Asía 2008

Við stigum niður faraldsfætinum í Xingping þann 19. apríl, litlu snotru þorpi við Li ána.

Tamir, vinur okkar frá Ísrael, hafði bent okkur á staðinn en hann hafði eytt þarna nokkrum vikum, vann á einum veitingastað bæjarins og fékk borgað í mat og gistingu. Við tókum stefnuna beint á vinnustað hans, “This Old Place,” og flúðum í leiðinni hópinn af söluglöðu konunum sem tóku á móti okkur á rútustöðinni.

Um daginn skelltum við okkur í siglingu á bambusbát niður ána. Útsýnið var stórfenglegt, enda að finna aftan á 20 yuan seðlinum (þess má geta að Mao formaður er að sjálfsögðu framan á téðum seðli, nýklipptur og fínn. Og ekki nóg með það - hann er á þeim öllum!).

Við gátum skemmt okkur við sprauta úr vatnsbyssu á saklausu kínversku ferðamennina sem sigldu fram hjá. Eftir ágætis siglingu stoppuðum við á lítilli strönd fullri af sölukonum á öllum aldri, beinum og bognum í baki, sléttum og hrukkóttum. Sumar vildu selja okkur steikta krabba og fiska, aðrar hnetur og ávexti. Ein komin vel á aldur elti okkur heillengi með sítrusávöxtinn sinn og við gátum ekki annað en keypt af henni einn til að smakka.

Um kvöldið kíktum við á einn af veitingastöðum bæjarins. Við vorum ekki mjög hungruð en ákváðum að fá okkur bita. Ég skellti mér á tómatsúpuna og viti menn, ég fékk heilt fat! Nóg fyrir tíu manns. Seinna um kvöldið ætluðum við að reyna að komast á sérstæðar fiskveiðar. Veiðimennirnir notast við fugla í stað veiðarfæra; fuglarnir stinga hausnum í vatnið í leit að fiskum, þegar þeir ná einum skjótast þeir upp á yfirborðið. Veiðimaðurinn hefur sett band utan um hálsinn á fuglinum svo hann geti ekki gleypt fæðuna og voila, fiskur er veiddur!
Því miður varð ekkert úr slíkri veiðiferð því bærinn var sofnaður.

Daginn eftir lögðum við í hann til Longji Titian, “hrísgrjónaakranna á bakbeini drekans.” Þegar við stigum út úr rútunni í Longsheng, næsta bæ við, tók MAMA á móti okkur. Hún varð okkar perónulegi leiðsögumaður, mamma og herforingi næsta sólarhringinn eða svo.

Við gistum hjá henni í litlu þorpi lengst uppi í fjöllunum. MAMA tilheyrir Yao minnihluta þjóðflokknum. Í Kína eru 55 minnihluta þjóðflokkar, sá fimmtugasti og sjötti er Han og honum tilheyra 92% Kínverja. Eins og flestir vita mega Kínverjar einungis eignast eitt barn vegna offjölgunar en fólk af minnihlutaþjóðflokkunum mega eignast tvö börn ef fyrra barn er stelpa. Þessi lög voru sett árið 1979 með það langtíma markmið að Kínverjar yrðu orðnir 700 milljónir árið 2050. Nú er íbúafjöldi í Kína um 1,3 milljarður.

Um kvöldið bauð fjölskyldan okkur inn í eldhúsið þar sem við sátum í kringum pottinn og drukkum heimabruggað vín úr sætum kartöflum. Við buðum þeim uppá harðfisk sem þeim fannst góður, smá ópalskot og sterkt nammi. Í pottinum mallaði eitthvað kjöt og kartöflur. Við vorum hikandi við að prófa og einn úr hópnum fór að reyna að lýsa dýrinu. Lítið, loðið, skríður á jörðinni… en hann var fljótt stoppaður og sá sem talaði hvað besta ensku sagði “uuu, já, þetta er lítið svín.” Beinin voru heldur smágerð til þess að vera grís, en ég smakkaði samt einn bita meðan Sævar lét skrýtin innyflin aftur í pottinn. Við erum nokkuð sammála um að þetta hafi verði rottukjöt…

Daginn eftir fór MAMA með okkur í göngu um hrísgrjónaakrana. Akrarnir eru á stöllum í hlíðum fjallanna í kring og ná mest upp í 800 m hæð. Allt þetta var gert með handafli og mesta hjálpartækið er sennilega hestur. MAMA sagði okkur reglulega að taka myndir af hinu og þessu, skreytti okkur með blómakrönsum, bjó til strábáta og stillti sér upp svo við gætum tekið myndir af henni.

Seinna um daginn fylgdi hún okkur alla leið upp í rútuna til næsta áfangastaðar, Zhaoxing.