Tag Archive for 'Víetnam'

Halong Bay

Published by audur on apríl 18, 2008 in Blogg. 3 Comments

Okkur leist ekki á blikuna þegar við silgdum um Halong Bay í áttina að Cat Ba. Báturinn tók dýfur í ölduganginum og himininn grúði yfir okkur grár og gugginn. Víetnömsku samfarþegar okkar virtust hafa mjög gaman af. Einn þeirra sat fremst í bátnum en færði sig þó aftar efir að hafa fengið yfir sig góða gusu og næstum dottið útbyrðis… Eftir um tveggja og hálfs tíma siglingu komumst við heilu og höldnu til Cat Ba.

Daginn eftir komu okkar til eyjunnar fórum við í siglingu ásamt þremur Bretum. Upp úr sjónum allt í kringum okkur risu kalkklettar og upp við þá flutu litskrúðug fiskiþorp. Við stoppuðum eftir um klukkutíma siglingu og skelltum okkur um borð í tvímenningskayak. Við rérum milli kletta og þorpa og komum auga á nokkrar marglittur í sjónum, nokkrar þeirra risavaxnar. Á dagskránni var talað um sundsprett og snorkl en sjórinn var alls ekki freistandi. Þorpsbúar létu allt flakka beint í sjóinn, rusl og úrgang.. Góð skán var yfir öllu vatninu og sums staðar safnaðist ruslið fyrir.

Næsta stopp var við helli nokkurn. Við gengum inn í myrkrið búin nokkrum vasaljósum. Leiðsögumaður okkar rak upp stór augu þegar við Berglind birtumst uppi í einum munna inni í hellinum. Hann hafði greinilega stórlega vanmetið klifurgetu okkar á flippfloppurum…

Eftir klöngrið í hellinum var komið að hádegismatnum. Tofu, spínat, gúrkur, hrísgrjón og egg. Hádeigsumræður snérust aðallega um Leonardo DiCaprio, hversu æðislegur og sannfærandi hann væri. “Ef ég væri hommi væri ég ástfanginn af honum!” Lét einn Bretinn út úr sér. Stuttu síðar var hann farinn að bera tærnar á sér saman við tær vinar síns…

Daginn eftir fórum við í fjórtán kílómetra göngu um þjóðgarð eyjunnar. Við vöknuðum um morguninn við þrumur og eldingar en við Íslendingarnir létum það ekki á okkur fá. Stígurinn var háll og liðaðist um fimm hæðir, sú hæsta um 520 metrar.

Leiðsögumaðurinn náði sér í grein, lagaði hana til og svo gengum við inn í sefið. Hann gekk fyrstur og barði greininni í gróðurinn sem umlukti fætur okkar. “Is it because of the snakes?” … “Yes” sagði hann og hélt áfram lengra inn í sefið. Við hikuðum aðeins en héldum svo rakleitt í humátt á eftir honum, vonandi það besta…

Annars snérist gangan aðallega um að bægja geitungunum frá sér og berjast við að renna ekki á rassinn í allri bleytunni.

Þýsk kona á fimmtugsaldri skoppaði um klettana með okkur. Hún talaði um að fara til Íslands einhvern daginn og ég sagði henni frá því að hún væri örugglega velkomin í hús foreldra minna. Þar væri allt fullt af Þjóðverjum og Frökkum á sumrin. Hún fékk netfangið hjá mér áður en við kvöddumst.

Þann fjórtánda var svo komið að Kína!

Hver skyldi hafa unnið “kapphlaupið” til Nanning?

Erum enn á lífi…

Published by begga on apríl 11, 2008 in Blogg. 1 Comment

…. ótrúlegt en satt eftir alla kílómetrana sem við höfum lagt að baki á undanförnum vikum….

 Ætla bara rétt að láta ykkur vita að núna erum við komnar til Cat Bá/Halong Bay í norður Víetnam. T’ókum sem sagt að ég held bara hálfa Víetnam á síðastliðnum sólarhring. T’ókum smá stopp í Hué þar sem við skoðuðum Citadelið (hmmm veit einhver íslenska orðið??). Héldum reyndar að við myndum andast þar úr hita og svita…. hann gjörsamlega lak af okkur bara við það að hugsa.

Hérna ætlum við að vera í nokkra daga… plönuð er bátsferð/kajakaferð á morgun og hinn dagurinn fer í göngur hérna um þjóðgarð eyjunnar. Svo er það bara Kína eftir 4 daga þar sem við munum hitta Sævar….

Kveð ykkur í bili….

Begga - orðin útsjóuð í rútu-/báts- og mótorhjólaferðum…. ;0)

Með vindblásið hár…

Published by begga on apríl 8, 2008 in Blogg. 3 Comments

Uuuu nei kannski ekki alveg… yfirleitt var það klesst eftir hjálminn ;0)

Það var hins vegar dásamlegt að bruna um ,,Miðhálendi” (Central Highlands) aftan á mótorhjóli, með vindinn framan í sig og sólina á bakinu. Þetta var alveg hreint dásamleg leið til þess að kynnast landi og þjóð. Ökuþórarnir okkar, Binh og Chan, óku okkur af miklu öryggi um vegi Víetnam og sögðu okkur ýmislegt bæði um land og þjóð. Við komumst líka að því að þeim fannst ansi gaman að segja brandara og gamansögur - nokkrum sinnum!! Brosið var alveg farið að frosna þegar við heyrðum sama brandarann í fjórða skiptið - með tilþrifum.
Við sáum heilmargt og heimsóttum marga staði á leiðinni. Við heimsóttum múrsteins verksmiðju sem samanstóð nánst af fjórum konum sem framleiða tugþúsundir múrsteina á hverjum degi - í hitanum! Við komum við í svepparækt þar sem Binh keypti sveppi sem voru djúpsteiktir um kvöldið… mmm algjört lostæti. Í þessari rækt var líka einn snákur sem okkur bauðst til að halda á… sem við og gerðum ;0) og það ekkert smá flykki. Hann var áreiðanlega 2 til 2,5 metrar að lengd og frekar þungur… en algjörlega meinlaus. Annars værum við líklegast ekki hérna ;0) Nú svo sáum við auðvitað hrísgrjónaakra, þurrkuð hrísgrjón, hrísgrjónakökugerð og núðlugerð - nánast allt sem tengist hrísgrjónum! Við skoðuðum nokkur gúmmítré og hvernig er náð í gúmmíið, hvernig víetnamarnir nýta sprengjubrot til að búa til hnífa og nokkur stríðsminnismerki. Við fórum líka í nokkur ættbálkaþorp og hittum fyrir innfædda.
Einn morguninn vörðum við líka áreiðanlega hátt í klukkutíma á munaðarleysingjahæli. Börnin voru fljót að stökkva í fangið á manni þegar við birtumst og settumst á gólfið. Það var jafnvel ekki bara eitt heldur nokkur og þau sátu sem fastast nema þegar þau stukku til og náðu sér í kex. Þau voru samt ekki lengi í burtu og komu strax aftur í fangið hjá manni. Ég held að ég mæli fyrir munn okkar beggja þegar ég segi að við hefðum alveg getað tekið nokkur með okkur heim.

Flest þeirra voru bara í buxum eða berrössuð, sá held ég ekki nema eitt barn með bleyju. Það skýrir því nokkuð vel að myndast hafði ágætis pollur á gólfinu, sem ég og áreiðanlega fleiri stigu í. Nokkrir stórir kubbar voru á gólfin sem þau gátu leikið sér með.
Nokkrir bangsar héngu í loftinu en annað dót sáum við ekki. Börnin veltust bara þarna um á flísagólfinu potandi í hvort annað.

Ég verð að segja að þar sem ég var í þróunarsálfræðiáfanga á síðasta ári, þá voru þarna nokkur góð skólabókardæmi um börn sem eru á eftir í ýmsum þroska vegna ónægrar örvunar. Barn sem var sagt að væri 3 ára, hélt ég að væri ca eins og hálfs árs. En svona er víst lífið fyrir suma. Þessi heimsókn styrkti held ég bara þá hugmynd um að fara í framtíðinni í sjálfboðaliðastarf á munaðarleysingjahæli.
 Síðustu dagana fórum við svo Ho Chi Minh slóðina sem ég verð að segja er ótrúlega falleg leið. Við nutum útsýnisins lengst uppi í trjávöxnum hlíðunum. Víetnam hefur verið aðeins frábrugðnara hinum suð-austur Asíu löndunum að því leitinu til að fjöllin hafa ekki verið jafn þakin trjám. Fjallvegurinn var heldur bara alls ekki svo slæmur. Um leið og maður brunaði framhjá vinnandi fólki, börnum á leiðinni í og úr skóla eða í gegnum þorpin, veifaði maður og brosti og fékk borgað í sömu mynt. Fólkið hérna er ótrúlega vingjarnlegt og virðist enn ekki hafa ,,uppgötvað” að betla af ferðalöngunum eins og hefur tíðkast sumsstaðar þar sem við höfum verið.
Að lokum verð ég að minnast á matinn sem rann mjög ljúft niður. Ásettum okkur það að borða nánast eingöngu víetnamskan mat sem Binh var svo ótrúlega duglegur að panta fyrir okkur. Held samt að við séum búnar að vera að borða ágætlega mikið af núðlum undanfarna daga en þær hafa þó oft og tíðum verið ferskar - sem er algjört lostæti ;0) Eitt kvöldið fengum við okkur líka mat sem við þurftum að rúlla sjálfar inní hrísgrjónapönnuköku. Húff ég verð að hætta áður en lyklaborðið brennir yfirum af slefi ;0)
Við erum því tvær frekar ánægðar en vindbarðar, íslenskar stúlkukindur nýkomnar af fjöllum og lentar í Hoi An. Líklegast förum við til Hué á morgun en við eigum ca viku eftir hérna í Víetnam áður en við förum yfir landamærin til Kína.

Tam biet
Berglind

Lystisemdir Nah Trang

Published by begga on apríl 3, 2008 in Blogg. 1 Comment

Jú við Auður erum alltaf að vinna í því að fikra okkur lengra upp Víetnam. Erum núna staddar í Nah Trang, sem má segja að sé nokkurs konar strandbær.

Vorum svo ótrúlega heppnar að í gærkvöldi var okkur skutlað af Papa Hahn (engar áhyggjur, þið fáið áreiðanlega að heyra allt um hann síðar ;0) á veitingistað í ábyggilega 2km fjarlægð þar sem við gistum. Á þessum veitingastað mátti einungis sjá innfædda… enda var matseðilinn á víetnömsku. Papa Hahn hjálpaði okkur að panta og fengum við á borðið okkar dýrindis grillaðar rækjur og heilgrillaðan fisk. Þetta var bara ljúffengt og bragðgott…. held að ég fái bara vatn í munninn við tilhugsunina ;0)

Annars afrekaði ég það í dag að fara í mína fyrstu köfun sem viðurkenndur kafari. Ég var að sjálfsögðu mjög stolt af því að geta sýnt bráðabirgðaskírteinið mitt…. og geta sagt það að sjálfsögðu kunni ég ,,táknmálið” ;0) Ég get nú ekki sagt að ég hafi þurft að hafa mikið fyrir hlutunum. Græjunum var pakkað og komið um borð fyrir mig, settar upp og gengið frá á eftir. Ég þurfti ekki einu sinni að koma mér í froskalappirnar sjálf ;0) Kafaði tvisvar og verð að segja að undirdjúpin hér eru mjög svipuð og í Tælandi. Sá kannski örfáa öðruvísi fiska, marglyttu og svo nokkur fiskabörn - sem voru að sjálfsögðu ógurlega sæt ;0)

Eftir köfunina skelltum við Auður okkur svo á hjólum í spa. Já maður verður nú að verðlauna sig fyrir svona ,,erfiðisvinnu”. Byrjuðum á því að drulla okkur út í leðjubaði og skelltum okkur svo í ýmsar sturtur, potta og sundlaugar. Það var alveg hreint dásamlegt að láta þreytuna líða úr sér á þessum fallega og skemmtilega stað…. og já það má nú svona til gamans geta að þetta var HEITT vatn! ;0)

Annars fáið þið ekkert að heyra frá okkur fyrr en eftir 5-6 daga þar sem við erum að fara á mótorhjólum inní landið. Þá fáið þið eflaust líka að heyra eitthvað um Papa Hahn og the Easy Riders… ef þið verðið stillt og þæg börnin góð ;0)

Kveðja

Begga….. aka mótorhjólapían ;0)