn hita og svita og áður en við vissum var klukkan orðin hálf sex og við stöllurr lentar í sjálfri höfuðborginni, Vientiane. Við röltum um götur borgarinnar í leit að einhverju ætliegu og létum tímann líða þar til næsta rútuferð tæki við. Það reyndist vera túk túk ferð í um klukkutíma að næstu rútu og sú rúta var sko alls ekki slæm. Bara sú allra besta sem við höfum nokkrun tíma stigið fæti inní. Við erum að tala um rúm með kodda og sæng og þetta líka fína kareokie í tækinu. Við áttum þarna ljúfa nótt og lentum í Pakse um klukkan sjö að morgni dags. Við tókum túk túk að næstu rútustöð og þaðan voru um þrír og hálfur tími að staðnum þar sem báturinn beið okkar… Já, eftir aðeins um tíu mínútna bátsferð vorum við komnar á leiðarenda! - til Don Det, einnar af fjögur þúsund eyjunum sem áin Mekong myndar hér í suður Laos.
Ég held að pallbílaferðin hafi verið sú skemmtilegasta í þessari ferðaseríu. Þar vorum við Begga í algjörum minnihluta, einu Evrópubúarnir og í raun einar um það að vera ekki af asísku bergi brotnar. Það voru þó þrír aðriri ferðalangar með í för, ein stúlka frá Kóreu og eitt par frá Kína. Sú kóreiska var mjög skemmtileg. Hún hafði verið að ferðast um í Kína og gerðist því sjálfskipaður túlkur hópsins. Hún náði að tjá sig eitthvað á kínversku og spjallaði af bestu getu við alla Lao-ana á þeirra máli. Hún reyndi meira að segja að fá útskýrigu á því af hverju svo margir karlmenn frá Laos safna nöglinni á litla putta vinstri handar. Þeir virðast klippa allar neglur reglulega en litlafingursnöglin virðist fá að dafna óáreitt. Ég held reyndar að þeir snyrti hana til, geri hana jafn vel aðeins beittari og fínni… Við fengum því miður ekkert svar - hafið þið einhverja hugmynd?
Fyrir utan skemmtilegar samræður áttum við nokkur góð stopp á leiðinni þar sem pallbílinn umkringdist af sölukonum með ýmsa matvöru til sölu. Þær tróðu vörunni inn um öll skúmaskot og í fyrsta stoppi fylltist pallurinn nánast af einhvers konar rótarávexti. Hann líktist helst næpu en bragðaðist þó alls ekki eins. Einn Laomannanna var svo almennilegur að gefa okkur að smakka 
En þar sem ég er nú farin að tala um rútuferðir verð ég eiginlega að segja ykkur frá því sem kom fyrir í einni slíkri á Indlandi.
Við vorum á ferðalagi um Rajastan, á leðinni milli Agra og Ajmer (Puskhar). Þetta var næturrúta og á þeim tíma sem við vorum þarna var ansi kalt á nóttunni eða rétt um fjórar gráður á celcius. Við vorum í svokölluðum sleeper - rútan var í raun tvískipt, sæti fyrir neðan og rúm fyrir ofan. Við höfðum komið okkur vel fyrir, dregið gardínurnar fyrir og áttum fyrir höndum um tíu tíma rútuferð.
Eftir aðeins um hálftíma hafði rútan stoppað tvisvar, sennilega til þess að taka uppí fleiri farþega. Það er nú svo sum ekki frásögu færandi nema fyrir það að þegar við erum að leggja i hann á heyrum við þetta líka svakalega brothljóð. Við lágum inni í kelfanum okkar og fórum að ímynda okkur alls kyns hluti. Einhverjir fóru að sópa upp glerbrotunum og svo var haldið í hann. Í hvert skipti sem við áðum eftir atvikið heyrðist kallað Jaipur.. og eitthvað meira mas. Þegar við komum loks á þann stað (Jaipur) fengum við að vita ástæðuna. Framrúaðan hafði gjörsamega smallast og greyið bílstjórinn hafði keyrt í nístings kulda í um fjóra tíma með enga framrúðu! Við skiptum um rútu í Jaipur, þ.e. tróðum okkur einhvers staðar þar sem enn var pláss og náðum að sofa alveg ótrúlega vel sitjandi í þrönginni.
Við verðum hérna á Don Det til 25. mars en þá er förinni heitið yfir til Kambódíu.
Hafið það gott og gleðilega páska!
Kveðja,
Auður
Nýjustu komment