Já, það segið þið satt, tvær stelpur eru heldur hraðskreiðari en einn drengur limalaus…
Við tókum líka þann pól í hæðina að breyta um áætlun á síðustu stundu. Í stað þess að fara í gegnum vináttuskarðið við Dong Deng tókum við bát frá Cat Ba til Halong City og þaðan rútu að landamærunum við Dongxing. Þegar við komum inn í landamæraborgina biðu okkar nokkrir mótorknapar ólmir í að flytja okkur síðasta spölinn yfir til Kína. Við hentumst á bak og þustum af stað. Við mærin stóð lítill kofi, þar réttum við putta og pening inn um litla lúgu og fengum í staðinn aðgöngumiða inn í einskinsmanns landið. Víetnamarnir réttu fram einn putta fyrir einn miða en við heila fimm. Með miðana i höndunum héldum við af stað yfir brúna sem skilur að löndin.
Í Kína tóku á móti okkur söluglaðir bílstjórar og ökuþórar sem allir höfðu bunka af kínverskum yuan í vasanum. Við skiptum víetnömsku dongunum eftir að hafa rökrætt nokkuð um gengið. Með yuan í farteskinu komum við okkur á rútustöðina og þaðan til Nanning.
Við röltum upp á aðra hæð á rútustöðinni í Nanning. Klukkan var farin að ganga í tíu og við vissum ekki alveg hvernig við ætluðum að koma okkur niður í bæ. Sævar var með Lonely Planet Kína í sínum fórum svo við vorum nokkuð bjargarlausar. Við snérumst aðeins í hringi og skimuðum eftir einhvejru sem gæti líkst klósetti. Við komum loks auga á álitlegan stað og okkur til mikillar gleði römbuðum við á upplýsingarborð í leiðinni. Við settum okkur í stellingar og byrjuðum að leika lestarstöð - tjú, tjú, tsikkatikka, tsikkatikka, tsikkatikka, tjú, tjú - og byggðum hús með höndunum. Konan leit á okkur nokkuð hissa “train station?” - “yes, bus to the trainstation, please” sögðum við með bros á vör.
Við fórum á “Hlemm” og biðum eftir strætó nr. 213. Við vorum varla komnar á staðinn þegar maður nokkur vatt sér upp að okkur og spurði hvort við ætluðum á lestarstöðina. Þegar játtum þvi endurtók hann stöðugt “Bus 213.” Hjálpsemin skein af manninum og hann sagði okkur reglulega að fara varlega eftir að við höfðum lagt af stað með strætónum.
Við römbuðum nokkuð fljótt á álitlegan veitingastað rétt hjá lestarstöðinni. Við bentum á eitthvað sem okkur leist ágætlega á og reyndum einning að fá soya sósu sem var hvernig sjáanleg en fengum þess í stað glas með heitu vatni. Við hliðina á veitingastaðnum var netkaffi og þar gátum við fundið upplýsingar um hótelið sem Sævar hafði valið.
Við bjuggumst við að lenda í töluverðum vandræðum án Lonely Planet þar sem enskukunnátta Kínverja er með lakari móti en ferðin til Nanning gekk vonum framar 
Nýjustu komment