Okkur leist ekki á blikuna þegar við silgdum um Halong Bay í áttina að Cat Ba. Báturinn tók dýfur í ölduganginum og himininn grúði yfir okkur grár og gugginn. Víetnömsku samfarþegar okkar virtust hafa mjög gaman af. Einn þeirra sat fremst í bátnum en færði sig þó aftar efir að hafa fengið yfir sig góða gusu og næstum dottið útbyrðis… Eftir um tveggja og hálfs tíma siglingu komumst við heilu og höldnu til Cat Ba.
Daginn eftir komu okkar til eyjunnar fórum við í siglingu ásamt þremur Bretum. Upp úr sjónum allt í kringum okkur risu kalkklettar og upp við þá flutu litskrúðug fiskiþorp. Við stoppuðum eftir um klukkutíma siglingu og skelltum okkur um borð í tvímenningskayak. Við rérum milli kletta og þorpa og komum auga á nokkrar marglittur í sjónum, nokkrar þeirra risavaxnar. Á dagskránni var talað um sundsprett og snorkl en sjórinn var alls ekki freistandi. Þorpsbúar létu allt flakka beint í sjóinn, rusl og úrgang.. Góð skán var yfir öllu vatninu og sums staðar safnaðist ruslið fyrir.
Næsta stopp var við helli nokkurn. Við gengum inn í myrkrið búin nokkrum vasaljósum. Leiðsögumaður okkar rak upp stór augu þegar við Berglind birtumst uppi í einum munna inni í hellinum. Hann hafði greinilega stórlega vanmetið klifurgetu okkar á flippfloppurum…
Eftir klöngrið í hellinum var komið að hádegismatnum. Tofu, spínat, gúrkur, hrísgrjón og egg. Hádeigsumræður snérust aðallega um Leonardo DiCaprio, hversu æðislegur og sannfærandi hann væri. “Ef ég væri hommi væri ég ástfanginn af honum!” Lét einn Bretinn út úr sér. Stuttu síðar var hann farinn að bera tærnar á sér saman við tær vinar síns…
Daginn eftir fórum við í fjórtán kílómetra göngu um þjóðgarð eyjunnar. Við vöknuðum um morguninn við þrumur og eldingar en við Íslendingarnir létum það ekki á okkur fá. Stígurinn var háll og liðaðist um fimm hæðir, sú hæsta um 520 metrar.
Leiðsögumaðurinn náði sér í grein, lagaði hana til og svo gengum við inn í sefið. Hann gekk fyrstur og barði greininni í gróðurinn sem umlukti fætur okkar. “Is it because of the snakes?” … “Yes” sagði hann og hélt áfram lengra inn í sefið. Við hikuðum aðeins en héldum svo rakleitt í humátt á eftir honum, vonandi það besta…
Annars snérist gangan aðallega um að bægja geitungunum frá sér og berjast við að renna ekki á rassinn í allri bleytunni.
Þýsk kona á fimmtugsaldri skoppaði um klettana með okkur. Hún talaði um að fara til Íslands einhvern daginn og ég sagði henni frá því að hún væri örugglega velkomin í hús foreldra minna. Þar væri allt fullt af Þjóðverjum og Frökkum á sumrin. Hún fékk netfangið hjá mér áður en við kvöddumst.
Þann fjórtánda var svo komið að Kína!
Hver skyldi hafa unnið “kapphlaupið” til Nanning?
Nýjustu komment