| Hvað er uppi? |
|
Sævar - 31. maí 2004 @ 17:40 Volcán Arenal Fimmtudaginn 15. apríl var förinni heitið í norðurhluta Costa Rica að skoða eldfjallið Volcán Arenal. Það útleggst gróflega Sandeldfjallið á íslensku. Þetta er víst eitt af 10 virkustu eldfjöllum heims og það virkasta í Mið-Ameríku. Það hækkar um 7 metra á ári að meðaltali og yfirleitt rennur stöðugt úr því hraun. Þetta byrjaði þó ekki fyrr en árið 1968 en
Snemma um morguninn skutlaði María okkur á rútustöðina sem LP sagði að væri með ferðir til bæjarins næst eldfjallinu, La Fortuna. Svo við bara kvöddum og fórum inn. Þá var víst ekki hægt að fara til La Fortuna á þessari stöð. Við höfðum nú ekki mikinn tíma þar sem rútan átti að fara eftir um 10 mínútur svo við tókum bara fyrsta leigubíl sem við sáum og sögðum honum að við vildum fara til La Fortuna. Sú stöð var nú ekkert hrikalega langt frá, en of langt frá til að labba. Við drifum okkur bara um borð og reyndum að sofa á leiðinni. Loks komumst við svo til La Fortuna. Veðrið var nú ekkert æðislegt, mjög skýjað en þó engin rigning. Við fundum okkur ágætis hótel og það var nú ferðaskrifstofa sem rak það hótel svo við kíktum á einhverja túra sem boðið var upp á þar. Við ákváðum að reyna að drífa í því að fara í túr upp að eldfjallinu en vorum frekar smeyk við veðrið þar sem það var farið að rigna smá. Svo við enduðum á því að fara bara seinni partinn þann dag í göngutúr sem átti að ná upp á nýlegt hraun frá eldfjallinu. Þetta var ágætis túr svo sem, maður lærði heilmikið á því að hlusta á leiðsögumanninn, en vegna veðursins var þetta ekki eins góður túr og hann hefði átt að vera. En við létum það nú ekki á okkur fá, okkur leið bara eins og heima hjá okkur í hrauninu og gróðurleysinu! Eftir túrinn var möguleiki á því að baða sig í heitum uppsprettum sem við ákváðum að gera. Það var mjög flott svæði, það var í rauninni heit á sem rann niður hæð og í henni var búið að gera margar frekar grunnar laugar og fossa þar á milli. Svo var hægt að setjast í fossana, finna kraftinn í vatninu og láta það frussast út um allt… Vatnið var ótrúlega þægilegt og það var gott að komast í eitthvað í líkingu við alvöru íslenskan heitan pott. Eftir þetta fórum við bara heim í sturtu (frekar léleg aðstaða í heitu uppsprettunum) og fengum okkur að borða á nálægum veitingastað. Þar sem við sáum ekki eldfjallið almennilega langaði okkur að vera aðeins lengur og freista þess að sjá smá hraun. Áætlunin var að fara heim daginn eftir en við ákváðum að fresta því til laugardags. Um morguninn gengum við því upp að fossi nokkrum kílómetrum frá bænum. Það var aðeins lengra en við héldum að ganga þetta og þetta endaði allt saman í einhverjum brekkum en á leiðinni sáum við þó topp eldfjallsins Arenal. Ekki sáum við þó glóandi hraun. Fossinn var mjög fallegur og hár og svo var hægt að baða sig í ánni ef maður vildi. Við slepptum því nú, nenntum eiginlega ekki að standa í því. Á leiðinni til baka bauð vörubílstjóri okkur far í bæinn og þáðum við það með þökkum. Við keyptum einnig gjöf handa fjölskyldunni hennar Maríu, vínflöskustand og rauðvínsflösku og svo brjóstsykur sem hét Rosita. Auður var nefnilega oft kölluð Rosita af spænskumælandi fólki vegna þess að það er svo erfitt að bera fram nafnið hennar. Svo komum við með hálsmen handa Maríu frá Íslandi. Daginn eftir fórum við síðan til San José, ekki áfallalaust þó… Þannig var að við þurftum að taka rútu til San Carlos sem er stærsti nálægi bærinn. Þar þurftum við að skipta um rútu. Við fórum bara í næstu rútu sem leit líklega út, allir starfsmenn merktir San José, rútan merkt San José í glugganum. En nei, þegar við vorum búin að vera svona 5 mínútur í rútunni fannst okkur leiðin ansi kunnugleg svo við ákváðum að spyrja miðagaurinn. Jú jú, grunurinn staðfestur, við vorum aftur á leiðinni til La Fortuna. Við þurftum því að bíða þar til við gátum farið úr í næsta smábæ, biðum þar í rútuskýli í grenjandi rigningu og komumst loks til San Carlos aftur. Þá var næsta rúta til San José ekki fyrr en eftir klukkutíma. Það var hins vegar ágætis rúta og enduðum við loks í San José. Við röltum niður í miðbæinn og hringdum í Maríu sem kom og sótti okkur. |
Kommenta (14892)
|
Sævar - 31. maí 2004 @ 17:38 Síðustu dagarnir í San José Við fórum til baka á Fincuna til þess að ganga frá dótinu okkar. Þegar við komum þangað voru flestir farnir heim svo við vorum þarna alein í myrkrinu að taka saman tjald og pakka dótinu okkar. Það gekk samt bara ágætlega og við náðum að leggja af stað áður en byrjaði að rigna. Á leiðinni heim ofhitnaði bíllinn hennar Maríu
Daginn eftir, eða páskadag, vöknuðum við við læti úti á götu. Við reyndum eitthvað að svipast um eftir því hverjir yllu þessum hávaða en sáum ekkert. Við settumst því niður með fjöskyldunni og borðuðum hefðbundinn mat frá Costa Rica. Yfir matnum fengum við að vita það að bráðum færi skrúðganga framhjá húsinu og við vildum að sjálfögðu upplifa skrúðgöngu í Costa Rica á páskadegi.. Við vorum því alltaf að kíkja út svona við og við til þess að missa nú ekki af henni en sáum því miður aldrei neitt… Eftir hádegi fórum við síðan með Soffiu, systur Mariu José, í skemmtigarð bæjarins þar sem við ætluðum að skoða gamalt dæmigert þorp frá Costa Rica. Því miður var stærstur hluti þess lokaður, þ.e. byggingarnar svo við fórum bara í tvær vatnsrennibrautir. Gokart, klessubíló og skoðuðum dýrin í staðinn. Þetta var bara alveg ágætis skemmtan á páskadegi, þrátt fyrir að hafa ekki fengið neitt páskaegg… Á mánudeginum fórum við með Maríu José í háskólann hennar en hana langaði að sýna okkur aðeins hvernig hann liti út. Við gerðumst svo kræf að fara með henni í tíma og við erum ekki að tala um neinn smá tíma. Þetta var þriggja klukkustunda þýskutími og aldrei hleypt út í frímínútur. Það sem bjargaði því þó var að kennarinn, þýsk kona á besta aldri, var nett geggjuð og skemmtileg. Hún talaði þýsku og spænsku í bland og baðaði út öllum öngum í mikilfenglegum lýsingum. Hún reyndi að fá allan bekkinn til að stafa hitt og þetta og sætti sig við lítið minna en Arnold Schwarzenegger. Því næst fór hún að biðja um þekkt þýsk tónskáld og listamenn og endaði á því að standa í miðri kennslustofunni miðandi höndunum á okkur og abandi eftir byssuhljóðum. Þá vildi hún að sjálfsögðu að við stöfuðum Bush. Eftirmiðdeginu eyddum við síðan sprangadi um miðbæ San José í leit að nýlenduvarningi og minjagripum. Þriðjudaginn 13. apríl fórum við síðan með Maríu á háskólasvæðið hennar því við höfðum lesið í LP að þar væri mjög gott skordýrasafn. Hún vissi einmitt af því en vissi ekki að við hefðum áhuga á því að skoða það svo henni datt ekkert í hug að fara með okkur þangað daginn áður. En jæja, við fundum safnið og það var ansi gott safn af skordýrum og köngulóm þar, manni leið svona hálfilla innan um allar þessar pöddur. En það var nú margfalt þægilegra að vera innan um þær lokaðar inni í svona glerbúrum heldur en t.d. á ströndunum þegar þær flugu eða skriðu um og fóru bara hvert sem þeim sýndist, í eyrun á manni eða eitthvað álíka… Við sáum ótal fiðrildi, bjöllur, eldflugur, býflugur, köngulær, sporðdreka og ýmislegt fleira. Sáum meira að segja hina frægu tarantúlu! Daginn eftir var förinni heitið í Cartago, en þar er aðal háskóli Maríu. Við fórum með henni, tveimur vinum hennar og svo Diego, eða Primo (frændi) eins og hann er yfirleitt kallaður. María og vinur hennar voru að fara í próf í skólanum en við ætluðum með Primo og Pablo upp á nálægt eldfjall. Það reyndist ekkert vera mjög nálægt, tók um klukkutíma að komast alla leið upp á topp, með nokkrum stoppum þar sem bíllinn var alltaf að ofhitna. Við þurftum alltaf að vera að stoppa og redda okkur vatni hjá bændum í nágrenninu. En með því að fylla alltaf á kælivatnið komumst við á toppinn. Gígurinn á þessu eldfjalli var eins eiturgrænn á litinn og á þeim í Volcán Poas, mjög sérstakur litur. Við stoppuðum nú ekki lengi á toppnum, það var ansi takmarkað hægt að gera þar… Á leiðinni niður stoppuðum við á veitingastað með ansi gott útsýni yfir Cartago og fengum okkur að borða. Eftir ágæta máltíð var förinni heitið á gamalt og yfirgefið geðveikrahæli í nágrenni eldfjallsins. Það var ansi stórt og draugalegt og alls staðar var búið að krota einhverjar djöflamyndir og -frasa svo manni leist nú ekkert á þetta. Við fórum alla leið upp í ris og svo alveg niður í kjallarann. Skoðuðum svo álmuna þar sem börnin voru geymd. Að lokum fórum við í hús aðeins ofar í brekkunni sem virtist hafa verið hús forstöðumannsins. Þið getið allavega skoðað myndir af þessu í myndaalbúmunum okkar. Eftir þessa skemmtilegu skoðunarferð á geðveikrahælið fórum við aftur til Maríu í háskólann og því næst keyptum við okkur sérstakan ís sem er víst mjög dæmigerður fyrir Costa Rica. Svo stoppuðum við í kirkjunni í Cartago sem er víst frekar fræg þar sem fólk gengur og skríður hvaðanæva af landinu til þess að drekka úr lind þar sem stytta Maríu mey átti að hafa fundist. Falleg kirkja og ágætis drykkjarvatn! Nú voru sumir orðnir svangir aftur svo við stoppuðum aðeins á McDonalds og ætluðum að fylla á vatnið á bílnum aftur. En þá lokaði María bíllyklana inni í bílnum með bílinn í gangi! Það var auðvitað lítið hægt að gera, ekki einu sinni hægt að drepa á bílnum! Svo María og frændi hennar fóru að sækja lögreglumann. Á meðan reyndum við að brjótast inn í bílinn og vöktum mikla athygli. M.a. kom öryggisvörður frá McDonalds og spurði hvað við værum að gera. Hann skrapp burt og kom síðan aftur með vír. Þannig tókst okkur að opna eina hurðina með því að smeygja vírnum inn um gluggann og krækja honum í opnarann. |
Kommenta (334)
|
Auður - 29. apríl 2004 @ 19:07 Fincan Þriðjudaginn 6. apríl komum við sveitt og þreytt á landareign Maríu José og óskuðum okkur lítils annars en að komast í sturtu. Við byrjuðum þó á því að koma okkur fyrir og reisa tjöldin. Að því loknu ákváðum við að fara í smá göngutúr á ströndinni því það var víst ekkert vatn í sturtunum og við vorum svona að vonast
Daginn eftir nutum við þess bara að vera alveg við ströndina og skruppum meðal annars í eins konar “heitapotta” um morguninn. Þá var nefnilega mikil fjara og það voru töluverðir klettar sums staðar á ströndinni þar sem sjórinn safnaðist á milli þeirra og hitnaði mikið í sólinni. Það var mjög notalegt að baða sig aðeins í heitu vatni þó svo að það væri nú svo sem alveg nógu heitt úti. Eftir hádegismatinn var farið að falla aðeins að og við eyddum því mestum parti dagsins á ströndinni við hliðina á klettunum þar sem fjaran var mjög aflíðandi og óhætt að skemmta sér aðeins á vindsænginni... Um kvöldið fór síðan allt liðið út að skemmta sér en barirnir í kring voru víst eitthvað takmarkað opnir. Þetta reyndist sem sagt vera eitt af fáum kvöldum í viku þar sem þeir voru opnir og í þokkabót var Lady’s night!  Eftir ágætis djamm náði ég síðan að sofa alveg bærilega enda varð ég ekki fyrir neinu áreiti í þetta skiptið. Við áttum þó svolítið erfitt með að sofna á kvöldin og vöknuðum snemma því það varð alveg ólíft í tjaldinu út af hita. Við vöknuðum þó yfirleitt aldrei nógu snemma til þess að ná í sturtuna áður en vatnið kláraðist. Það var alveg ótrúlega erfitt að komast í sturtu og það var alltaf verið að vesenast í lögnunum... Á fimmtudeginum ákváðum við því að skreppa í bíltúr með Maríu og vinkonum hennar sem komu þennan sama dag í hús vinafólks þeirra og skola aðeins af okkur í útisturtunni. Það var mjög gott en við misskildum aðeins eins og svo oft áður og héldum að við værum að fara upp að einhverju vatni en ekki í sturtu svo við tókum ekki með okkur sjampó né sápu... Eftir ágætis sturtu fórum við síðan í bíltúr í næsta þorp þar sem við hittum enn eina vinkonuna. Hún var þar á hóteli yfir páskavikuna. Við stoppuðum þar dágóðastund og spjölluðum við hana en málþörfinni var greinilega ekki fullnægt því það var ákveðið að kíkja þangað aftur eftir mat. Við töfðumst þó aðeins og þegar við komum aftur var hana hvergi að sjá. Sylvia vinkona Maríu bankaði nokkrum sinnum á herbergisdyrnar en dróg loks þá áliktun að allir væru annað hvort sofandi eða einhvers staðar úti. Við ákváðum því að kíkja í eitthvað partý þar sem frændur Maríu voru. Það endaði þó ekki betur en að við festum okkur í lausum sandi á bílastæðinu fyrir utan. Eftir töluverða áreynslu tókst frændunum og nokkrum öðrum að koma bílnum upp. Partýið var víst það lélegt að við ákváðum bara að koma okkur á meðan við værum enn fær um það. Á föstudeginum 9. apríl fórum við enn og aftur í heimsókn til vinkonunnar í næsta þorpi en í þetta skiptið bæði fundum við hana og skelltum okkur í laugina sem var í hótelgarðinum. Við sleiktum sólina þar í nokkurn tíma eða þangað til hungrið var farið að segja til sín. Þá skutumst við aftur í tjaldbúðina og fengum okkur að borða. Eftir hádegið fórum við síðan í bíltúr upp að mjög fallegum fossi. Þar eyddum við eftirmiðdeginum í svölu vatninu og skugga trjánna. Um kvöldið vorum við Sævar eitthvað óvenju þreytt og pirruð á flugunum svo við fórum frekar snemma inn í tjald. Það var reyndar alveg ólíft úti því flugurnar voru óvenju brjálaðar og svo var alltaf verið að taka ljósið úr sambandi svo þær voru alltaf að dreifa sér meira með reglulegu millibili en héldust ekki í hnapp í kringum ljósin. Þar sem við vorum síðan fyrr en venjulega inni í tjaldi var alveg óbærilega heitt og þó svo við lægjum algerlega hreyfingarlaus gátum við ekki komist hjá því að svitna. Það borgaði sig þó að fara snemma í rúmið því við vöknuðum eldsnemma morguninn eftir til þess að fara í fallegan þjóðgarð skammt frá, Manuel Antonio. Til þess að sporna gegn miklu álagi á náttúruna er aðeins hleypt um 600 manns inn í garðinn í einu. Við vildum því vera nógu snemma á ferðinni til þess að komast örugglega inn. Við sáum þó alls ekki eftir svefninum því garðurinn var alveg rosalega fallegur. Við byrjuðum á því að rölta um hann og eftir aðeins um 10 mínútur sáum við fyrsta dýrið, letidýr. Það gerði að nú ekki mikið eins og nafnið gefur til kynna en þegar það hreyfði sig eitthvað var mjög gaman að fylgjast með því þar sem allar hreyfingar þess voru alveg ótrúlega hægar. Þegar við höfðum fengið nóg af þessum hægagangi röltum við meira um garðinn. Við stoppuðum nokkrum sinnum ýmist til þess að taka myndir eða til þess að horfa á útsýnið. Eftir töluvert labb komum við á mjög afskekkta strönd þar sem við fengum okkur að sjálfsögðu sundsprett. Á leiðinni til baka sáum við nokkra apa uppi í tré að eta ber. Við stoppuðum þar alveg dágóða stund og tókum eftir því að þeir voru sex talsins og tveir þeirra voru með agnarsmáa apaunga á bakinu. Þeir voru alveg ótrúlega sætir og héngu bara utan á mæðrum sínum. Rétt aður en haldið var heim stoppuðum við og snæddum smávegis. Við fengum okkur snakk með límónu- og saltbragði, doritós með túnfiski og kex. Ágætis snarl bara. Eftir matinn fengum við okkur síðan örlítinn sundsprett í brjáluðum öldum kyrrahafsins og eftir eina ferð hafði ég bara ekki kjark til þess að fara út í aftur. Eftir að hafa stungið mér undir eina öldu kom sú næsta og svo koll af kolli og ég hélt ég myndi bara aldrei hafa tíma til þess að koma mér í land milli alda. Ef maður fer síðan að panikka eða stingur sér ekki undir þær þá snýst maður bara í hringi og ræður ekki við neitt. Þegar hjartað fór að banka aðeins ákvað ég bara að reyna á það að synda í land og það tókst nú sem betur fer án nokkurra vandræða. Á heimleiðinni stoppuðum við síðan aðeins í sundlauginni í hótelgarðinum og í þetta skiptið var hún bara heit og fín. Við nutum þess að slappa af í heitu vatninu þangað til sólin settist og tími til kominn að halda “heim” á fincuna og taka saman. |
Kommenta (0)
|
Sævar - 20. apríl 2004 @ 04:13 Guanacaste Laugardaginn 3. apríl keyrðum við til Guanacaste, sem er hérað í norðurhluta Costa Rica, ásamt Maríu og vinkonu hennar, Natalie. Við lögðum af stað klukkan fimm um morguninn og vorum komin um ellefu-leytið að húsinu þar sem við ætluðum að gista. Húsið reyndist vera eldgamalt og veggirnir voru í rauninni bara einfaldar spýtur með rifum á milli. Það var alveg
Næsta dag keyrðum við til svæðis sem er í eigu risalúxushótels við páfagaukaflóa. Við keyrðum í gegnum landið sem hótelið átti og það voru bara endalausar raðir af pálmatrjám, golfflötum og allt mjög flott. Ströndin sjálf var líka mjög falleg. Við lágum þar í nokkra tíma en þar sem við gleymdum að taka með okkur nesti fórum við um miðjan daginn aftur heim í hús til að borða. Þegar við vorum búin að því var klukkan orðin það margt að við nenntum ekki að keyra aftur á ströndina. Um kvöldið kenndum við Maríu og Natalie Kana sem var frekar erfitt þar sem hlutir sem flestir Íslendingar ganga að sem vísu eins og tromp, ren, grand, nóló og að ásinn sé hæstur eru ráðgáta fyrir íbúum Mið-Ameríku... Það tókst þó á endanum og gátum við spilað nokkur spil. Daginn eftir fórum við til Liberia til þess að sækja aðra vinkonu Maríu, Maríu Angelu, sem býr í San José en var hjá bróður sínum í páskafríinu. Við reyndum líka að finna snúru fyrir myndavélina til þess að geta skrifað myndirnar á geisladisk en það tókst því miður ekki. U-ið í USB er víst bara bull... Í þetta skiptið var förinni heitið á strönd mjög langt í burtu, við þurftum að keyra í svona 2 tíma til þess að komast þangað. Hún hét Playa Avellanas. Það merkilega við þessa strönd er víst að eigandi eins veitingastaðarins á risastórt svín sem finnst voða gott að liggja á ströndinni... Við kíktum á þetta svín og jú, það lá í sandinum í skugganum af tré og öðru hverju kom alda og kældi það niður. Núna vorum við með nesti með okkur svo við þurftum ekki að fara strax en eftir um klukkutíma fórum við á næstu strönd, Playa Tamarindo, sem er víst mikil túristaströnd. Þar horfðum við á sólsetrið og svona og fórum síðan til Liberia til þess að skutla Maríu A. aftur heim til bróður síns. Þar komumst við að því að bróðir hennar átti stafræna myndavél með alveg eins snúru og fyrir okkar myndavél og fartölvu líka svo við gátum skrifað myndirnar okkar á diska þar, mjög heppin... Næsta dag var förinni heitið á La Finca eða landareign sem ættingjar Maríu eiga við Kyrrahafsströndina. Á leiðinni stoppuðum við við brú yfir á þar sem við gátum farið út og horft niður af brúnni á fullt af krókódílum sem lágu í og við ána í kringum brúna... Þeir gerðu nú ekki mikið en sumir voru með kjaftinn opinn allan tímann eins og þeir væru að bíða eftir að fugl flygi upp í þá eða eitthvað. |
Kommenta (188)
|
Sævar - 18. apríl 2004 @ 17:44 Costa Rica Eins og við sögðum áður héldum við að rútumiðarnir okkar væru með rútunni sem færi klukkan sex að morgni 31. mars. Reyndar voru miðarnir frekar flóknir þar sem tvær tímasetningar voru á báðum miðunum, á öðrum stóð 11 og 12 en á hinum 6 og 7... Þegar við áttuðum okkur á þessu í Granada höfðum við hringt á skrifstofuna til að athuga hvort við ættum ekki örugglega að fara um morguninn og við skildum það þannig að við ættum að fara klukkan sex um morguninn. Þannig að við vöknuðum galvösk klukkan fimm og biðum eftir rútunni. Þegar við vorum búin að setja farangurinn um borð og vorum á leiðinni inn í rútuna var okkur tjáð að við ættum sennilega ekki að fara fyrr en klukkan sjö en best væri að fara á skrifstofuna og staðfesta. Við gerðum það og þá kom í ljós að við áttum að fara með sjörútunni... Pirruð og þreytt biðum við eftir næstu rútu og endaði þetta nú allt með því að við komumst af stað. Á landamærunum reyndum við að hringja í Maríu José vinkonu Auðar en hún átti að ná í okkur í San José. Við höfðum sagt henni að rútan kæmi til San José klukkan 15:00 en þar sem við fórum af stað klukkutíma síðar myndum við sennilega ekki koma fyrr en 16:00. Við náðum ekki í hana svo við þurftum bara að treysta á að hún myndi finna út að það yrði önnur rúta og myndi bíða eftir okkur. Eftir að við fórum gegnum landamærin þurfti rútan að stoppa tvisvar á einhverjum eftirlitsstöðvum þar sem lögreglan þurfti að skoða vegabréfin hjá öllum. Tvisvar fyrir utan landamærin sjálf... Svo stoppuðum við í þriðja skiptið og héldum að það væri enn eitt vegabréfatékkið en þá kom í ljós að bílstjórinn var bara eitthvað að spjalla og pakka inn einhverjum pakka, við vissum aldrei af hverju hann stoppaði. Þegar við komum loksins til San José var klukkan langt gengin í sex því umferðin var svo svakalega þung í borginni. Sem betur fer var María enn að bíða eftir okkur þrátt fyrir að við værum mjög seint á ferðinni. Daginn eftir, fimmtudaginn 1. apríl, lágum við í leti þangað til María kom heim úr skólanum. Þá fórum við með henni og vinkonu hennar, Sylvíu, í verslunarferð. Við þræddum búðir og verslanamiðstöðvar langt fram á kvöld og tókst Auði að versla sér tvö stykki bikini og skó... Á föstudeginum fórum við upp á eldfjall nálægt San José, Volcán Poás, með vinum hennar Alexander og Diago sem er alltaf kallaður “frændi” eða “primo” á spænsku. Hann hefur mjög gaman af því að versla og notar óspart “primo” nafnið ef afgreiðslukonan er myndarleg, þ.e.a.s biður Maríu um að kalla sig frænda. Eldfjallið er í einum af 67 þjóðgörðum landsins og þurftum við að labba svona einn kílómetra að gígnum. Það fyndna er að Primo hafði farið tvisvar sinnum áður að sjá gíginn en í bæði skiptin var svo skýjað að hann sá ekkert. Við vorum samt heppin og fengum ágætis skyggni. Það eru reyndar tveir gígar á fjallinu. Annar er virkur og er víst stærsti virki gígur í heimi, hann er allavega 1,5 km í þvermál og 300 metra djúpur ef einhver vill staðfesta þetta... Vatnið í þessum gíg var eiturgrænt þegar við sáum hann. Hinn gígurinn er óvirkur og er í rauninni bara lón. Á leiðinni heim frá eldfjallinu stoppuðum við á skemmtilegum veitingastað sem bauð upp á týpískan Costa Rica mat sem var mjög góður og vel útilátinn. Um kvöldið fórum við síðan í partý með bekkjarfélögum Maríu. Þar var mikið fjör og meðal annars dansað salsa. Við fórum síðan fyrr heim því við ætluðum að leggja snemma af stað um nóttina til þess að losna við umferðina daginn eftir. Stefnan var nefnilega tekin á að fara í vikuferð út á land, aðallega til þess að þræða strandir. Þetta er einmitt það sem allir Tícóar (íbúar Costa Rica) gera um páskana svo við vildum losna við umferðina sem myndast þegar allir eru á leiðinni í frí. |
Kommenta (0)
|
Sævar - 13. apríl 2004 @ 00:33 Myndir o.fl. Jæja, höfum verið dugleg að trassa bloggið og myndirnar og svona, en nú er þetta allt að koma. Bráðum sendum við inn blogg um Costa Rica og enn fleiri myndir. Núna eru loksins komnar einhverjar myndir frá Hondúras... Meira seinna! |
Kommenta (899)
|
Auður - 12. apríl 2004 @ 06:13 Isla de Ometepe Laugardaginn 27. mars fórum við frá Granada til eyju í Lago de Nicaragua sem heitir Isla de Ometepe. Eyjan er í raun tvö eldfjöll í miðju vatninu sem tengjast saman. Og að minnsta kosti annað þeirra er virkt... Við tókum rútu til Rivas, þaðan leigubíl til San Jorge og þar rétt náðum við ferjunni til eyjunnar. Með okkur í rútunni
Um kvöldið röltum við ferðalangarnir átta um bæinn (sem var í rauninn ekki bær) og reyndum að versla romm og kók. Til þess þurfti að fara í tvær búðir. Á einum staðnum sáum við fólk horfa á sjónvarp inn um hálfopna hurð. Þar gátum við keypt kók. Ekkert benti þó til þess að það væri hægt þarna... Rommstaðurinn var síðan aðeins lengra í burtu á einhverju sem virtist vera hænsnabú. Þar átti húsfreyjan sitt lítið af hverju, svo sem öngla, pepsi og romm. Við vorum orðin ansi æfð í spilunum svo við spiluðum langt fram eftir kveldi. Dagarnir liðu síðan bara áfram, það var lítið um að vera og lítið hægt að gera annað en að liggja í hengirúmi og lesa eða sofa eða tefla á risatafli. Á kvöldin var síðan kveiktur varðeldur á endanum á lítilli bryggju úti í vatninu. Þriðjudaginn 30. mars fórum við síðan til Managua. Colin og Audrey urðu eftir á eyjunni en við hin fórum öll með bátnum. Reyndar var þetta ekki sami bátur og við komum með, við þurftum núna að sitja á þakinu og gátum lítið haldið okkur í veltingnum. Á tímabili héldum við að allur farangurinn færi bara í vatnið. Núna skildum við líka við Svíana og Spánverjana þar sem þau ætluðu til San Juan del Sur en við til Managua og svo Costa Rica. Við tókum rútu til Managua og hittum í rútunni par frá Bandaríkjunum sem var líka að koma frá eyjunni. Strákurinn var reyndar svo óheppinn að hann virtist vera ofnæmi fyrir vatninu, sem sagt Lago de Nicaragua! Þannig var að í eitt skiptið borðaði hann fisk úr vatninu og fékk bráðaofnæmi svo að hálsinn lokaðist og hann þurfti að fá sprautu. Í annað skiptið snerti hann vatnið og fékk útbrot út um allt. Og til að kóróna allt saman þvoði hann fötin sín í vatninu svo að þegar við komum til Managua komst hann að því að hann var farinn að fá útbrot aftur... Við fórum sem sagt með þeim á Ticabus rútustöðina og fengum fjögurra manna herbergi þar saman. Bandaríski strákurinn var orðinn svo slæmur um kvöldið að hann þurfti að fara tvisvar til læknis og í seinna skiptið fékk hann tvær sprautur. Þau ákváðu síðan að breyta rútumiðanum sínum svo þau þyrftu ekki að fara til Hondúras um morguninn daginn eftir. Við tókum því bara rólega, fórum í sturtu og svona og áttum að fara með rútu klukkan sex um morguninn daginn eftir (héldum við), svo við fórum bara snemma að sofa. |
Kommenta (0)
|
Auður - 12. apríl 2004 @ 06:10 Nicaragua Mánudaginn 22. mars fórum við til Nicaragua. Rútan fór frá San Pedro Sula klukkan 5:00 um morguninn og klukkan 9:00 frá Tegucigalpa, höfuðborg Hondúras. Við stoppuðum lítið á leiðinni nema rétt á landamærunum fyrir vegabréfatékk. Nicaragua-megin ætluðum við að fá okkur pulsu hjá pulsukonunni, en það fór ekki betur en svo að eftir hálftíma bið komumst við að því að
Við fundum þó pósthúsið en það var nú hægara sagt en gert. Við byrjuðum á því að fara eftir leiðbeiningum Lonely Planet en við urðum engu nær svo við spurðum á veitingastað á móti þar sem pósthúsið átti að vera. Þar vissu fáir um pósthúsið en einn maður taldi sig vita hvar það væri með vissu. Við þáðum leiðbeiningar hans en þær voru lítið áreiðanlegri en þær í LP. Þetta endaði með því að vingjarnlegur öryggisvörður í símabúð teiknaði fyrir okkur kort af leiðinni með örvum sem sýndu stefnuna og útskýrði það fyrir okkur í sirka kortér... Með því komumst við loks á pósthúsið. Þetta reyndist vera svona erfitt vegna þess að í Nicaragua hafa göturnar engin heiti og allar leiðbeiningar miðast því við hin ýmsu kennileyti og fjarlægðir mælast í húsalengjum. Það er þó einn hængur á því sum kennileytin eru ekki lengur til. Og til að flækja málin enn meira er ‘austri’ og ‘vestri’ breytt í ‘upp’ og ‘niður’, og ‘norður’ og ‘suður’ er ‘í átt að vatninu’ og ‘í átt að fjöllunum.’ Þannig gæti maður fengið leiðbeiningar sem hljóma svona: “Frá gamla Cine Dorado (ekki lengur til) ferðu eina húsalengju í átt að vatninu og tvær upp.” Einn daginn í Granada ákváðum við að kíkja á markaðinn í næsta þorpi, Masaya. Það var frekar mikið vesen að komast þangað, fyrst með rútu og svo í leigubíl, og þegar við loksins komumst á markaðinn var hann ekkert svo merkilegur eftir allt saman. Sennilega er það vegna þess að markaðurinn í Antigua er miklu betri, svo eftir að maður hefur séð hann finnst manni lítið til annarra markaða koma. Við röltum um markaðinn dágóða stund en nenntum eiginlega ekki að hanga lengi. Við fengum okkur hádegismat á veitingahúsi nálægt og eins og oft áður í Mið-Ameríku var maturinn mjög lengi á leiðinni (en mjög góður). Eftir þessa fínu máltíð drifum við okkur aftur til Granada. Föstudaginn 26. mars röltum við niður að Lago de Nicaragua sem er stærsta stöðuvatn í Mið-Ameríku. Við sáum svo sem lítið merkilegt þar en rákumst þó á nokkrar geitur á vappi á götunni. Þær virtust hafa tekið sér bólfestu á hafnaboltavelli þar sem þær gátu etið gras en brugðu sér greinilega stundum út fyrir girðinguna til þess að liggja í skugga trjánna á gangstéttinni... |
Kommenta (27837)
|
Sævar - 25. mars 2004 @ 00:51 Roatán Já, mánudaginn 15. mars vorum við sem sagt komin til Roatán. Við fórum í aðal túristabæinn, West End. Við byrjuðum á því að finna okkur hótel sem hét Valerie’s. Það leit ágætlega út en þegar leið á daginn fundum við út að það var enginn vaskur og ekkert ljós á klósettinu auk þess sem það var ekki hægt að læsa
Við ákváðum að eyða öll næsta degi í að vera á ströndinni. Fórum snemma af stað með nesti og allt og lágum allan daginn í sólinni. Við vorum líka orðin vel brunnin þegar við komum heim. Nú vorum við orðin ansi góð í eldamennskunni, elduðum nokkurs konar gordon bleu nema úr kjúklingabringu! En já, þar sem við vorum orðin svo brunnin ákváðum við að leigja okkur vespu daginn eftir, sem væri fimmtudagurinn 18. mars. Það var rándýrt eins og allt annað á eyjunni en okkur langaði að skoða okkur um og hvíla okkur á ströndinni. Við leigðum svaka flotta vespu sem við gátum bæði setið á og keyrðum um alla eyjuna. Við byrjuðum á því að fara í stærsta bæinn á eyjunni, Coxen Hole, til þess að fara í bankann og versla í stórmarkaðnum. Það var reyndar svo óheppilegt að um morguninn rigndi meira og minna á leiðinni til Coxen Hole svo við urðum rennblaut eftir fyrsta partinn, en það var stutt í sólskinið svo við þornuðum fljótt... Það var erfiðast að keyra inni í bænum þar sem umferðin var mjög þung og göturnar voru meira og minna ónýtar. Það var miklu betra að keyra fyrir utan bæina, þar voru góðir vegir. Eyjan er svona 50 km á lengd og við keyrðum út um hana alla. Skoðuðum meðal annars eðlubúgarð með hundruð af eðlum (iguanas) sem voru allt upp í 2 metrar á lengd og fleiri dýrum eins og talandi páfagaukum, litlum sætum apa sem breiddi faðminn á móti manni svo maður varð eiginlega að halda á honum. Svo var eitthvað af sjávardýrum eins og skjaldbökum, humrum og stórum fiskum. Eftir ansi langan rúnt um eyjuna komum við aftur heim á hótelið áður en það var orðið dimmt. Daginn eftir vorum við eiginlega ekki í stuði til að gera neitt nema bara taka því rólega. Við þvoðum eitthvað af þvotti á þvottabretti (mjög dugleg) og um leið og við vorum búin að þvo allt og hengja upp fór að sjálfsögðu að hellirigna! Við tókum þessu með mikilli yfirvegun og rósemi, fórum út og undum þvottinn aftur og létum hann þorna... Við höfðum planað laugardaginn 20. mars sem síðasta strandardaginn okkar en lentum í því að það var skýjað mestallan tímann sem við vorum á ströndinni. Það var svo sem ágæt tilbreyting frá steikjandi hitanum sem hefði annars verið... Við fórum frekar snemma aftur heim eftir 3ja tíma sólbað. Áttum eftir að pakka öllu fyrir sunnudaginn, en þá ætluðum við að taka ferjuna til La Ceiba. Ferjan átti að fara klukkan 6:00 um morguninn svo við þurftum að finna leigubíl um fimmleytið til þess að ná nógu snemma. Okkur tókst að sofa yfir okkur, rukum á fætur og fundum okkur til á 5 mínútum í stað hálftíma og vorum komin með taxa um 10 mínútur yfir 5. Reyndar voru taxarnir búnir að koma sér saman um að ræna fólk á nóttunni, ekki nema svona þrefalt verð þegar þeir vita að maður getur ekki tekið neitt annað en leigubíl... Núna var svo gott í sjóinn að það var eins og að líða áfram í draumi í þetta skiptið. Sjórinn var spegilsléttur og maður fann svona tvisvar fyrir því að báturinn hreyfðist eitthvað. Þegar við komum til La Ceiba tókum við rútu beint til San Pedro Sula þar sem við ætluðum að taka TICAbus til Managua í Nicaragua. Við fundum okkur hótel og ætluðum að kaupa miða með rútunni. Þá kom í ljós að skrifstofan var lokuð á sunnudögum. Þá fórum við í staðinn á Subway og slöppuðum síðan af allan daginn, við vorum nefnilega með kapalsjónvarp í hótelherberginu... |
Kommenta (138)
|
Sævar - 24. mars 2004 @ 23:58 Meira um Utilá Jæja þá er maður loksins tekinn til við að blóka að nýju. Laugardaginn 13. mars var stefnan sem sagt tekin á Water Cay en við fengum að vita það um morguninn, sama dag, að hitt fólkið sem átti pantað hafði hætt við svo við myndum annað hvort þurfa að borga 50% hærra verð eða fara seinna. Við ákváðum bara að vera einn dag í viðbót enda enn sólbrunnin og ekkert að drífa okkur. Dagurinn fór því í að finna þvottahús og að slappa af. Um kvöldið hittum við síðan Anne Meik (Holland), Josh (Bandaríkin) og Chris (Kanada) og borðuðum með þeim á besta pizzastaðnum í bænum. Við áttum þar ágætis kvöldstund en kvöddum þó í fyrri kantinum þar sem Anne Meik átti pantað far með 6:30 bátnum daginn eftir. Á sunnudeginum vöknuðum við síðan galvösk og héldum í annað sinn að hitta sjómanninn sem átti að flytja okkur yfir á Water Cay. Í þetta skiptið var nægur mannskapur og gátum við því siglt af stað til eyjunnar. Á eyjunni var aðeins hvítur sandur og pálmatré en engin hús. Það var mjög fínt að vera þarna en við vorum fegin að báturinn átti að koma að sækja okkur aftur... Við vorum ekki með neitt snorklidrasl með okkur en hengdum í staðinn upp hengirúmið okkar og lágum annaðhvort á ströndinni eða í hengirúminu og lásum. Svo kom gaurinn að ná í okkur og vildi endilega lána Auði regnjakkann sinn. Við komumst fljótlega að því af hverju, vindurinn hafði aukist töluvert frá því um morguninn svo öldurnar voru orðnar miklu stærri. Í hvert skipti sem báturinn braut öldu kom vatnsgusa yfir okkur öll svo við urðum rennandi blaut. Það var fyndið fyrst en eftir hálftíma af öldugangi og vatnsgusum var maður orðinn ansi þreyttur og sjóveikur. Við komumst þó heilu og höldnu í land aftur. Við byrjuðum á því að sækja þvottinn okkar og fórum svo í sturtu til að skola saltið af okkur. Um kvöldið ætluðum við að hitta Chris frá Kanada aftur þar sem við ætluðum að fara morguninn eftir. Við hittumst á RJ’s sem býr til heimsins stærstu hamborgara (ekkert grín) og fórum síðan á bar sem er staðsettur uppi í risastóru tré, nokkurs konar trébar eða eitthvað. Við kenndum honum undirstöðuatriðin í Íslandsfræðum; smá málfræði, nafnakerfi, Íslendingasögur og ýmislegt fleira. Hann var mjög áhugasamur þrátt fyrir að vera orðinn ansi ringlaður á tímabili... Við kvöddum hann svo og fórum á hótelið að pakka. Morguninn eftir fórum við í ferjuna. Það ætlaði að ganga frekar illa þar sem Auður þurfti að fara í bankann og þar var að sjálfsögðu gríðarlega löng biðröð svo ferjan þurfti í rauninni að bíða eftir henni... En við komumst af stað með ferjunni til La Ceiba sem tók um klukkutíma. Það var frekar vont í sjóinn svo við vorum orðin hálf sjóveik þegar við komum til La Ceiba. Ekki var það svo til að bæta úr að við biðum aðeins í hálftíma í La Ceiba og tókum síðan næstu ferju til Roatán en sú ferð tók tvo klukkutíma! Meira um Roatán í sér blóki... |
Kommenta (1)
